“Raeuz riengz ciengzhumx henz gai caij baenaj, Laujnaij youq baihgonq, gou youq baihlaeng, de caij danci gig vaiq, gou hix caij vaiq gyaep hwnj de, bouxlawz hix mbouj haibak gangjvah, itcig cungj dwg angqvauvau, angqvauvau ndaej lienz vah cungj gangj mbouj okdaeuj bae. Raeuz ngiengx naj cimyawj baihnaj, hawj rumzcin ci gij byoem gyaeuj bonjfaenh hwnjdaeuj, gwnz naj seiz mbouj seiz loh ok di riunyumj ndeu, gij riunyumj neix couh lumj nditndat nei, miz gij heiq raeujrub, cungj roxnyinh baenzneix caen ndei. Raeuz ginggvaq haujlai bouq- diemq sugseg, miz haujlai deihfueng raeuz cungj haeujbae gvaq……Couh yienghneix, raeuz caij danci youq gwnz roen gaxgonq byaij gvaq haenx, mbouj miz saekdi ngeixdauq. Seizgan cijguenj yiengq baihnaj riuzbae, yiengq daengzcog gyaegyanggyang riuzbae. Mwh raeuz youq gizgyae yawjraen gij daengrongh gyaeujgiuz cingq ngauz- doengh, couh lumj yawjraen gij yinxyaeuh daibae, ndawsim angq raixcaix. De caij danci ndaej engq vaiq, gipmuengz coh giz daengrongh caij bae, couh lumj bouxvunz gyaez saulengj nei, yawjraen mekmbwk couh gikdoengh hwnjdaeuj, gou hix gyavaiq caij danci, daengrongh hix ciepcoux raeuz daeujdaengz. Gij rumzhaenq banhaemh buenx fwnmoenq, youq seiqhenz raeuz bongjhuhu. Cijmiz gij daengrongh yaep rongh yaep amq gyaeuj giuz, cijndaej hawj raeuz daj ndaw heiqfaenh rumzrumz fwnfwn neix gejcuengq okdaeuj. Daeng dwg aen daeng raeuz, hoeng bonjfaenh gou lijdwg roxnyinh saetmuengh; gou hix dwg deqmuengh aen daeng haenx, hoeng ciepcoux daeuj mbouj dwg aen daeng haenx. Youq gou yaek daengz gyaeuj giuz seiz, daj ndaw laep byaij ok boux baengzyoux gou ndeu. Ya Feih, de hemq naeuz, lij coh gou iet ok fwngz, de naeuz mwngz baenz gip guh gijmaz la? Baez sawqmwh doxbungz neix, hawj sojmiz saeh gou cungj gveng daengz gwnz fwj gwnz mbwn bae liux. Gou fwt daj gwnz danci saemxsax roengzdaeuj, lumjnaeuz sawqmwh deng buet rok raemxcaep ndeu nei, aen uk gou fwt cingsingj dangqmaz, diuz nyinz lawz sawqmwh doengratrat. Hoeng sojmiz saeh cungj nguh lo, Laujnaij gaenq liz raeuz haujlai gyae, itcig daengz ngoenz daihcaet, gij seihaiz de cij fouz hwnj raemx daeuj.”

Cangh yaucangj aeae conghhoz, gip ceh duhdoem ndeu, geux dwk, youh ndoet gaemz laeuj ndeu, ciep roengzbae naeu: “Ya Feih gangj daengz gizneix, gij sing aenlingz hwnjdangz gaenq yiengj lo, hoeng gyoengq hagseng lijdwg gvaengx de, cehceh lwgda cwk rim raemx, mbouj miz vunz gamj gangj vah, lumjnaeuz cij yaepyet seizgan, gyoengqde gaenq daj nyezrauh majhung baenz vunzhung. Ya Feih lumjnaeuz roxnyinh, bonjfaenh mbouj wnggai hawj gyoengqde dingjsouh doenghgij doxgaiq mbouj ndaej dingjsouh haenx, neix doiq hagseng dwg cungj yinxloeng ndeu. Yienghneix de sawqmwh singgok dwk naeuz: Yaeuh sou hane. Ndaw gyoengqvunz couh miz sing yiengjvungvung. Doeklaeng, gou cam de, gou yungh gij mingzdaeuz lingjdauj cam mwngz, mwngz aeu lauxsaed naeuz gou nyi, gij saeh neix dwg caen roxnaeuz gyaj. De ngeizvaeg dwk cimyawj gou buenq ngoenz, fanj cam naeuz: Mwngz dwg nyinhcaen lwi? De roxnyinh daengz gij saeknaj yiemzsuk gou, cij gig hojguh dwk han naeuz, ndaej dwg gyaj lwi.”

Yaucangj dingz yaep ndeu, cit ien, cienq vahdaez naeuz:“Mwngz miz laeujhau 40 doh dox- hwnj lwi? Raeuz gwn di he.”

“Ndei ha.” Siujdon sawqmwh ngiengx gyaeuj hwnjdaeuj, de deng gij genyi neix supyinx laeglumx, de hix siengj yungh laeuj daeuj mazmwnh bonjfaenh. Roxnaeuz dwg, de roxnyinh mizdi liengz he. De daiq siengj yaek aeu laeuj daeuj mazmwnh bonjfaenh lo. Yienghneix couh bouj hemq naeuz: “Gou yawj, raeuz couh gwn laeujwgohdouz ba.” Yaucangj iet gen okdaeuj, gyaeuj ing youq laeng eij, cimyawj goengqbya dieggyae rogcueng laepcupcup haenx. Siujdon vihmaz lij mbouj vaiqdi dawz laeuj okdaeuj? Yaucangj muenghyawj rogcueng haujlai nanz, seizneix de doiq laeuj gij doxgaiq neix maqmuengh ndaej yaek moengzloengz mangxlangx liux, de moengzmoengz loengzloengz naemjsiengj. Siujdon lijdwg naengh youq gizhaenx, dinfwngz mbouj lingz dwk iet fwngz roengz lajdaiz laepsaengsaeng haenx bae lumhlumh, baenzbaenz ndaw loengx lajdaiz cungjdwg cang rim laeuj, de mbouj yungh hai aen daeng ndaw ranz ceiq rongh haenx, aen daeng cibhaj vax couh gaeuq cingzdiuh lo. De menhyebyeb lumh ok song bingz laeuj, baenq hai fabingz, yungh ndaeng baez mup, nyaenx mbouj ndaej gag riu hwnjdaeuj. De ndenq bingz laeuj ndeu hawj yaucangj. “Gij feihdauh cungj laeuj neix, youh diemz youh hawj vunz simsangj.” Yaucangj vaiqdi ndoet gaemz ndeu, couh lumjnaeuz boux vunz ndeu, dingqnyi boux vunz ceiq gyaez de haenx cingq haenh de, doiq bonjfaenh gangj gij vah diemzsubsub haenx nei, hoeng de lij mbouj rox doenghgij vah neix dwg vihmaz aeu gangj, hix mbouj siengj bae loengh cingcuj, cij roxnyinh ndawsim vaiqvued, aenvih bouxvunz gangj gij vah neix dwg de. “Neix dwg laeujwgohdouz Baekging canj la? Laeujwgohdouz mbouj miz baenzneix ndei gwn.” Yaucangj ngeiz- vaeg dwk cam, lij geizheih dwk cimz gaemz ndeu. De dwg bouxcaixhangz cimz laeuj, cimz ndaej ok, gij laeuj neix couhdwg laeujwgohdouz, cij mbouj gvaq, ndaw laeuj cimq gvaq maknim, gwn laeuj haeuj bak le, yienznaeuz manhdidi, hoeng heiq get bienq damq le, conghhoz engqgya sangjswt, lumjnaeuz gyaenh gyoijhom ndeu menhmenh rod roengz conghhoz bae nei. “Cungj laeuj neix, youh diemz youh rang, ndaej siucawz bae sojmiz nyapnyuk caeuq naet- naiq.” Siujdon doiq yaucangj naeuz, lumjnaeuz gig muenxeiq de haxbaenh haenhdanq.

(4)

“我们沿着街边的围墙往前驶去，老乃在前面，我在后面，他加速踩车，我也加速踩车，谁也没有开口说话，始终乐呵呵的，乐呵呵得连话也说不出来。我仰着脸注视前方，让春风把自己的头发吹起来，脸上时不时会现出一丝微笑，这微笑就像阳光一样，有着温暖的气息，那感觉真好。我们经过很多熟悉的店铺，有很多地方我们都曾经进去过……就这样，我们行驶在曾经走过的路上，没有一丝回忆。时间只管向前行驶，向遥远的未来驶去。当我们远远看见桥头的灯光在晃动，见到这死亡的诱惑，心里十分喜欢。他更快地踩车，急忙朝灯光踩去，就像好色的人看见女字旁就激动起来一样，我也更快地踩着车，灯光也迎着我们而来。夜晚的狂风和着细雨在我们四周呼呼劲吹。只有桥头若明若暗的灯光才能把我们从这风风雨雨的气氛中解放出来。灯是我们的，但我自己还是感到失望；我期待的也是那盏灯，但是迎来的不是那盏灯。在我要到桥头时，从黑暗中走出了我的朋友。夏飞，他喊道，并朝我伸出手来，他说你这么急干嘛?这突然的相遇使一切抛到九霄云外。我顿地从车上摔下来，好像突然挨了一瓢冷水，我头脑出奇地清醒，某条神经突然畅通了。但一切都晚了，老乃已经离我们好远了，直到七天后，他的尸体才浮上来。”

章校长嗽了嗽喉咙，捡了一颗花生米，嚼着，又呷了一口酒，接着说：“夏飞说到这里，上课的铃声已经响了，但学生仍围着他，一双双目光充盈了水，没有人敢说话，好像一下子之间，他们已经从少年长成了老年人。夏飞似乎觉得自己不该让他们承受这些不能承受的东西，这对学生是一种误导。于是他忽然大声道：骗你们的。人群里响起翁翁的响声。后来，我问他，我以领导的名义问你，你要如实告诉我这事到底是真的还是假的。他疑惑地看我半天，说：你是认真的吗?他感觉到我严肃的表情，才很为难地说能是假吗。”

校长停顿了一忽儿，吸了烟，转了话题：“你有40度以上的白酒吗?我们来一点。”

“好啊。”小段猛然抬起头来，他被这个建议深深吸引了，他也想以酒来麻醉自己。更何况他觉得有点凉。他太需要麻醉了。于是补充喊道：“我看，我们就喝二锅头吧。”校长伸着胳膊，头靠在后椅上，凝视着窗外黑乎乎的远山。小段为什么还不快拿酒来?校长望着窗外许久，现在他对酒这东西渴望得快晕晕乎乎了，他模模糊糊地想着。小段没有改变位置，笨手笨脚地把手伸到黑洞洞的桌下摸了摸，反正桌下的箱子里到处都装有酒，他不用开屋里最亮的灯，十五光的灯炮就够情调了。他慢吞吞地摸出两瓶酒，拧开塞子，用鼻子一闻，不禁自喜笑了。他把一瓶递给校长。“这酒味又甜，又叫人心里舒坦。”校长匆忙呷了一口说，就好像一个人听到他最喜欢的人在称赞他，对他说着甜言蜜语一样，而他并不清楚这些话是为什么说的，也不想去弄清楚，只觉得心里快活，因为说这些话的人是他。“这是北京产的二锅头吗?二锅头没这么好喝。”校长怀疑地问，并好奇地尝了一口。他是个酒专家，品出这就是二锅头，只不过其中泡过稔果，喝了以后虽热辣辣的，但烈味变淡了，喉咙更舒服，好像一段香蕉慢慢地滑入喉咙一样。 “这种酒，甜香馥郁，能消除所有的苦恼和倦意。”小段对校长说，好像对他刚才的赞赏很满意。

(4)