Daxboh haujlai nanz cij ndaej haeuj baez singz he, gou buenx de yawj gvaq ranz hung laeuz sang le, youh co ci bae giz funghgingjgih he guhcaemz. Mwh roengz ci, daxboh raen gou hawj bouxhaici 20 maenz ngaenz, couh naeuz:“Naengh yaep ci he guhmaz aeu baenzlai ngaenz?”Gou naeuz:“Mbouj lai law, de gaenq aeu ceiq noix lo.”

Daj funghgingjgih okdaeuj, daxboh mbouj haengj naengh ci lo. Gizhaenx liz ranzyouq 10 goengleix, byaij dauqma mbouj baeg dai ha? Gou lij dwg heuh aen cico he. Daxboh raen gou mbouj dingq vah de, heiqndat dwk swhgeij gag byaij lo. Gou cam bouxhaici aeu geijlai ngaenz, bouxhaici naeuz ceiq noix aeu 25 maenz. Gou ndenq ngaenz hawj de naeuz:“Yaep he raen daxboh gou, mwngz couh naeuz hawj de caenh aeu song maenz haj.”Bouxhaici cam gou vihmaz yaeuh daxboh, gou naeuz:“Daxboh gou ngamq daj lajmbanj daeuj，de sim’in ngaenz, baenzlawz cungj mbouj haengj naengh ci.”Bouxhaici ngawh yaep he cij naeuz：“Ndei ha.”De hai ci daengz henz ndang daxboh. Gou heuh daxboh hwnj ci, daxboh cix heuh gou roengz ci. Bouxhaici naeuz:“Boh’au, mwngz hwnjdaeuj ba, gou dwg swnh roen soengq sou dauqbae, caenh sou song maenz haj. ”Daxboh baenzneix cij haengj hwnj ci, lij mbouj dingz dwk docih bouxhaici dem.

Bouxhaici doq hai ci doq caeuq daxboh lwnh goj, soengq dou daengz bakdou le, lij hai douci rex daxboh roengz ci. Caj daxboh roengz ci haeuj dou le, bouxhaici youh heuh gou daengz henzndang de, dawz 25 maenz ngaenz boiz hawj gou, naeuz:“Gij ngaenz neix，mwngz dawz bae cawx bingz laeuj he soengq hawj boh’au gwn ba.”Gou siengj mbouj doeng dwk cam:“Mwngz vihmaz mbouj aeu ngaenz?”Bouxhaici naeuz:“Aenvih daxboh mwngz caeuq daxboh gou doxlumj. Daxboh gou haeuj singz le, hix dwg sim’im ngaenz, mbouj haengj naengh ci.”Gou cam:“Daxboh mwngz lij ndei lwi?”Bouxhaici naeuz:“Mwh de byaij roen dauqranz,deng ci bungq dai lo.”

Ndaw da bouxhaici cungj nyoengx ok raemxda liux, de laeglemx hai ci bae lo. Gou daengz seizneix lij yo 25 maenz ngaenz haenx.

父亲好不容易进一次城，我陪他看过高楼大厦后，又打的去一处风景区玩。下车时，父亲看见我给了司机20元，就说：“坐一阵车怎么要这么多钱？”我说：“不多，这已经是最便宜的了。”

从风景区出来后，父亲不肯坐车了。从风景区到家有10公里，走回家那还不得累死？我还是叫了一辆的士。父亲见我不听他的话，就生气地自己走了。我问司机要多少钱，司机说最少要25元。我预先付钱给司机说：“等一会儿见到我父亲，你就说只要两块五毛。”司机问我为什么要骗父亲，我说：“我父亲刚从乡下来，他心疼钱，死活不肯坐车。”司机愣了一下才说：“好吧。”司机把车停到父亲身边。我叫父亲上车，父亲却要我下车。司机说：“大叔，你上来吧，我是顺路捎你们回去，只收两块五毛。”父亲这才上了车，一个劲地谢司机。

司机一路跟父亲说话，把我们送到家门口时，还亲自给父亲打开车门。等父亲下了车进了家后，司机又把我叫回到身边，将那25元还给我，说：“这钱，你拿去买一瓶酒给大叔喝吧。”我莫名其妙地问：“你为什么不要钱？”司机说：“因为你的父亲太像我的父亲了。我父亲进城后，也是心疼钱，不肯坐车。”我问：“你父亲还好吧？”司机说：“他走路回家时，被车撞死了。”

司机眼里涌满了泪水，他默默地开车走了。那25元钱，我至今还保存着。