Haemq nanz gaxgonq gou dingq gvaq aen goj he, naeuz dwg miz boux gaujvaq he daeuj daengz aen ranz he ro gwn. Boux gaujvaq neix gig hojlienz, fwngz swix de daengx diuz gen cungj mbouj miz lo, genbuh hoengqvangvang, hawj vunz yawj le gig nanzgvaq, hoeng bouxcawj mbwk cix mbouj hojlienz de saekdi, vix doi cien henz dou ndaw hongh , doiq boux gaujvaq naeuz, mwngz bang gou buen doi cien neix daengz laeng ranz bae ba! Boux gaujvaq neix hozndat naeuz：“Gou cijmiz gaiq fwngz dog, mwngz lij nyaenxsim heuh gou buen. Mbouj nyienh hawj couh mbouj hawj, hozbiet loengh vunz ne?”

Bouxcawj mbwk cix mbouj hozndat, ngaem ndang bae buen cien. De daegdaengq yungh gaiq fwngz dog buen baez cien he le naeuz: “Mwngz yawj, mbouj dwg cij miz song fwngz cij buen ndaej cien. Gou guh ndaej, mwngz vihmaz guh mbouj ndaej ne?” Boux gaujvaq mbat anj, de siengjsiengj le, couh hainduj buen cien. De cingjcingj buen le song diemjcung, cien cij buen liux. Buen liux le, de sawqmwh baiq meh cawjranz, gig docih dwk naeuz: “Docih mwngz!” Gangj le baenq ndang couh byaij lo.

Gvaq song ngoenz le, youh daeuj boux gaujvaq he, meh cawjranz neix daiq boux gaujvaq daengz baihnaj doi cien bae naeuz:“Buen gij cien neix daengz giz gou naeuz haenx bae, gou hawj mwngz ngeihcib maenz ngaenz.” Boux gaujvaq miz song fwngz song ga haenx cix yawjsiuj mbouj nyienh buen byaij bae lo. Lwgnyez mehmbwk neix ngeizvaeg cam naenz: Vihmaz heuh gyoengqde buen bae buen dauq ne? Daxmeh naeuz: Cien cuengq youq gizlawz cungj ityiengh, hoeng buen cien doiq gaujvaq daeuj gangj couh mbouj ityiengh lo.

Gvaq haujlai bi le，miz boux vunz gig miznaj he daeuj daengz aen ranz neix. De daenj buhsihcangh daenj haiznaeng, gig miz funghdu, caeuq doenghgij vunz guh ndaej baenz saenqsim cibcuk haenx ityiengh. Miz di mbouj ndei haenx dwg, boux vunz neix cijmiz gaiq fwngz dog, fwngz he dwg genbuh hoengqvangvang, bi bae bi dauq. Boux vunz neix ngaem ndang roengzdaeuj gaem fwngz meh cawjranz miz di laux haenx naeuz: “Danghnaeuz mbouj miz mwngz, gou lij dwg boux gaujvaq he, hoeng seizneix, gou dwg boux dungjswcangj aen gunghswh he.”

(Mungz Yenginz hoiz)

很久以前，我听说过一故事，说的是有一个乞丐来到一个庭院,向女主人乞讨。这个乞丐很可怜，他的右手连同整条手臂断掉了，空空的袖子逛荡着,让人看了很难过，可是女主人毫不客气地指着门前一堆砖，对乞丐说：你帮我把这砖搬到屋后去吧！乞丐生气地说：“我只有一只手，你还忍心叫我搬砖。不愿给就不给，何必捉弄人呢？”

女主人并不生气，俯身搬起砖来。她故意只用一只手搬了一趟说：“你看，并不是非要两只手才可以干活。我能干，你为什么不能呢？”乞丐怔住了，他想了想，于是开始搬砖。他整整搬了两个小时，才把砖搬完。搬完之后，突然向妇人鞠躬，很感激的说：“谢谢您”，转身就走了。

过了两天，又来了一个乞丐，那妇人把乞丐领到砖前说：“把砖搬到我指定的地点，我给你20元钱。”这位双手健全的乞丐却鄙夷地走开了。妇人的孩子不解地问母亲：为什么叫他们把砖搬来搬去呢？母亲说：砖放在哪里都一样,可搬不搬对乞丐可就不一样了。

若干年后，一个很体面的人来到了这个庭院。他西装革履，气度不凡，跟那些自信，自重的成功人士一模一样，美中不足的是，这人只有一只手，后边是一条空空的衣袖，一荡一荡的。来人俯下身拉住有些老态的女主人说：“如果没有你，我还是一个乞丐，可是现在，我是一个公司的董事长。”