Youq ranz baengzyouq gwn haeuxcaeuz, buenz byacaq he ngamq hwnj daiz, baengzyoux sikhaek yungh dawh geb gyaeujbya haeuj ndaw vanj swhgeij.

Gwnz loh dauqranz, gou geizheih dwk cam baengzyoux:“Caeuq mwngz gwn gvaq baenzlai donq ngaiz, gou guhmaz mbouj rox mwngz maij gwn gyaeujbya ne?”

De dap naeuz:“Gou mbouj gyaez gwn gyaeujbya.”

“Daj seiziq daengz seizcoz, daxmeh gou cungj dwg gwn gyaeujbya, de cungj naeuz, aen gyaeujbya he miz caet yiengh feihdauh, baenzneix gou caeuq daxboh baeznaengz cungj ndaej gwn gij nohbya ndei. Cigdaengz ngoenz he gou yawj daengz bien faenzcieng he, gwnzde naeuz, gyoengq mehmbwk cungj dwg baenz daxmeh le cij maij gwn byaeujbya, laxlawz, daxmeh yaeuh gou ngeihcib bi lo.”Baengzyoux riunyumj dwk naeuz, sing’yaem lumj gij ronghdaeng gizgyae nei, raeujrub youh ciuq rongh daengx diuz loh. “Lwnz daengz gou yaeuh de lo, mboujne, aeu daeglwg daeuj guhmaz yungh?”

Gou ngawh lo, daegmbauq ngoenznaengz gou cungj raen neix sawqmwh maj hung haujlai, yawj hwnjbae lumjbaenz mbouj roxnaj de nei.

Gvaqlaeng miz ngoenz he, gou bae aen danhvei daxmeh baengzyoux banhsaeh, ngamq bungz banringz, couh caeuq daxmeh de doxcaez gwn haeuxngaiz, siengj mbouj daengz daxmeh de diemj aen byaek nduj couh dwg gyaeujbya.

Gou lijcaengz lumz gij vah baengzyoux gangj gvaq haenx, couh lwnh hawj daxmeh de nyi.

“Dwg lwi?”Daxmeh baengzyoux riunyumnyum naeuz:“Gou caen dwg maij gwn gyaeujbya dahraix, soqlaiz cungj maij gwn, dwg daeglwg loengh loeng lo.”

“Baenzneix vihmaz mwngz mbouj naeuz hawj de ne?”Gou cam.

De gipmuengz bibi fwngz:“Gaej naeuz hawj de. Daeglwg maj hung lo, caeuq bohmeh、 vunzranz, hix lumj gek caengz ceij he nei, youq ndawsim doxndiep, lumj gij raemx ndaw boi, raen de rim cix lae mbouj okdaeuj, bouxwnq mbouj rox.”Sing’yaem de daemq roengzdaeuj, “danghnaeuz de ngoenz- naengz mbouj caeuq gou ceng gyaeujbya, gou baenzlawz roxyiuj, de gaenq maj baenz hung lo, rox ndiep daxmeh、sim’in daxmeh ne?”

Gyaeujbya daeuj lo, rangfwdfwd, gou raen song lwgda de ronghliklik.

De riunyumj dwk geb gaiq gyaeujbya he cuengq daengz ndaw vanj gou, naeuz:“Mwngz cimzcimz yawj, aen gyaeujbya he caen dwg miz caet yiengh feihdauh ne.”

在朋友家吃晚饭，一盘色香味俱全的红烧鱼刚上桌，朋友已不声不响地一伸筷，把鱼头夹到了自己碗里。

回去路上，灯火淡淡的小径上，我不禁有点疑惑：“一起吃过那么多次饭，我怎么都不知道你爱吃鱼头呢？”

他答：“我不爱吃鱼头。”

“从小到大，鱼头一直归我妈，她总说，一个鱼头七种味，我跟爸就心安理得地吃鱼身上的好肉。直到有一天我看到一本书，那上面说，所有的女人都是在做了母亲之后才喜欢吃鱼头的，原来，妈骗了我二十年。”朋友微笑着说，声音淡如远方的灯火，却藏了整个家的温暖。“也该我骗骗她了吧，不然，要儿子干什么？”

我一下子怔住了，这个平日熟悉的大男孩，仿佛突然长大了很多，呈现出我完全陌生的轮廓。

不久后的一天，我去朋友母亲的单位办事，时值中午，很自然地便一起吃午饭，没想到她第一个菜就点了沙锅鱼头。

朋友的话在我心中如林中飞鸟般惊起，我不禁向她转述了朋友那天说的话。

“是吗？”朋友母亲笑起来嘴角有小小的酒窝：“我是真的喜欢吃鱼头，一直都喜欢，我儿子弄错了。”

“那您为什么不告诉他呢？”我问。

她慌忙摆手：“千万不要。孩子大了，和父母家人，也像隔着一层，彼此的爱，搁在心里，像玻璃杯里的水，满满的，看得见，可是流不出来，体会不到。”她的声音低下去，“要不是他每天跟我抢鱼头，我怎么会知道，他已经长得这么大了，大得学会体贴妈妈、心疼妈妈了呢？”

鱼头来了，在四溢的香气里，我看见她眼中有星光闪烁。

她微笑着夹了片鱼头放在我碗里，招呼我：“尝一尝，一个鱼头七种味呢。”