“Ding ling ling……”Lingz yiengj hwnjdangz lo, gyoengq doengzhag daj baihrog cung haeuj gyausiz, naengh ndaej cingqliblib, caj lauxsae daeuj hwnjdangz.

Lauxsae yijvwnz byaij haeujdaeuj vaiqvet, naengh youq baihnaj gyangjdaiz, naeuz:“Gyoengq doengzhag, dangz goq neix raeuz boihsaw, bouxlawz boih ndaej 《Coengcoeng》goq neix, lauxsae couh dajciengj dangzmizgaenq ho.”Dingqnyi boihsaw miz dajciengj, daengx ban cungj cauz hwnjdaeuj, boux- boux cungj vid din vid fwngz, simgaenj yaek sawq.

Yaepyet, ndaw gyausiz gij sing angqriu, gij sing cauz haenx, cungj bienq baenz gij sing doegsaw goksad. Gou hix mbouj fug saw, dajhai saw couh singhung boih hwnjdaeuj. Ai, govwnz daiq raez lai lo, boih baihlaeng youh lumz baihnaj. Aen cung gwnz ciengz gyausiz yiengj dikdaek dikdaek, lumj coi dou vaiqdi boihsaw. Mbouj rox mbouj nyinh, buenq dangz goq gvaqbae lo, gyoengq doengzhag boih ndaej engq haenqrengz lo, daengx aen gyausiz lumj byajraez nei, saenq ndaej duj rwz gou yaek nuk lo.

Gyoengq doengzhag boux riengz boux hwnj daiz bae boihsaw hawj lauxsae dingq, gou engq lau lo, lau dangz neix mbouj naengz boih sat bien govwnz neix, engq you dangzmizgaenq mboujmiz faenh gou. Hoeng gou yied gip yied boih mbouj ndaej, daegbied miz duenh vah ndeu lumj goengq bya hung nei, nyaemh gou baenzlawz cungj benz mbouj gvaqbae.

Boux doengzhag hwnj daiz boihsaw yied daeuj yied lai, gou simgip lumj feizcoemh, lumj ngeihcib haj duznou youq bakaek——bak nyauj nyauj sim, youh lumj duzmoed ndaw rek ndat——baenqlulu.

“Lijmiz bouxlawz caengz daeuj boihsaw? Cij lw cib faencung lo!”Coenz vah lauxsae neix hawj gou simgip. Gou lumj duzmax deng fad nei haenqrengz boih, hoeng cungj fan mbouj gvaq goengq “bya”haenx.

“Ding ling ling……”Lingz yiengj roengzdangz lo, lauxsae diemj mingz gij doengzhag boih ndaej saw haenx, yienzhaeuh fat dangzmiz- gaenq hawj gyoengqde. Gyoengqde lingx aeu dangz le, gwnz naj daekeiq fwngfwng. Gou ne, naiqnueknuek, lumj lwggwz deng mwi fad, gyaeuj ngaemngwdngwd……

Neix caen dwg dangz boihsaw nanzlumz ndeu ha.

难忘的背书

上林县实验学校丰岭校区六（3）班 成晋宏

“叮铃铃……”上课铃响了，同学们从操场冲回教室，迅速坐得端端正正，等待老师上课。

语文老师迈着轻快的步子走进教室，在讲台前坐下，微笑着宣布：“同学们，这节课我们来背诵《匆匆》。谁能流利地背完整篇课文，老师就奖励一根棒棒糖。”一听说背书有奖励，全班顿时沸腾起来，个个摩拳擦掌，跃跃欲试。

不一会儿，教室里的说笑声、打闹声都化作了琅琅书声。我也不甘示弱，打开课本大声背诵起来。可是课文实在太长了，总是背到后面忘了前面。墙上的时钟滴答作响，仿佛在催促着我们加快速度。不知不觉半节课过去，同学们的背诵声越发响亮，整个教室像炸开了锅，震得我耳朵都快聋了。

同学们陆陆续续上台背书给老师听，我更加惶恐不安，担心这堂课不能完成背书任务，更担心棒棒糖没有我的份。可我越急越背不得，特别是其中有一个段落就像是一座大山，任凭我如何努力都翻越不过去。

上台背书的同学越来越多，我心急如焚，好像有二十五只老鼠在胸——百爪挠心，又如热锅上的蚂蚁——团团转。

“还有谁没有来背书呀？还剩最后十分钟！”老师的话让我顿时喘不过气来。我快马加鞭背着，可始终翻不过那座“山”。

“叮铃铃……”下课铃响了，老师点那些背得课文的同学的名字，然后给他们发棒棒糖。他们拿到战利品，一脸的得意洋洋。而我却像被霜打过的茄子，耷拉着脑袋……

这真是一堂难忘的背书课啊。

（lauxsae son raiz： Vangz Gveiyangh

指导老师：黄桂香）