Moix baez gou yawjraen donh yienzbit yo youq ndaw daehsaw haenx, couh rox siengj daengz gienh saeh ndaw gaujcangz haenx.

Haenx dwg baez caekniemh ndeu. Ndaej gienj le, gyoengq doengzhag couh hainduj sijsasa. Ndaw gyausiz gig caemdingh, cingh ndaej lienz fag cim doek gwnznamh cungj dingqnyi, dingh dwk ndaej dingqnyi duzmoed raih, dingh dwk lienz gij sing diemheiq gyoengq doengzhag cungj dingq cingcuj.

Gou hix ciengj seizgan sij daez, yaep ndeu couh sij daengz daez doeklaeng lo. Diuz daez neix deng aeu yienzbit veh sienq. Gou dajhai habbit, hoeng gou deng doeksaet lo, gingqyienz mbouj raen yienzbit! Gou ganjgip fan daehsaw, youh cazyawj gwnz laj daizsaw, lij mbouj raen. Gou vueng lo, mboujmiz yienzbit baenzlawz veh doz ne?

Gou yawjyawj seiqhenz, daihgya cungj sa sa sa nyaengq dwk sij daez, cungj aeu yungh yienzbit. Seizneix caeuq bouxwnq ciq bit, couh lumj dwg haemhndaep ciq heng——mbouj miz giz ciq. Gou simgip lumj feizcoemh, lumj duzmoed ndaw rek ndat——baenqlulu, youh lumj ngeihcib haj duz nou youq ndawsim——bak nyauj nyauj sim. Danghnaeuz gou mbouj ndaej vehdoz, lauxsae itdingh naeuz gou. Baenzlawz banh? Baenzlawz banh? Gou gip dwk mbouj rox baenzlawz guh, sim yaek diuq daengz gyang hoz lo, angjfwngz ok hanh, gwnz najbyak hix miz hanh comh.

“Baenzlawz ne?”Laeng daiz cienz daeuj gij sing iqet.“Mboujmiz yienzbit.”Gou lienzmuengz han de.“Gaz！” Donh yienzbit ndeu daj baihlaeng ndenq gvaqdaeuj. Ah, caen lumj youq ngoenz doeknae ndaej vunz soengq danq byoq, youh lumj youq ngoenz doek fwn ndaej vunz soengq liengj ha. Gou ganjgip ciep aeu yienzbit, mbouj ndaej hoengq gangj docih, couh sikhaek vehsienq dap daez. Gangj daeuj hix gvaiq, donh bit neix lumj rox fapswd nei, yaep ndeu gou couh dap daez sat lo. Gou diem gaemz heiq raez ndeu, lumj cuengq rap naek roengz. Gou cienq ndang yawjyawj Siujmingz boux doengzhag ciq donh yienzbit hawj gou haenx, de riu lo, gou hix riu lo.

Daengz seizneix, gou itcig yo donh yienzbit haenx, de dwg ndaw gaujcangz gaiq hongdawz ndeu, engq dwg gij sim’eiq Siujmingz haengjheiq bang vunz haenx, hix dwg gij baengzcingq youxcingz dijbauj dou.

半截铅笔

上林县民族实验学校丰岭校区六（3）班 韦佳琪

每当我看见珍藏在书包里的那半截铅笔，就会想起考场上的那件事。

那是一次测验。拿到试卷后，同学们都开始奋笔疾书。教室里安静极了，静得能听见针落地的声音，静得仿佛能听见蚂蚁爬行的脚步声，静得连同学们的呼吸声都听得清楚。

我也在争分夺秒地答题，不一会儿就做到了最后一道题。这道题需要用到铅笔画线。我打开文具盒，却惊讶地发现里面没有铅笔。我赶紧翻找书包，又把书桌里外找了个遍，还是不见铅笔的踪影。这下我可慌了神——没有铅笔怎么做图呢？

我看看周围，同学们都在刷刷刷地忙着写题，都要用到铅笔。此时跟人家借铅笔，简直是大年三十的砧板——借无可借。我心急如焚，像热锅上的蚂蚁——团团转，又像二十五只老鼠在胸——百爪挠心。要是完不成画图，老师一定会批评我的。怎么办？怎么办？我急得不知所措，心提到了嗓子眼，手心开始冒汗，额头也沁出点点汗珠。

“怎么了？”后桌一个小小的声音传来。“没有铅笔。”我赶忙回应。“卡！”半截铅笔从后面递了过来。啊，这真是雪中送炭，雨中送伞啊！我赶紧接过铅笔，来不及道谢就迅速画线答题。说来也怪，这笔仿佛带着魔力，三下两下我就完成了答题。我长长地舒了口气，如释重负。回头看向借我铅笔的小明，他对我微微一笑，我也回以感激的笑容。

直到今天，我还珍藏着这半截铅笔。它不只是一件考场上的工具，更是小明那颗乐于助人的心的见证，也是我们之间珍贵友情的象征。

（lauxsae son raiz: Mungz Cwngzgen/指导老师：蒙成建)