“Baenzneix, eiqseiq mwngz dwg naeuz, Veiz Gingh haemh neix mbouj ma ranz luba?” De dinghdingh cam bouxbauqsaenq.

Bouxbauqsaenq danqheiq sing ndeu, mbouj han, cienq gyaeuj deuz bae. Haemh laep sawqmwh daeujdaengz, yawj mbouj raen gijmaz. Mehlaux gumx roengzbae gip aen saeriengfungh de, hoeng de simvueng dwk cakgenggeng, lumjbaenz yaek buekmingh buetdeuz, de itcig gaeb mbouj dawz, sim miz di vueng, gingqyienz gyad naengh roengz gwnznamh bae, coh lajbya hemq mingzcoh gou.

Gou buet daengz dangqnaj mehlaux, gip aen byuksae hwnjdaeuj ndenq hawj de. De got aensae youq ndaw rungj ndaetndet, doeklaeng yunghrengz nyoengx gou baez ndeu: “Mwngz deuz!”

Veiz Gingh caen mbouj dauq dahraix. Dingqnyi couh haem youq Ndoingonzbya baihhaenx. Hoeng ngoenznaengz mehlaux ciuqyiengh lumj bingzciengz baenzneix, youq bakdou caj dwk, mbouj gangj saek coenz vah, yienghsiengq hix mbouj siengsim geijlai. Hoeng, yawj hwnjdaeuj, de beij gaxgonq engqgya godog, lienz aen ranz de hix yienj ndaej engqgya godog, lumj sam mbaw faex fouz youq gwnz haij, engqlij mbouj miz baengzgawq lixyouq.

Saeriengfungh lij youq ndaw fwngz de. Hoeng aenndang de deng dwk byoengq conghroh ndeu, lumj aen ruz laeuh raemx nei.

“De aiq dwg dai lo.” Mehlaux naeuz.

Gou iet fwngz bae lumh, byuksae caepcatcat, gyaengjgyatgyat, laeuh heiq lo, rumz ci haeujdaeuj, hix dingq mbouj ndaej nyi de ajngaeb.

Lauheiq de caen dwg dai lo.

Daj neix hwnj, mehlaux bienq ndaej doeknaiq nueknuek, baknaek vah noix, mbouj nyienh caeuq gou lai gangj vah. Gou mbouj rox baenzlawz nai de, lau de siengsim, vihneix mbouj gamj caiq depgaenh de.

Gvaq ndwen ndeu le, bingh’ae gou caen ndei liux dahraix. Gou yaek dauq Baekging lo, bae caeuq meh Veiz Gingh doxbiek.

Meh Veizgingh ciuqyiengh naengh youq bakdou, lumj gofaex geq dingj ndaej nanz bae caj nei, hoeng yawj hwnjdaeuj reuqret haujlai lo.

“Dauq daengz Baekging mwngz daiq gou hawj Mauz cujsiz camndei.” Gaxgonq, moix baez gou byaij ok ranz de seiz, de cungj mbouj rox mbwq daeuj daengq gou, lauheiq gou lumz bae. Baez neix de youhcaiq daezsingj gou.

Gou hawj de gejnaeuz gvaq lo, Mauz cujsiz gaenq gvaqseiq haujlai bi. Hoeng de mbouj saenq.

“Mauz cujsiz haengjdingh beij gou gyaeunanz. Gou lij youq ne, Mauz cujsiz baenzlawz couh dai bae ne?” Meh Veiz Gingh naeuz.

Meh Veiz Gingh gangj mbouj cingcuj swhgeij dauqdaej youq gvaq geijlai bi. De naeuz de caeuq Mauz cujsiz caemhbi seng, hoeng Veiz Gingh naeuz, de beij Mauz cujsiz caeux seng sam bi. De ciuhvunz hix caengz byaij ok Runghsambak. De mbouj rox seiqgyaiq geijlai hung, Baekging geijlai gyae.

Gou fatyienh, ginglig ciengz fwn haemhlwenz, aenranz meh Veiz Gingh gaenq loemq mbiengj ndeu, gij ciennaez loemq roengz haenx lumj ndok vunz lohlanghlangh okdaeuj. Seiqhenz ranz go’nywj mwncup, hai doh gova gak cungj saek. Gwnz ciengz dou hoengqhanghang, cij lw geij naed dingvenj, gijgwn mbouj miz dem lo. Gou yaek ce di cienz ndeu hawj de, vunzmbanj lwnh gou, de mbouj rox yungh cienz bw. Cijndei dak vunzmbanj aeu cienz vuenh baenz haeuxyangz caeuq di nohlab ndeu, venj youq bakdou ranz de. Mehlaux riuhehe naeuz, mwngz gaej yousim gou, couhcinj mbouj gwn mbouj ndoet, gou lij ndaej caiq gyaeu 20 bi dem.

Gou caen yaek dauqbae lo. De sawqmwh rag fwngz gou, daj ndaw daehbuh mbon ok aen saeriengfungh, siujsim riri ndenq hawj gou naeuz: “De mbouj dwg caen dai bw, mwngz lij ndaej gouq de lix. Daengz ndaw haij, de couh ndaej lix lo.”

Aen conghroh saeriengfungh gaxgonq deng dwk byoengq haenx ndaej saeqsim coihbouj gvaq, ndei lumj gaxgonq, ciuqyiengh lwenqmyanzmyanz, lumj- baenz hoizfuk ndangraeuj, rumz baez ci, lij fat ok di sing vungvung.

Gou wngqcingz de, itdingh aeu gouq lix saeriengfungh.

“Lwnh mwngz coenz vahcaen ndeu: Ciuhgonq gou hix dwg aen saeriengfungh ndeu.” Bak mehlaux doiq rwz gou laeglemx naeuz, “gou dwg gvaq mbwq gij ndwengoenz ndaw haij, cij benz daengz Rungh- sambak daeuj. Seizneix gou siengj dauqma ndaw haij lo.”

Byaij ok Runghsambak, gou mbouj dauq Baekging, cix dwg hwnz lienz ngoenz ganj daengz ranz yahdaiq Haijnanz, rag dwk bohnax, dawz aen saeriengfungh gveng roengz ndaw haij bae.

Youq ndaw haij, de caen diemheiq dahraix, ndoet dwk raemxhaij, mboenq ok aenbop, dauqcungz maj ok naengnoh, doeklaeng ietnonx aenndang, bi dwk diuzrieng, coh gou vadfwngz doxbiek, menh- menh coh ndaw haij youz bae.

Seizneix gwnzhaij loq raen yienh ok goengqbya sang ndoengfaex mwncum ndeu, lumj dwg Ndoingonzbya. Ciep dwk, henz rwz cienz daeuj sing raemj faex yiengjhuhu, hwnjhwnj roengzroengz, lumj dwg song boux vunz doxgap raemj go faex ndeu.

Gou seizneix cij saenq liux, saeriengfungh gaenq lix dauq lo.

(5 sat)

“那，你的意思是说，韦京今晚不回来了？”她淡淡地问来报信的人。

来人叹息一声，没有回答，扭头离开。夜色突然降临，将一切淹没。老人俯身去拾那只凤尾螺，但它惊慌地挣扎着，仿佛全心要逃脱，她一直抓不着，心里有些急，竟一屁股坐在地上，对着山下呼喊我的名字。

我跑到老人跟前，把螺壳拾起来递给她。她把它紧紧地搂在怀里，然后用力推了我一把：“去你的！”

韦京果然没有回来。听说就地埋在观天岭那边了。但每天老人依然像平常那样，在门口坐等，一言不发，脸上也没有过多的悲伤。只是，看上去，她比以往更加孤独，连她的房子也显得更孤零，像大海上的漂浮的三片叶子，甚至没有存在的证据。

凤尾螺还在她的手里。只是它的身子摔破了一个窟窿，像一张船漏了水。

“它可能死了。”老人说。

我伸手去触摸，螺壳是冰凉的，僵硬的，漏气了，风吹进来，再也闻不到它的喘息。

估计是它真的死了。

从此，老人变得垂头丧气，沉默寡言，不愿意和我多说话。我不知道如何安慰她，怕她伤心，因而不敢再靠近她。

一个月后，我的咳嗽病果然彻底好了。我要回北京去了，去向韦京妈告别。

韦京妈照常坐在门口，像一棵能经得起漫长等待的老树，但看上去明显枯萎了。

“回到北京你代我向毛主席问好。”先前，每次我从她家离开时，她总不厌其烦地叮嘱我，生怕我忘记了。这次，她再次提醒我。

我向她解释过了，毛主席已经去世很多年。可是她不相信。

“毛主席肯定比我长寿。我还活着呢，毛主席怎么会死呢？”韦京妈说。

韦京妈说不清楚自己到底活了多少年。她说她跟毛主席同年生的，但韦京说，她比毛主席早生三年。她一辈子也没有离开过三百弄。她不知道世界有多大，北京有多远。

我发现，经历昨夜一场雨，韦京妈的房子已经倒塌了半边，倒塌掉的泥砖头像人的骨头一样赤裸裸地露出来。房子周边长满了青草，开满了各色野花。门墙上空荡荡的，只剩下几枚挂钉，食物没有了。

我要给她留下一点钱，村民告诉我，她不懂得用钱的。我只好托村民用钱换成玉米和一点腊肉，挂在她的家门口。老人笑呵呵地说，你不用担心我，即使不吃不喝，我还能再活二十年。

我真的要走了。她突然拉住我的手，从衣兜里取出凤尾螺，小心翼翼地递给我说：“它没有真死，你还可以将它救活。到了海里，它就能活了。”

凤尾螺先前摔破的窟窿被精心修补过了，完好如初，依然闪亮着，好像恢复了体温，风一吹，还发出衰弱的嗡嗡声。

我答应她，一定要把凤尾螺救活。

“告诉你一句实话：我的前世也是一只凤尾螺。”老人的嘴巴对着我的耳朵悄悄地说，“我是过腻了海里的生活，才爬到三百弄的。现在我想回海里去了。”

离开三百弄，我没有回北京，而是日夜兼程赶到海南外婆家，拉上舅舅，将那只凤尾螺投进了海里。

在海里，它果然呼吸起来，吞着海水，吐着水泡，重新生长肌肉，然后舒展着身子，扭动着尾巴，向我挥手告别，缓慢地向大海深处走去。

此时海面上隐隐约约浮现出一座森林茂密的高山，像观天岭。接着，耳际传来笃笃的伐木声，此起彼落，像是两个人合作砍着同一棵树。

我这才完全相信，凤尾螺已经活过来了。

(5 完)