Nga daiq lai, roen daiq lai, hawj daihcoz vunz Hawbyaloz caiq hix faen mbouj ok gizlawz cij suenq dwg gyaeuj haw gizlawz cij dwg byai haw. Cijmiz cungqgyang haw go rungz geq hung haenx vanzlij mwncupcup sangvidvid, ngefaex mbawfaex daz raez, vanzlij goemq daengx diuzroen liux bae, itcig daz daengz dingj ranz doiqnaj diuzhaw, iet haeuj ndaw gyanghongh ranz vunz bae.

Buzdaih gaenq goujcib lai bi lo, ndangdaej de byom roq, gutgungq gig haenq, mbouj siujsim aengyaeuj couh bungq doiq gwnz namh, de lumj seizcou mbawfaex ceiq doeklaeng saenzdedded venj youq gwnz byaifaex, mbaeumbeng cuengq gaemz heiq ndeu cungj ndaej hawj de daj byaifaex boq doek roengzdaeuj.

Gyoengqvunz cungj laihnaeuz buzdaih itdingh beij buznoix dai gonq, siengj mbouj daengz, boux dai gonq haenx cix dwg buznoix.

Buznoix dwg fwt dai, ngoenz haenx gvaq banringz, buznoix caetcib lai bi lij youq ndaw ranzcawj bang daeglwg ceh duhhenj——Buznoix seizneix gaenq mbouj yungh caenndang bae guh daeuhfouh lo, de dawz gij dinfwngz guh daeuhfouh haenx cienz hawj le daeglwg. Daeglwg dawz gij dinfwngz daeuhfouh buznoix neix fatcanj ndaej gig hung gig ndei, de youq gwnz cin hai aen daeuhfouh gyahgunghcangj ndeu. Buznoix cij youq seiz mbwq bae bang daeglwg cehceh duhhenj, diemjdiemj daeuhfouh.

Ngoenz haenx gvaq banringz, buznoix doq ceh duhhenj, doq damzbyoedbyoed caeuq Dahcungz (dahlaenj de, roek bi) gangjvah. Buznoix naeuz: “Dahcungz, daeuhfouh buzcoj guh ndei mbouj ndei gwn?” Dahcungz doq boemz youq gwnz daiz iq vehveh doq beng sing raez diemzdwddwd dap naeuz: “Ndei——Gwn——”

Buznoix gig sim’angq. Youh cam: “Dahcungz rox mbouj rox dwg bouxlawz son buzcoj guh daeuhfouh ya?”

Dahcungz vanzlij boemz youq gwnz daiz vehveh, gyaeuj hix mbouj ngiengx youh beng raez sing diemzdwddwn dap naeuz: “Mbouj——Rox——Yiuj——”

Buznoix naeuz: “Dwg buzcojdaih mwngz ya, dwg dwg, couh dwg buzgeq daegbied gyaez ciunad haenx. Buzgeq haenx dwg cejdaih buzcoj, mwngz aeu heuh de guh buzcojdaih! Buzcojdaih seizneix ciunad mbouj ndaej lo, de geq lai lo, ca mbouj lai ndaej bak bi lo. Dwg dwg, couh dwg de son buzcoj guh daeuhfouh ya. Daeuhfouh de beij buzcoj guh ndeigwn lai lo, buzcojdaih mwngz ya, baenzngoenz yakrwixrwix, de couh dwg bak yak sim unq youh ndei, dwg dwg, sim unq youh ndei, lumj daeuhfouh de guh nei unqnemnem……”

Buznoix gangjbetbet gangjbetbet, sawqmwh raurumz baez ndeu. De daj gwnz daengq ndwn hwnjdaeuj, naeuz: “Dahcungz, buzcoj fiengx lai lo, aeu bae ninz yaep ndeu, gangj goeng mwngz dingq gaej heuh buzcoj hwnqdaeuj gwn caeuz lo bw.”

Buznoix ninz roengzbae liux couh caiq hix mbouj rox ndiu gvaqdaeuj.

Guhsangh buznoix daengz buenq seiz, buzdaih caij song faj din iq saenzdedded ngauzngegngeg byaij haeujdaeuj. De vunz caengz daengz, sing daej cij cienz haeujdaeuj gonq:

Yahboihseiz mwngz mbouj liengzsim,

Baenzromh ciemq haeuj ndoeng haeuxyangz.

Aeu ndoj nditndat sien lwnh gou,

Aeu ndoj duhgou mbouj baenz vunz!

Yahboihseiz ai——

Mwngz baenzlawz cungj mbouj dap gou ne!

Buzdaih byaij daengz henz gouhfaex, ndang baez ngeng, swnh maeuq youq gwnz namh eu:

Mwngz gou bonj dwg roeg doengz roengq,

Mwngz doengj gou dot mbouj geizheih,

Yaemyiengz song faen mbouj doxraen,

Cij rox aeu haenq gyoh yienzfaenh.

Buzdaih eu ha eu, ndaw rwz lumjnaeuz lij dingqnyi buznoix youq heuh de guh cejdaih. Saehgonq gienh dem giemh okyienh youq dangqnaj. Buzdaih ngeix daengz gaxgonq song vunz caez guenj gya seiz, buznoix aj bak couh heuh de guh cejdaih, hoeng de cix aj bak couh heuh de guh yahboihseiz. Buzdaih lij ngeix daengz, buznoix vihle mbouj gya naek “coih” de, gagnyienh caeuq de caez guh “yahcaizcawj” deng daeuq hix mbouj nyienh ndwn okdaeuj biengj de. Buzdaih lij ngeix daengz song vunz caez deng daeuq seiz, buznoix caegcaeg liuq de, dwg gyoh de hix dwg gyoh swhgeij. Couh dwg baez haenx hawj buzdaih roxnyinh, swhgeij ndwn youq gwnz daiz deng daeuq mbouj godog……

Ngeix daengz neix aensim baez saenz, cohheuh buzdaih gvenq heuh buznoix haenx okbak seiz fwt bienqbaenz:

Dahnuengx ai——Mwngz baenzlawz baiq baez ninz ndeu couh mbouj youq ya!

Daeglwg buznoix sien dwg baez anj, singj gvaqdaeuj liux gipmuengz rex buzdaih hwnjdaeuj, buzdaih vanzlij mbouj dingz daej eu:

Cejnuengx bonj dwg roeg doengz ndoeng,

Seizneix yaemyiengz song mbiengj douh,

Nuengx youq gizyaem sien senj faex,

Gou mwngz cogngeix lij doengz ndoeng,

Nuengx ya——Caj gou lu——

Caj gou roengzbae caeuq mwngz doxceng mwngz couh mbouj mbwq le ya!

Buzdaih daej ndaej raemxda riuz mug conh, singdiuh fwendaej hix lumj buznoix nei youh raez youh siengsim. Vunz gwnz haw dingq buzdaih daej eu cungj ukluenh liux, gyoengqde cungj laihnaeuz buzdaih caeuq buznoix song vunz caeuzhaemz beij mbwn hung. Seizneix yawjraen buzdaih gig siengsim youq gizhaenx daej eu, daujfanj mbouj roxyiuj buzdaih caeuq buznoix song vunz dwg vunzcaeuz roxnaeuz vunzcaen lo. Nanzdauh gangj, youq buenq lai aen sigij, saeh ndei fatseng le saeh yaez gvaqbae le, buzdaih caeuq buznoix senq couh mbouj miz le aen hix mbouj miz le ienq? Roxnaeuz, buzdaih caeuq buznoix cingq dwg yungh ciunad cungj fuengsik mbouj bingzciengz neix, doxgyoh doxbang?

Aen’ienq aen’ienq, dwg aen hix dwg ienq, dwg ienq hix dwg aen ha!

Mboujguenj dwg aen dwg ienq, gij goj buzdaih caeuq buznoix gaenq yied byaij yied gyae. Din vunz gonq ngamq daj aencin iq byaij gvaq, din vunz laeng couh lumj raemxlangh nei langh dem langh dongj gvaqdaeuj lo.

Aencin vanzlij heuhguh Cinlozlaeuz, diuzhaw vanzlij heuhguh Hawbyaloz. Hoeng aencin gaenq mbouj dwg aen Cinlozlaeuz gaxgonq haenx lo, diuzhaw hix mbouj caiq dwg diuz Hawbyaloz gaxgonq haenx lo.(9 sat)

枝杈错落的街街巷巷让年青一代的山逻街人再也分不出哪里才算是街头哪里才算是街尾。只有街心那颗大古榕仍然遒劲葱茏，蔓延的树枝依然覆盖着路面，一直延伸覆盖到街对面的房顶，探进人家的院子里。

婆大已经九十多岁了，瘪瘦枯小的身躯蜷缩得厉害，一不小心就会触碰到地面，她像秋天里最后一片还挂在树梢上瑟瑟抖动的叶子，轻轻呼出一口气都能把她从树上吹落下来。

每个人都以为婆大一定会走在姨婆面前，没想到，先走的那个人却是姨婆。

姨婆的死没有任何征兆，那天下午，七十多岁的姨婆还在厨房里帮儿子泡豆子——姨婆现在已经不做豆腐了，她把做豆腐的绝活传给儿子。儿子把姨婆的豆腐手艺发扬光大，在镇上开了一个豆腐加工厂。姨婆只在闲得无聊的时候帮儿子泡泡豆子，点点豆腐什么的。

那天下午，姨婆一边泡豆子，一边絮絮叨叨地跟六岁的重孙女虫虫说话。姨婆说：“虫虫，太婆做的豆腐好不好吃？”虫虫一边伏在小桌子上画画一边拉长声音奶声奶气地回答：“好——吃——”

姨婆很高兴。又问：“虫虫知不知道是谁教太婆做豆腐的？”

虫虫仍伏在桌上画画，头也不抬地又拉长声音奶声奶气地回答：“不——知——道”

姨婆说：“是你的大太婆呀，嗯嗯，就是那个特别爱骂街的白头发的老太太。那个老太太是太婆的大姐，你要叫她大太婆！大太婆现在骂不得街了，她老了，都差不多一百岁了。嗯嗯，就是她教太婆做豆腐的。她做的豆腐比太婆做的好吃多了，你那大太婆呀，整天凶巴巴的，她就是刀子嘴豆腐心，嗯嗯，和她做的豆腐一样软嫩嫩的豆腐心……”

姨婆喋喋不休地说着说着，突然打了一个哈欠。她从凳子上站起来，说：“虫虫，太婆困得很，要上床眯一下下，告诉你公说不用喊太婆吃晚饭了哦。”

姨婆这一眯就再也没有醒来。

姨婆的丧礼举行到一半的时候，婆大摇着小脚颤颤巍巍地迈进来了。她人还没到，哭声先传了进来：

背时婆你无良心，

早早躲进苞谷林。

要躲太阳讲给我，

要躲老娘不是人！

背时婆哎——

你咋个叫不应了嘛！

婆大走到灵柩旁，身子一歪，就势蹲在地上唱：

你我本是同笼鸟，

你叮我啄不稀奇，

阴阳两分没处依，

才知有缘要相惜。

婆大唱着唱着，耳里依稀听到姨婆在叫她大姐。往事一幕幕浮现在眼前。婆大想起以前两人在一起持家时，姨婆一口一个大姐地叫她，可她却一口一个背时婆地叫姨婆。婆大还想起，姨婆为了不加重她的“罪”，宁愿和她一起成“地主婆”挨批斗也不愿站出来揭发她。婆大还想起两人一起挨批斗时，姨婆偷偷投过来的那种同病相怜的目光。就是姨婆的目光让婆大觉得，站在批斗台上的她并不孤独……

当下心一颤，婆大对姨婆惯有的称呼脱口变成：

妹妹哎——你咋个打个瞌睡就去了嘛！

姨婆的儿子先是一愣，反应过来后连忙把婆大扶起来，婆大仍不停地哭唱：

姐妹本是鸟同群，

大限阴阳两相分，

妹你阴间选好树，

来日我俩还同林。

妹妹哎——等我喔——

等我下去同你磨嘴巴皮你就不闷了嘛！

婆大一把眼泪一把鼻涕，哭唱的声调也如姨婆般凄婉绵长。街人被婆大的哭唱彻底搞糊涂了，本以为婆大和姨婆的仇恨比天大。现在看到婆大悲悲切切地哭唱，倒真弄不清婆大与姨婆之间到底是恩是怨了。难道说，大半个世纪的雪雨风霜，婆大和姨婆之间早就无所谓恩恩怨怨了？或是，婆大和姨婆正是用骂街这种不同寻常的方式，惺惺相惜相互取暖呢？

恩怨恩怨，是恩亦是怨，是怨亦是恩啊！

不管是恩是怨，婆大与姨婆的故事已经愈行愈远。前辈人的脚步刚刚从小镇走过，后辈人的脚步就如潮水般一浪浪涌来。

镇依然叫逻楼镇，街依然叫山逻街。但镇已不是原来那个逻楼镇，街也不再是原来那条山逻街了。

(9 完)