Meijgoz moux aen siujyoz, youq gwnz dangz cozvwnz, lauxsae hawj gyoengq doengzhag sij bien cozvwnz he, daezmoeg dwg:“Gij Nyienhmuengh Gou”.

Miz boux siujbaengzyoux he gig maij aen daezmoeg neix, de youq bonj bouhcozvwnz de, gig vaiq sij roengz gij siengjmuengh de. De muengh swhgeij daengzcog miz aen canghyenz ciemq dieg cib lai gunghgingj he, youq gwnz dieg gvangqlangh neix ndaem doenghgij doenghgo heuyauyau haenx. Ndaw canghyenz miz haujlai ranzfaex, miz dieg bing noh, lij miz aen lijgvanj yietnaiq guhcaemz he. Cawz swhgeij youq gizhaenx youq, lij ndaej caeuq doenghboux bouxyouz daeuj canhgvanh haenx caez yiengjsouh aen canghyenz swhgeij, miz dieg hawj gyoengqde yietnaiq guhcaemz.

Cozvwnz sij ndei haenx lauxsae yawj le, gwnz bonjbouh cozvwnz boux siujbaengzyoux neix deng lauxsae veh hwnj aen “×”hung ndinggyan he, fat daengz ndaw fwngz de, lauxsae iugouz de dauq sij. Boux siujbaengzyoux neix yawj gij neiyungz swhgeij sij haenx, raen mbouj miz loek, couh dawz cozvwnz de bae cam lauxsae.

Lauxsae lwnh de:“Gou heuh sou sij gij nyienhmuengh swhgeij, mbouj dwg sij gij siengjhoengq neix, gou dwg aeu gij nyienhmuengh saedsaeh, cix mbouj dwg siengjhoengq guh mbouj daengz haenx, mwngz rox lwi?”

Boux siujbaengzyoux neix caeuq lauxsae gangj gij leixyouz de:“Hoeng, lauxsae, neix caen dwg gij siengjmuengh gou ha!”

Lauxsae hix genhciz gij leixyouz de:“Mbouj ndaej, gij nyienhmuengh neix mbouj ndaej saedyienh law, neix dwg siengjhoengq, mwngz itdingh aeu dauq sij.”

Boux siujbaengzyoux neix mbouj nyiengh: “Gou gig cingcuj, neix cij dwg gou caencingq siengj aeu haenx, gou mbouj nyienh gaij gij neiyungz siengjmuengh gou.”

Lauxsae ngauzngauz gyaeuj:“Danghnaeuz mwngz mbouj nyienh dauq sij, gou couh mbouj hawj mwngz gizgwz, mwngz aeu siengj cingcuj.”

Boux siujbaengzyoux neix hix riengz dwk ngauz gyaeuj, mbouj nyienh dauq sij, bien cozvwnz neix doeklaeng couh ndaej cih “E” hung he lo.

Gienh saeh neix gvaqbae samcib bi le, boux lauxsae neix daiq bang siujhagseng he daengz giz dieg dohgyaj funghgingj gyaeundei mizmingz he bae lijyouz, youq mwh gyoengqde caenhcingz yiengjsouh diegnywj gvangqlangh mbouj raen henz, youq aen lijgvanj cwxcaih youq, caeuq gwn noh bing homfwd, boux lauxsae neix yawjraen boux vunz cungnienz he byaij coh de, lij naeuz dwg hagseng de gvaq.

Boux vunz cungnienz neix lwnh lauxsae de naeuz, de cingq dwg dangnienz boux siujhagseng cozvwnz mbouj gizgwz haenx, seizneix, de miz aen canghyenz dohgyaj gvangqlangh neix, caen dwg saedyienh gij siengjmuengh seiz iq lo.

Lauxsae yawj bouxcawj aen canghyenz neix, siengj daengz swhgeij samcib lai bi daeuj, guh boux lauxsae mbouj gamj miz siengjmuengh, nyaenx mbouj ndaej danq naeuz:

“Samcib bi daeuj vihliux gou swhgeij, mbouj rox yungh cingzcik gaij bae geijlai siengjmuengh hagseng ha. Hoeng mwngz, dwg dandog boux ndeu baujlouz siengjmuengh swhgeij, mbouj deng gou gaij bae.”

(Mungz Yenginz hoiz)

美国某个小学的作文课上，老师给小朋友的作文题目是：“我的志愿”。

一位小朋友非常喜欢这个题目，在他的簿子上，飞快地写下他的梦想。他希望将来自己能拥有一座占地十余公顷的庄园，在广阔的土地上植满如茵的绿。庄园中有无数的小木屋，烤肉区，及一座休闲旅馆。除了自己住在那儿外，还可以和前来参观的游客分享自己的庄园，有住处供他们歇息。

写好的作文经老师过目，这位小朋友的簿子上被划了一个大大的红“X”，发回到他手上，老师要求他重写。

小朋友仔细看了看自己所写的内容，并无错误，便拿着作文簿去请教老师。

老师告诉他：“我要你们写下自己的志愿，而不是这些如梦呓般的空想，我要实际的志愿，而不是虚无的幻想，你知道吗？”

小朋友据理力争：“可是，老师，这真的是我的梦想啊！”

老师也坚持：“不，那不可能实现，那只是一堆空想，我要你重写。”

小朋友不肯妥协：“我很清楚，这才是我真正想要的，我不愿意改掉我梦想的内容。”

老师摇头：“如果你不重写，我就不让你及格了，你要想清楚。”

小朋友也跟着摇头，不愿重写，而那篇作文也就得到了大大的一个“Ｅ”。

事隔三十年之后，这位老师带着一群小学生到一处风景优美的度假胜地旅行，在尽情享受无边的绿草，舒适的住宿，及香味四溢的烤肉之余，他望见一名中年人向他走来，并自称曾是他的学生。

这位中年人告诉他的老师，他正是当年那个作文不及格的小学生，如今，他拥有这片广阔的度假庄园，真的实现了儿时的梦想。

老师望着这位庄园的主人，想到自己三十余年来，不敢梦想的教师生涯，不禁喟叹：

“三十年来为了我自己，不知道用成绩改掉了多少学生的梦想。而你，是唯一保留自己的梦想，没有被我改掉的。”