□ Vuz Vanfuh

□ 吴万夫

Ngoenzhaenx, de daj diengzhaw cawx byaek dauqma, byaij daengz diuzloh doiqnaj ranz de, sawqmwh raen daeglwg ngamq ndaej sam bi haenx cingq bin hwnj gwnz yangzdaiz mbouj miz baengh haenx bae.

Aen laeuz haenx sam caengz sang. Ciuq gij suzdu buet ceiq vaiq daeuj suenq, daj daej laeuz buet hwnj laeuz bae, yaek yungh duenh seizgan he, caiq gangj de dangseiz lij youq doiqnaj diuzloh, gaenbonj mbouj miz lingh cungj banhfap bae umj roengz daeglwg.

Aensim de sawqmwh diuq hwnj conghhoz daeuj, vueng dwk lumjbaenz yaek mbaetheiq nei. De gig cingcuj roxnyinh daengz daeglwg saeklaeuq doek roengzdaeuj mbouj dai hix sieng naek! De lumj duz moegyou nei, mwnhsaeng ndwn youq gizhaenx.

Mwh de yawjraen daeglwg, daeglwg hix yawjraen de lo. De mbouj rox nyinh dwk vadfwngz coh daegdwg, eiqsei dwg heuh daeglwg ganjvaiq bin roengz yangzdaiz, liz giz dieg yungyiemj bae.

Hoeng daeglwg cix loek lijgaij gij eiqsei de, aj song fwngz coemj roengzdaeuj yaek umj de——daeglwg baez yamq hoengq, doek roengzdaeuj lo——

“Lwg ha——”

Yaepyet haenx, de sing sep hemq hwnjdaeuj, lumj duzromh youq gyangmbwn swenj, coeg byoengq conghrwz gyoengqvunz; youh lumj duzroegiq, bek gij fwedhau de lumj faggiemq nei veh hwnj gwnzmbwn bae. Sojmiz gij vunz caeuq gij ci gwnz loh, cungj dingz roengzdaeuj, couh youq di seizgan dinjdet neix, gyoengqvunz lumjbaenz yawjraen daeglwg de doek roengzdaeuj le gij yiengh haenx. Miz vunz sim’in dwk laep da hwnjdaeuj; miz vunz yawjngoengngoeng dwk yawj daeglwg de daj gwnz yangzdaiz lumj duzroegenq boekfan mbin nei doek roengzdaeuj. Gyoengqvunz cungj rox mwh doek daengz gwnz dieg itdingh gig camj gig dwglau, bouxboux cungj ngaem gyaeuj roengzdaeuj.

Hoeng byawz hix siengj mbouj daengz, couh youq gyoengqde laep da yaepyet haenx, cix miz raq rumzndaem he, daj baihnaj gyoengqde bongj gvaq, heux gvaq sojmiz doenghyiengh gaz, ndonj gvaq diuzloh cib geij mij gvaq, coemj daengz giz daeglwg de doek roengzdaeuj haenx.

Dang gyoengqvunz singj gvaqdaeuj, raen de cingq laemx naengh youq gwnz dieg, daeglwg sam bi de cingq youq ndaw rungj de daejnga’nga.

Daeglwg dangyienz dwg ndeindindi mbouj miz saekyiengh saeh. Hoeng naj de cix haungat.

Gij vunz roxnyinh geizheih haenx cungj humx gvaqbae cam yienghneix yienghhaenx. Miz vunz haenh de, youh miz vunz ngeiz de. Aenvih ciuq giz dieg doxliz caeuq suzdu doek roengzdaeuj, de gaenbonj ganj mbouj daengz giz doek roengzdaeuj onjdangq dwk umj dawz daeglwg de.

Dang gyoengqvunz caiq raemh cam de, de cix naengbak ndaemndwt, hanh nyoenxsisi, sawqmwh ngunh gvaqbae. Ginggvaq gyoengq vunz ciengjgaeuq le, de cij singj gvaqdaeuj.

Dwg de gouq le daeglwg de.

Haujlai ngoenz daeuj, gyoengqvunz itcig doiq gienh saeh neix gig geizheih gig mizyinx, gyoengq- vunz miz saeh mbouj miz saeh cungj gangjlwnh gienh saeh neix.

Doeklaeng, ndaw si densidaiz rox gienh saeh neix le, gietdingh aeu 《Cingz Mehlwg》guh daezmoeg, ingj bouh benq fanjyingj sevei daudwz vwndiz gyauyuz vunz he.

Bouxdaujyenj gaengawq gij sensoz vunzlai daez hawj haenx ra daengz ranz de. Hoeng ngaeq bae ngaeq dauq, de cungj doiswz. Bouxdaujyenj youh daezok hawj de bit cienz he, de lij dwg mbouj nyienh. Gij vunz gihveijvei hix daeuj gienq de, de siengj haujlai nanz, cij mbouj aeu saek yiengh diuzgen dapwngq lo.

Bouxdaujyenj cingj daeuj dwzgi sezgiswh, ciuq gij yiengh daeglwg de guh aen vunzgyaj gig lumj daeglwg de he. Hoeng youq mwh ingj, cungj guh mbouj daengz gij yaugoj de buet bae gouq daeglwg de haenx. Caenhguenj de buekmingh buet, buet dwg baeghoho, cungj dwg vunzgyaj doek roengz dieg haujlai nanz le de cij buet daengz. Bouxdaujyenj gig gaenj, sawq ingj geij baez cungj mbouj ingj ndaej baenz. Doeklaeng youh ra daeuj boux yindungyenz he lawh de. Hoeng bouxyindungyenz yungh caenh gak cungj banhfap, hix mbouj dabdaengz iugouz. Vunzlai ciengxlwenx mbouj yawjraen gij yiengh caensaed mwh daeglwg de doek roengzdaeuj, de baenzlawz buet bae gouq daeglwg de haenx.

那天，她从菜市场买完菜回来，走到距离自家楼房的马路那边，突然看见3岁的儿子正爬到没有栏杆的阳台上。

那是一幢三层建筑物。按最迅捷的速度计算，从楼下跑到楼上，尚需一段时间，何况她当时还在马路的这一边，根本没有选择的余地去抱下儿子。

她的心猝然悬在嗓子眼儿，紧张得窒息了一般。她清醒地意识到儿子一旦跌下来的最终结果：即使不摔成肉饼，也会摔个头迸脑裂！她像一尊泥塑木雕，立在那里痴傻了一般。

在她看见儿子的同时，儿子也惊喜地发现了她。她下意识地摆摆手，示意儿子赶紧爬下阳台，离开危险地段。

可是儿子却错误地理解了她手势的意思，做出一个拥抱的姿势向她扑来——儿子一脚踩空，跌了下来——

“儿子——”

在那一瞬间，她的一声杜鹃啼血式的尖利呼喊，宛若鹰隼的长喙，扎破了所有人的耳膜：又如一只小鸟，扑打着银白色的翅膀，剑一般划破了城市的晴朗上空。所有的行人和车辆，都刀切般地定格在那里。就在这短短的时间里，人们似乎都看见了她的儿子所处的绝境。有人痛苦地闭上了眼睛；有人眼睁睁地看着她的儿子在空中划一道优美的弧线，若一只翻飞的小燕子，倒栽着跟头跌下来。人们知道那个场面将惨不忍睹，个个都埋下了头。

但谁也不会想到，就在他们闭上眼睛的一刹那，却有一道黑色的旋风，从他们眼前呼啸而过，绕过所有的障碍物，穿过一条十几米宽的马路，向她的儿子坠落的地方冲去。

当人们愣怔过来的时候，发现她正跌坐在地上，3岁的儿子在她怀里哇哇大哭。

儿子安然无恙。她却脸色惨白。

好奇的人们纷纷围拢上去。问长问短。有的对她惊叹不已，又有的对她表示怀疑。因为按照距离和坠落速度，她根本不可能赶到并稳稳接住。

当人们再三询问时，她却嘴唇乌紫，汗珠涔涔，蓦然晕厥过去。在众人的积极抢救下，她才苏醒过来。

是她救下了儿子。

多少天来，人们一直对这件事情非常感兴趣，街谈巷议，沸沸扬扬。

后来，市电视台知道了这件事，决定以《母子情》为题，拍摄一部反映社会伦理教育的片子。

导演循着人们提供的线索，找上了她的家门。只是再三央求，却遭到她的满口拒绝。导演又提出给她一笔丰厚的拍摄酬金，她仍是闭口缄默。街道居委会的人也对她进行苦口婆心的劝说，她思忖良久，才没带任何条件地答应下来。

导演请来了特技设计师，依照她的儿子制作了一具形态逼真的模型。可是在投拍的时候，怎么也达不到预期效果。尽管她拼命冲刺，气喘吁吁，总是距模型坠地的好长时间才能赶到。导演很着急，试拍了几次都没有成功。后来干脆又找来一名运动员作为她的替身演员。但运动员使尽浑身解数，仍是不遂人意。人们永远没有看见那个真实的坠落过程。