“Mwngz ganjnaeuz, de boihseiz cungj dwg cungj saeh neix ha.” Yaucangj yawjyawj boux hauxseng neix, hamzmiz geij faen eiqsei yawjsiuj. “Laujnaij caeuq Cuh Dabauj cungj aeu de caez bae dai.”

“Gijneix dauqfanj caen dwg caengz dingqnyi gvaq!”

Yaucangj caengz de baez ndeu, mbouj guhsing, yaengx cenjlaeuj hwnjdaeuj, couh gudu gudu ndwnj roengzbae, lumjnaeuz ndawsim miz gijmaz saeh nei, Siujdon yawjraen lwgda doeksaet geizheih de, yienh ok saek cungj saenzcingz sawqmwh siengsim. De itdingh miz gijmaz saeh muenz Siujdon lo.

“Duenhneix guhhong lij swnhleih lwi?” Siuj- don sawqdamq cam naeuz.

“Swnhleih?” Yaucangj aj bak genggyaeng- gyaeng de, ngaem gyaeuj youh laep da mbouj guhsing. Sawqmwh, de hawj cenjhoengq dangqnaj youh sai rim laeuj, yienzhaeuh diemj doengz ien ndeu, ngiengx gyaeuj, yawj de, song lwgda sikhaek cung rim lwed, lij yienh ndaej hoengqvangvang, lumj yaek daej nei.

“Mwngz rox lo, gou cungj dwg loq raen seihaiz. Loq raen duzngaeuz youq ndaw fwjbyarongh aeujhoengz, gak cungj lwedyaengyaeng ndonj bae ndonj dauq. Saulengj unqswnh baenzyawj, gyoengq- de daj ndaw goengqbya okdaeuj, mbinfefe gvaq henz ndang gou, ciengq go ndei dingq sing lumj raemxrij sawdikdik nei: Daeuj ba, daeuj ba, umj gou ba……Miz baez ndeu, gou gingqyienz gietdingh riengz gyoengqde byaij, mboujguenj byaij bae gizlawz cungj ndaej. Seizhaenx mbwn gaenq laep lo, mok cumx cingq mbinfefe youq gyang lueg, mbouj nanz couh miz raq rongh fanh ciengh raez ndeu, daj gemh bya baihhaenx ingj gvaqdaeuj, gou deng cien diuz sienqrongh ndaemq mbongq. Daengx biengz fwt bienq youq ndaw raeuz yienh gij yaugoj geizheih, gou sikhaek ngaiz dumh youq ndaw seiqgyaiq sienqrongh, daeuj daengz diuz giuz ndeu seiz, gou naeuz gou byaij mbouj doengh lo, gij sienqrongh lwenq da lai, gou yawj mbouj raen roen, yienzhaeuh couh raen bonjfaenh lij ninz youq gwnz congz. Ciuqei vunzlaux naeuz, danghnaeuz byaij gvaq giuz bae, couh mbouj ndaej dauqma dem lo. Gou cungj dwg loq raen doengh cungj doxgaiq neix, indot dangqmaz. Aenndang gou hix ciengzseiz baenz bingh, miz geij baez cungj dwg canghyw gouq gou dauqma. Gou siengj, raeuz sojgangj swnhleih、vuenyungz, aeu caj daengz ceiq doeklaeng, youq lij lix roxnaeuz bae cangq gaxgonq, mbouj miz vunz ndaej naeuz gou vuenyungz.”

“Mwngz gangj gij vah neix guh gijmaz, geij bi neix, hagdangz mbouj dwg banh ndaej ndei hwnjdaeuj luma?”

“Dwg ho, doiq senglix saetmuengh le, hawj gou haekfug sojmiz hojnanz, doeklaeng hix rox gikcoi bonjfaenh mbeihung roemx baenaj.” De ndoet gaemz laeuj ndeu, laebdaeb naeuz: “Gou seizneix dauqfanj nyinhnaeuz, bouxvunz caencingq ginglig gvaq ciuhvunz cien haemz fanh hoj, de couh rox lumj gou yienghneix, nyinhnaeuz mbouj miz indot couh mbouj miz banhfap gwndaenj roengzbae.”

“Neix couh deng lo.” Siujdon muenxeiq dwk ngaekngaek gyaeuj, de roxnyinh Cangh yaucangj indot raixcaix, dwg cungj indot mbouj miz riz lienh ndaej gig ndei haenx. Dwg Siujdon cukdoengh daengz giz in de. De siengj, wnggai gangj di vah- wnq he, hoeng youh saekseiz mbouj rox gangj gijmaz. Cijndei gip ceh duhdoem ndeu, cuengq haeuj bak bae geux. Yaucangj lumjnaeuz hix caeuq Siujdon gangj gvaq, gij nyapnyuk de mbouj dwg gamjcingz mbouj huz, mbouj dwg Cangh yaucangj de guenciengz mbouj daekeiq, gij yienzaen nyapnyuk dwg, lumj Ya Feih yienghhaenx, gak cungj ginglig cungj heux lienh youq henz ndang de, hawj de heiq cungj diem mbouj gvaqdaeuj bae, hoeng de caeuq Ya Feih doxlumj, mbouj miz banhfap baetduet doenghgij saeh neix, hix coengzlaiz mbouj miz gvaq cungj siengjfap neix.

“Ya Feih de haemzhoj dangqmaz.” Yaucangj dwen daengz gij saeh neix seiz, gwnz naj couh dong rim nyaeuq nyaenq, lumjnaeuz cingq gangj gij ginglig bonjfaenh nei. “Mwngz daihgaiq dwg siengj rox, Laujnaij caeuq Cuh Dabauj dai gaxgonq dwg baenzlawz ra gvaq de ba.”

“Dwg ha.” Siujdon han naeuz, song lwgda muenghyawj yaucangj.

“Laujnaij dai gaxgonq, ra de gangj gvaq vah, gienh saeh neix bonjlaiz gou mbouj rox, itcig daengz doeklaeng bang hagseng ndeu gvaengx de ndaet- maed le, de cij seiz mbouj seiz rox di saenqsik he.”

“Saenqsik?”

“Dwg ha. Gou youq lajroq ngeih laeuz cungj yawjraen liux lo. Ngoenzhaenx, gyoengq hagseng bik de gangj gienh saeh Laujnaij haenx, mbouj gangj couh mbouj hawj de byaij deuz. Seizhaenx de youh hujheiq youh fouznaih dangqmaz, haenq ndaq gyoengqde donq ndeu, ganjnaeuz yienghneix couh ndaej lo, bouxlawz rox, mbouj miz yungh saekdi, hagseng lijdwg gvaengx ndaet de. De yawjyawj gyoengqde, mbouj miz banhfap, cijndei dawz saehcingz gonqlaeng cungj saeuj okdaeuj, gij feihdauh de couh lumj dahsau iq ndeu caengz haq launyaenq, hoeng deng bik dwk lwnh hawj gyoengqvunz de deng vunzyak gaemh nei.”

“Ya Feih naeuz: ‘Geij aen byaicou neix daeuj, Laujnaij cungj dwg daengz ndaw funghranz gou daeuj, doeng gangj sae gangj naeuz gijmaz, bouxlawz cingq daiq cien bing fanh max daeuj gaemh de, itdingh aeu ndoj youq ndaw funghranz gou cij ndaej, de lij ndonj haeuj ndaw gvihbuh gou bae. Caiq doeklaeng, de hawj gou bae ndaw ranz de buenx de ninz. Miz geij haemh, de vih gij saeh neix daejnga’nga, caemhcaiq boemz daengz gwnz ndang gou daeuj, gou ca di he cungj diemheiq mbouj gvaqdaeuj bae.’”

(2)

“你以为，他倒霉的尽是这事啊。”校长瞧着这个年轻人，有几分轻蔑的意思。“老乃和朱大宝都要他一起去死。”

“这倒真是没有听说过! ”

校长瞪了他一眼，没有吭声，举起酒杯，便咕噜吐噜地咽下了，好像有什么心事似的，小段发现他惊异的眼神现出某种出其不意的哀伤的神情。他一定有什么事情在瞒着小段。

“这段时间工作顺利吗? ”小段探问道。

“顺利？”校长张开硬梆梆的嘴，低着头，又闭了眼默不作声。忽然，他把面前的空杯又斟满酒，然后点了支烟，抬头，瞧他，双眼立时就充了血，空空茫茫，欲哭。

“你都知道了，我总是梦见死尸。梦见那些紫红色的霞光里，穿行着各式血色苍苍的影子。年轻妩媚的女子们，她们从峰峦里出来，徐徐飘过我身边，唱着如溪水般清灵悦耳的歌声：来吧，来吧，拥抱我吧……有一回，我竟然决定跟她们走，不管走到哪里。当时天完全暗了，潮湿的雾霭荡在空谷中，不久便来了万丈光芒，从那边的山坳上射来，我被一千条光线刺穿。自然界的骤变在我们中产生了奇异的效果，我立时淹没在光的世界里，来到一座桥上时，我说我走不动了，光大刺眼了，我看不见路，然后便发觉自己还躺在床上。据老人说，要是过了桥，便不能回头了。我总梦见这些东西，痛苦不堪。我这身子也常常犯病，几次都是医生把我从死神手中拉回来的。我想所谓的顺利、幸福要等到最后，在生前或葬礼前，无人有权说我幸福。”

“你说这话干嘛，这几年，学校不是办得很起色吗? ”

“是啊，对生存的失望使我克服了一切困难，最终也会激励自己勇往直前。”他呷了一小口酒，继着说：“我现在倒认为，真正经历人世千苦万难的人，他就会像我一样认为没有痛苦便无法生活了。”

“这就对了。”小段满意地点点头。他觉得章校长很痛苦，一种练到家了的没有痕迹的痛苦。是小段触了他的痛处。他想，该说点别的什么话，却又一时找不到话题。只好捡一颗花生米放在嘴里嚼着。校长好像也曾跟小段说过，他的苦恼并非感情不和，并非他章校长官场不得意，苦恼的原因是像夏飞那样的种种经历总缭绕他左右，使他喘过不气来，但他和夏飞一样，没法摆掉它，也从未有这样的想法过。

“夏飞他可苦。”校长提起这事时，脸上就堆满羞涩的皱纹，好像在谈着自己的经历。“你大概想知道，老乃和朱大宝死前是如何找过他的。”

“是啊。”小段说着，两眼望着校长。

“老乃死前找他谈过话，这事我本来不知道，直到后来一群学生围着他水泄不通，他才不时透露出一点信息。”

“信息?”

“是的。我在二楼走廊全部看见了。那天，学生们逼他说老乃那件事，不说就不许他走。那时他很气愤又很无奈，大骂了他们一顿，以为这样就可以了，谁知道毫无效果，学生仍紧围着他。他瞧了瞧他们，没有办法，只好把事情的前后统统抖了出来，像一个娇羞的未婚少女被迫向公众描述她被歹徒强奸的滋味。”

“夏飞说：‘几个周末下来，老乃总是到我房间那里去，胡言乱语什么某某正带千军万马来捉他，非要躲到我房里不可，他还穿进了我的衣柜里。再后来，他要我陪他到他家睡觉。好几个晚上，他曾为此大声痛哭，并且伏在我身上，使我几乎喘不过气来。’”

(2)