Daeglwg yaek daengz dieg gyae bae guh saeh lienh swhgeij, de naemj bae naemj dauq, sij mbouj ndaej cuengq roengz doenghgij seizneix de gaenq miz haenx. Mwh de gig nyapnyuk, daxboh de gangj aen goj he hawj de dingq.

Miz boux vunzlaux lajmbanj he youq ndaw bya aeu fwnz, gip ndaej duz roeg gig iq yienghceij gig geizheih he, de couh dawz duz roeg neix daiq ma ranz hawj lan de guhcaemz. Daeglan dawz duz roeg gvaiq neix cuengq haeuj ndaw gyoengq gaeqlwg bae, hawj duz gaeqmeh daiq. Doeklaeng raen duz roeg gvaiq neix gingqyienz dwg duzromh he, vunzlai youzsim duzromh hung le gwn gaeq. Hoeng vunzlai cungj yousim neix dwg laiyawz lo, duzromh haenx caeuq gyoengq gaeq youq ndei raeuh. Seizgan nanz le, vunz ndaw mbanj doiq duzromh caeuq duzgaeq caez youq cungj cingzgvang neix yied daeuj yied yawj mbouj gvenq, danghnaeuz ranz lawz gaeq mbouj raen, cungj dwg sien ngeiz dwg duzromh gwn. Gyoengqvunz yied daeuj yied yawj mbouj gvenq haenx cungj caez iugouz: Mboujnex couh gaj duzromh neix; mboujnex couh cuengq de bae, sawj de ciengxlwenx mbouj ndaej dauqma.

Ranz vunz neix sij mbouj ndaej gaj de, yienghneix gietdingh cuengq de bae, hawj de dauq bae ndaw daswyenz. Gyoengqde daiq duzromh bae ndaw doengh rog mbanj bae, mbouj gvaq geij ngoenz, duz romh neix youh gag mbin dauqma, gyoengqde gyaep duzromh mbouj hawj de haeuj ranz, caemhcaiq “hoenx” de daengx ndang cungj sieng…… yungh haujlai banhfap daeuj gyaep, cungj gyaep mbouj bae. Gyoengqde rox lo: Laxlawz duzromh sij mbouj ndaej gizdieg de daj iq majhung haenx.

Doeklaeng ndaw mbanj miz boux vunzlaux he naeu: “Dawz duzromh gyau hawj gou ba, gou ndaej sawj de dauq mbin hwnj mbwn bae, ciengxlwenx mbouj caiq dauqma.” Bouxlaux dawz duzromh daiq daengz goengqgya henz mbanj aendat ceiq sang ceiq lingq haenx bae, yienzhaeuh yungh rengz dawz duzromh gven roengz dat bae, lumj gven ndaek rin he nei. Duzromh hainduj hix lumj ndaekrin nei doek roengz dat bae, hoeng mwh yaek doek daengz din bya, duzromh menhmenh mbe song gaiq fwed de, aen ndang de ndaej dak youq lo, duzromh hainduj menhmenh vad song gaiq fwed, menhmenh mbin, yienzhaeuh cij yaengyaeng bek song gaiq fwed, couh mbin coh gwnz mbwn lo.

Duzromh yied mbin yied sang, yied mbin yied gyae, ciemhciemh bienqbaenz diemj ndaem he, mbin daengz gizdieg vunz yawj mbouj raen bae, ciengxlwenx mbin bae lo, caiq hix mbouj dauqma.

Dingq daxboh gangj aen goj neix, bouxcoz roengz gietsim lo, de dauqdaej rox gij eiqsei daxboh de lo.

(Mungz Yenginz hoiz)

儿子要到更远的地方去历练自己，左思右想，舍不得放下现在自己拥有的一切。在他非常困惑的时候，父亲给他讲了一个故事。

有一个乡下老人在山里打柴时，拾到一只很小的样子怪怪的鸟，就把这只怪鸟带回家给小孙子玩耍。老人的小孙子将怪鸟放在小鸡群里，让母鸡养育着。后来发现那只怪鸟竟是一只鹰，人们担心鹰再长大一些会吃鸡。然而人们的担心是多余的，那只鹰始终和鸡相处得很和睦。时间久了，村里的人们对于这种鹰鸡同处的状况越来越看不惯，如果哪家丢了鸡，首先便会怀疑被它吃掉了。越来越不满的人们一致强烈要求：要么杀了那只鹰；要么将它放生，让它永远也别回来。

这一家人却舍不得杀它，于是决定将鹰放走，让它回归大自然。他们把鹰带到村外的田野上，过不了几天那只鹰又飞回来了，他们驱赶它不让它进家门，甚至将它“打”得遍体鳞伤……许多办法试过了都不奏效。最后他们终于明白：原来鹰是眷恋它从小长大的家园。

后来村里的一位老人说：“把鹰交给我吧，我会让它重返蓝天，永远不再回来。”老人将鹰带到附近一个最陡峭的悬崖绝壁旁，然后将鹰狠狠地向悬崖下的深涧扔去，如扔一块石头。那只鹰开始也如石头般向下坠去，然而快要到涧底时，它只轻轻展开双翅就稳稳托住了身体，开始缓缓滑翔，然后它只轻轻拍了拍翅膀，就飞向蔚蓝的天空。

它越飞越高，越飞越远，渐渐变成了一个小黑点，飞出了人们的视野，永远地飞走了，再也没有回来。

听了父亲的故事，年轻人痛下决心，终于明白了父亲的告诫。