Ngoenz singhgiz banhaet, mbwn gvengq, ndit ronghsag. Dahgux naeuz yaek daiq dou bae ndaw reih vat maenz. Dingq daengz aen siusik neix, gou caeuq daegnuengx dahnuengx cungj angq raixcaix. Gwn haeuxngaiz le, dou couh angqvauvau byaij bae reihmaenz, siengj vaiq di ndaej caeuq maenz doxraen.

Daeujdaengz reihmaenz le, dou yawjraen benq maenz heuyauyau ndeu, gij mbawmaenz lumj raemxlangh saek heu nei youq ndaw rumz bi’nyednyed. Dahgux ndenq fag canj iq ndeu hawj gou, son gou：“Aeu sien swnh gaeumaenz ra daengz goek maenz, gizhaenx itdingh miz gij maenz youh hung youh diemz.”

Gou sikhaek gaemdawz fagcanj, hainduj youq ndaw gaeu maenz ra hwnjdaeuj. Gou yungh fwngz yaengyaeng bued deuz gij mbawheu gaeumaenz, mumjmumj gyumqgyumq yawjraen gij maenz ndoj youq lajnamh lo——Gyoengqde lumj dahsau launyaenq nei, ndoj youq ndaw namh mbouj haengj okdaeuj. Gou bued gij gaeu haenx dauq henz, caiq yungh canj iq siujsim riri dwk vat gij namh seiqhenz de. Namh youh unq youh soeng, miz geu heiqnamh rang moqyat dem.

Vat ha vat, fagcanj sawqmwh bungq daengz le yiengh doxgaiq genggwtgwt ndeu. “A! Dwg lwgmaenz!” Gou angq dwk hemq hwnjdaeuj, daegnuengx dahnuengx cungj humx gvaqdaeuj, caeuq gou itheij vat. Dou siujsim riri dwk dawz gij namh seiqhenz vat deuz, gij maenz hawj vunz myaiz rih haenx loh gyaeuj okdaeuj, najmong dwk yawj gyoengqdou. Dou caezsim itheij yungh rengz vat, dawz gij maenz ndaw rongz haenx cungj vat okdaeuj lo. Gyoengqde daenj geu buhhoengz, aen dungx luenzlili, yawj hwnjdaeuj gig dwggyaez.

Gou nyaenx mbouj ndaej gaem aen maenz ndeu, aeu genbuh uet gij namh gwnz maenz le haeb gaemz ndeu. Maenz youh byot youh diemz, vanzlij daiqmiz gij heiq hom namh dem.

Vat maenz caen mbouj dwg gienh saeh yungzheih ndeu: Mizseiz dou vat ndaej vaiq lo, mbouj siujsim dawz maenz vat goenq lo; mizseiz, namh youh vat ndaej feuh lai, maenz lij haem youq ndaw namh. Hoeng, dou cungj mbouj doeknaiq, gou caeuq daegnuengx dahnuengx doxbang doxgiet, itheij dawz gij maenz vat okdaeuj. Yienznaeuz dou cungj baeg ndaej hanh lae hanh roenx, hoeng yawj gij hong swhgeij guh ndaej haenx, ndaw sim cix daegbied angq. Dahgux riunyumnyum dwk yawj dou, naeuz:“Dauqma ranz gou couh gangq maenz hawj sou gwn.”

Ma daengz ranz, dahgux dawz maenz swiq seuq bae, cuengq haeuj ndaw aen rek aeu heiqndat caq bae gangq. Gvaq buenq diemj cung le, ndaw ranz cungj dwg gij heiqhom maenz.

Dou humx naengh youq henz daiz, gwn gij maenz homrang haenx, faenyiengj gij soundaej ngoenzneix. Gij feihdauh diemzsub, mbouj dandan dwg gij homrang maenz, engq dwg gij vaiqvued guhhong, dwg gij vuenyungz daengx ranz vunz comz youq itheij haenx.

挖红薯

贵港市覃塘区蒙公镇中心小学六（3）班 李丹桂

周末早上，天气晴朗，阳光明媚。姑姑说要带我们去地里挖红薯。听到这个消息，我和弟弟妹妹都兴奋极了。吃过早饭，我们便出发了，一路上，我们欢声笑语，期待着快点与红薯相见。

到达目的地，我们看到了一大片绿油油的红薯地，红薯藤像绿色的波浪一样在微风中轻轻摇曳。姑姑递给我一把小铲子，告诉我挖红薯的秘诀：“要先顺着藤蔓找到根部，那里的红薯一定又大又甜。”

我迫不及待地拿起铲子，开始在藤蔓中寻找起来。轻轻拨开绿叶，隐约看到泥土里的红薯。它们像害羞的小姑娘，躲在土里不肯露面。我先把藤蔓扯到一边，再用小铲子小心翼翼地挖开周围的泥土。泥土松松软软的，带着一股清新的泥土气息。

挖着挖着，铲子突然碰到了一个硬硬的东西。“啊！是红薯！”我兴奋地叫了起来，弟弟妹妹立刻凑过来，跟我一起挖。我们小心翼翼地把周围的泥土挖开，一个个诱人的红薯终于露出了头，羞涩地看着我们。我们齐心协力，终于把那一窝红薯挖了出来。它们红红的，胖胖的，看起来非常可爱。

我忍不住拿起一个，用袖子擦了擦表皮的泥，轻轻咬了一口。甜甜的汁水在嘴里散开，还带着淡淡的泥土香气。

挖红薯可不是件容易事：有时候挖得太急，把红薯挖断了；有时候挖得太浅，红薯还牢牢地埋土里。但是，我们都没有泄气，我们互相帮助，互相鼓励，最终每个人都挖了很多红薯。虽然汗水湿透了衣服，但是看着自己的劳动成果，心里特别满足。姑姑微笑地看着我们，说：“回家我给你们烤红薯吃。”

回到家，姑姑把红薯洗干净，放在空气炸锅里烤。半个小时之后，屋子里就弥漫着烤红薯的香味。

我们围坐在桌子旁，吃着香喷喷的烤红薯，分享着今天的收获。那甜蜜的味道，不仅仅是红薯的甘甜，更是劳动的快乐，以及家人团聚的温暖。