“Boh Veiz Gingh lij youq seiz, naeuz yaek daiq gou bae yawjyawj haij. Ngoenzhaenx haetromh de lij yaeuh gou, caj de raemj gaeuq cien go faex couh daiq gou bae yawj haij, daraen sikhaek couh yaek raemj gaeuq cien go faex lo, doeklaeng ngoenzhaenx ranz fuemx de couh deng gofaex de raemj laemx haenx at dai lo.” Mehlaux doeknaiq niemniem naeuz, “Veiz Gingh hix naeuz, caj de raemj gaeuq cien go faex, couh lawh daxboh de daiq gou bae yawj haij. De gaenq raemj ndaej gouj bak lingz caet go faex lo. Gou yaek caj de.”

Baenz haet, gou cungj yungh caenh rengz lwnh de daihhaij dwg baenzlawz yiengh. Saek lamz- sausau, mbouj miz haenzhamq, raemxlangh fanfoeg- foeg, roeghaij, aenruz, duzgungq duzbya, duzgvaiq ndaw haij, rumzraq, lajhaij deihdoengh raemxlangh bongjfofo, cienzgangj lauxgeq, sienqhaenzhaij, gyaeujhaij baihhaenx dwg Meijgoz……De lumj- naeuz dingq rox lo, hoeng youh lumjnaeuz engqgya moengzloengz.

“Gou yaeuh mwngz. Gizsaed gou dingqnyi gij saenqsik daihhaij baihhaenx cienz daeuj. Dingq ndaej gig cingcuj, miz rumz, miz raemxlangh, miz aenruz, miz byasang……” Daxmeh Veiz Gingh naeuz, “lumjnaeuz gou dwg daj baihhaenx daeuj bw.”

Gou sim’angq dangqmaz, dangbaenz caen saenq lo. Dwg bw, saeriengfungh dwg doenghduz doeng saenzlingz, doenggvaq saeriengfungh, de couh wnggai dingqnyi daihhaij.

“Gizsaed, daihhaij mbouj dwg boh Veiz Gingh gangj baenzlai gyae, couh youq bya baihhaenx, bin gvaq Ndoingonzmbwn couh daengz lo. Aen saeriengfungh neix mbouj dwg daj gwnzmbwn doek roengzdaeuj, dwg daj aen haij goengqbya baihhaenx benz gvaqdaeuj. De mbwq gij saedceij ndaw haij, benz hwnj hamq, raih gvaq raiq, fan gvaq Ndoingonzmbwn, swnh diuzloh boh Veiz Gingh byaij haenx, ngamq buenq ndwen couh benz daengz Runghsambak. Mwngz naeuznaeuz, haij liz Runghsambak cij geijlai gyae? Gyoengqde couhdwg mbouj nyienh hawj gou yawjraen haij, lau gou raen haij couh yaek dai bae. Dwg ha, ciuhvunz gou cij lw aen maqmuengh doeksat neix, cijaeu raen gij yienghceij haij, gou caen couh ndaej dai bae lo.” Vah mehlaux cab miz gij simcingz hoznyaek, neix gig noix raen.

Gou rox Ndoingonzmbwn. Sangvidvid, dat sang yungyiemj, vunz Runghsambak cungj dang de baenz byasaenz.

Mehlaux lwgda ndongqndik ronghsag yawj Ndoingonzmbwn gizgyae fwj cw mok goemq haenx. Ciuhvunz de hix caengz daengz gvaq gizhaenx. Daj seizcoz hainduj, diuzga de couh byaij mbouj baenz, guh hongnaek mbouj ndaej, engqlij bin ndoi mbouj ndaej, benz bya mbouj ndaej, ngoenznaengz cijndaej youq bakdou caj Veiz Gingh caeuq daxboh Veiz Gingh.

Gou doiq mehlaux naeuz, haij hix mbouj dwg youq gizgyawj, gizsaed beij gij loh bae Baekging lij gyae……

“Sou cungj yaeuh mbouj ndaej gou. Haij couh youq Ndoingonzmbwn baihhaenx! Gou nyouq daengz heiqhamz, dingqnyi gij sing boh Veiz Gingh youq gwnzhaij raemj faex.” Mehlaux coh gou vad saeriengfungh ndaw fwngz, saeknaj bienq yiemzsuk, caiqlix vah gangj mbouj baenz coenz. “Yienghceij aenhaij, couhdwg gij yienghceij song bohlwg: Boux ndeu cingq raemj faex, lingh boux hix cingq raemj faex.”

Aenvih aen saeriengfunghh gyaeundei haenx, gou ngoenzngoenz cungj caeuq meh Veiz Gingh gangjgoj, doeng gangj sae gangj, saeh saepsoiq ndaw ranz, lumj song yah lan nei. Haujlai seiz, dou guhdoih naengh youq gijmaz hix mbouj gangj. Gou mbaetheiq dingh youq, damsim bae supsou hoeng- heiq. De laepda yietnaiq, dinghdingh yiengjsouh gij ndwenngoenz ciuhvunz doeksat. Gwn ywdoj liux, gou daengx ndang cungj miz heiq yw. Gou mbwq cungj heiq neix.

“Gwnz ndang mwngz miz heiq haij.” Aenndaeng mehlaux gig raeh, nyouq daengz gij heiq gwnz ndang gou, “mwngz couhdwg aen saerieng- fungh, bin bya benz ndoi daeuj daengz Rungh- sambak.”

Gou naeuz, gij heiq gwnz ndang gou mbouj dwg heiq haij, dwg heiq ywdoj.

Mehlaux buekndaq naeuz:“Mbouj dwg ywdoj……Mwngz gaej saenq goeng canghyw baed, de gijmaz bingh hix caengz yw ndei gvaq. Gizneix gaenbonj couh mbouj miz gijmaz bingh.”

Gou caeuq mehlaux coengzlaiz mbouj doxeuq, mbouj doxbuek, de hix mbouj caiq lai gangj gijmaz, ndaw fwngz loengh aen saeriengfungh de, laeb- daeb laepda yietnaiq, lumjnaeuz cingq cwkrom rengzndang. Cijmiz gou ae’ngabngab seiz, de cij byaengqda doiq gou naeuz: “Mwngz gaenbonj couh mbouj miz bingh, cij dwg mwngz youq gizneix youq mbouj gaeuq nanz, danghnaeuz mwngz youq nanz lumj gou nei, gijmaz bingh hix mbouj miz, beij aen lwgsae neix lij ndangcangq、gyaeunanz.”

Gou naeuz, dwg ha. Danghnaeuz caengz raen gvaq gizgyae, gou hix nyienh ciuhvunz youq gizneix.

Gizneix bouxlaux gyaeunanz daegbied lai, mizmbangj goujcib lai bi lij ndaej hwnj bya bae raemj faex, dingzlai vunz dai bae cungj mbouj miz maz bingh, caeuq bingh lumjnaeuz mbouj miz maz gvanhaeh.

“Ndang gou hix mbouj miz gijmaz bingh, cij dwg ndawsim miz bingh.” Mehlaux gaggangj gag- naeuz, “geijcib bi lo, cungj gvaqniemh aenhaij.”

Gou naeuz, gijneix mbouj dwg bingh.

Mehlaux naeuz: “Cungj gvaqniemh gienh saeh ndeu, neix couhdwg bingh. Youq Baekging sou, neix mbouj suenq gijmaz, hoeng youq Rungh- sambak, cungj bingh neix dwg binghhung、binghnaek、bingh daivunz, saeklaeuq baenz couh yw mbouj ndei dem lo.”(3)

“韦京他爸还活着的时候，说要带我去看看海的。那天早上他还骗我说，等他砍够一千棵树就带我去看海，眼看马上就要砍够一千棵树了，结果那天傍晚便被自己砍倒的树压死了。”老人惋惜道，“韦京也说，等他砍够一千棵树，就替他爸带我去看海。他已经砍掉九百零七棵树了。我得等他。”

整个上午，我都不遗余力地向她描述大海。蔚蓝色，无边无际，波涛翻滚，海鸥，船只，鱼虾，海怪，狂风，海啸，古老的传说，海岸线，海的尽头是美国……她似乎听懂了，但又好像更加迷糊。

“我骗你。其实我听到了海那边传来的信息。听得很清楚，有风，有波浪，有轮船，有山峰……”韦京妈说，“好像我是从那边来的。”

我喜出望外，信以为真。是的，凤尾螺是通灵之物，通过凤尾螺，她就应该能听到大海。

“其实，大海没有韦京父子说的那么远，就在山那边，翻过观天岭就到了。这只凤尾螺不是天下掉下来的，是从山那边的海爬过来的。它厌腻了海里的生活，爬上岸，越过沙滩，翻过观天岭，顺着韦京父子走的那条山路，才半个月便爬到三百弄了。你说说，海离三百弄才多远？他们就是不愿意让我看到大海，害怕我一看到海就要死了。是啊，我这辈子就只剩下最后一个愿望了，只要看到海的模样，我真的就可以死了。”老人话语中夹杂了不满情绪，这很少见。

我知道观天岭。高耸入云，犹如天堑。三百弄的人都视它为神山。

老人目光炯炯有神地看着远方云雾缭绕的观天岭。她一辈子也没有到达过那里。从年轻开始，她的腿就不好使，干不了重活，甚至爬不了岭，翻不了山，每天只能坐在门口等待韦京和韦京他爸。

我对老人说，海并非近在咫尺，其实比去北京的路途还要遥远……

“你们都骗不了我。海就在观天岭那边！我闻到了咸味，听到了韦京跟他爸在海上伐木的声音。”老人向我挥动手上的凤尾螺，脸色变得肃穆，而且有点语无伦次，“大海的模样，就是他们父子的模样：一个在砍树，另一个也在砍树。”

因为那只精美的凤尾螺，我每天都要跟韦京妈聊聊，东拉西扯，家长里短，像俩婆孙。更多的时候，我们坐在一起什么话也不说。我屏静气息，贪婪地呼吸空气。她闭目养神，安静地享受人生最后的时光。喝过草药后，我浑身散发着药味。我讨厌这种气味。

“你身上有海的味道。”老人的鼻子很灵敏，闻到了我身上的气息，“你就是一只凤尾螺，翻山越岭爬到三百弄来了。”

我说，我身上的味道不是海的味道，而是草药。

老人驳斥道：“不是草药……你不要相信老巫医，他什么病也没有治好过。这里根本就没有什么疾病。”

我跟老人从不争辩，不反驳，她也就不多说什么，手里把玩着那只凤尾螺，继续闭目养神，仿佛在积攒能量。只有我剧烈地咳嗽的时候，她才睁开眼睛对我说：“你根本就没有病，只是你在这里待的时间还不够长，如果你待的时间像我一样长，什么病也不会有，比这只螺还要健康、长寿。”

我说，是的。如果不曾见识过远方，我也愿意在此终老。

这里的长寿老人特别多，有的九十多岁了还能上山砍树，死去的大都是无疾而终，跟病似乎没有什么关系。

“我身体里也没有什么病，只是患了心病。”老人自言自语道，“几十年了，老是惦记着海。”

我说，这不是病。

老人说：“老惦记着一件事，这就是病。在你们北京，这不算什么，但在三百弄，这种病属于大病、重病、死病，一旦患上就治不好了。”

(3)