Moix ngoenz bin ndoi, bietdingh ginggvaq aen ranz godog ndeu. Gou roxnaj bouxcawj ranz neix, bouxlaux gaenh bak bi ndeu. Daeglwg de heuhguh Veiz Gingh, de heuhguh meh Veiz Gingh. Aenranz youq gwnzndoi lingqlaulau, sam fungh, ciengz daemq namh cuk aenvih bi’ndwen gyaenanz caeuq fwn rwed rumz ci gaenq vaihvad, seiq mienh laeuh rumz, gwnz dingj ranz banh doh gogaeu, ndawranz cij miz aen cauqvax ndeu caeuq aen gangraemx ndeu, lij miz geij aen daengq faex vaihvad, ndaw ranz hojndoq, cij miz gwnz ciengz bakdou venj geij roix haeuxyangz caeuq geij aen lwgmanh hoengz hawj vunz roxnyinh gizneix dwg ndawbiengz miz vunz youq. Moix ngoenz mbwnmomj de couh naengh youq gwnz doenfaex bakdou, song aen da laep youq, lumjnaeuz dwg buenznaengh. Gou daj henz ndang de byaij gvaq, de hix mbouj hai da yawj gou saek baez. Hainduj gou mboujeiqseiq bae dongx de, lauheiq dongx de le lau de ndiusingj, hwk dwk de mbeidek bae. Vihneix, gou cungj dwg siujsim riri daj henz ndang de byaij gvaqbae. Miz baez ndeu, de sawqmwh heuh gou.

“Lwg daj Baekging daeuj, gou hawj mwngz yawj gienh baujboiq ndeu.” De naeuz.

Gou mwnhsaengx lo. De daj ndaw daeh buh mbon ok aen saehaij hau ndeu. Dwg aen byuk hoengq ndeu.

“Aen saeriengfungh caen gyaeundei ndeu!” Gou danqhaenh naeuz.

De lumjnaeuz caen miz yiengh saeh nei naeuz: “De lij lix bw.” De ndenq hawj gou, hawj gou nyinhcaen dingq, “de cingq diemcaw yiengjhuhu, lumj bouxsai aemq gyaenghfaex byaij loh.”

Gou iet fwngz bae aeu, hoeng de sikhaek sou byuksaehaij bae.

“Gou mbouj ndaej hawj mwngz bungq de.” De gig in’gyaez dwk naeuz.

Gou youq henz haij Haijnanz Cwngzmai majhung. Lij iq seiz, bohnax gou ciengzseiz daiq gou roengz haij bae gaemh gungq, couh swnhbienh lauz aeu haujlai saehaij, ceiq ndeiyawj dwg saeriengfungh. Gou caeuq bohnax saeqsim muz saeriengfungh, guhbaenz gak cungj gunghyibinj gai hawj vunz gwnzgai. Aen ndaw fwngz daxmeh Veiz Gingh neix, yawj hwnjbae baenzneix najsug, lumj aen seizhaenx gou caenfwngz lauzdawz caeuq cauhguh dangqmaz.

“Neix dwg byawz soengq hawj mwngz ne?” Gou cam.

“Dwg daj gwnzmbwn doek roengzdaeuj.” De han riengjret, yienghceij gig yiemzsuk, mbouj hawj gou hozngeiz, “mwngz aeu saenq gou, aenvih gou beij mwngz lai youq seiq ciuhvunz.”

Ndaej ba, de couhdwg daj gwnzmbwn doek roengzdaeuj.

De naeuz aensae buenx de yaek ndaej cib bi lo, cungj dang de baenz bouxlwg swhgeij, miz vunz gaenq hai gyaq sang aeu bak gaen haeuxyangz daeuj vuenh de gaij guh aenhauh, yungh daeuj guh begsaeh, de baenzlawz cungj mbouj doengzeiq——gij doxgaiq baenz ndei mbouj ndaej yungh youq gizdieg laepyam de.

Ndaw ukgyaeuj gou angqyangz dwk dauqngeix gij ndwenngoenz seiznyez youq henz haij guhcaemz doxloengh, ngeix hwnj doengh duz bya gungq diuqletlet caeuq byuk gyapbangx saekhoengz saekloeg haenx, hoeng ceiq hawj gou nanzlumz dwg doenghgij baexmaed saenzmaed cai mbouj daengz caeuq gij cienzgangj caencaen gyajgyaj nem daihhaij mizgven haenx. Daihhaij dwg gizdieg geizheih. Lij iq seiz gou dingq yahdaiq gangj gvaq, vunz dai bae le, dauq daengz ndaw haij couh dauqcungz lix dauq. Seihaiz daj gyaeuj neix caem daengz lajdaej haij, gvaq mboengq ndeu, couh bienqbaenz vunz daj lingh gyaeuj haij fouz hwnjdaeuj, benz daengz gwnzhamq, leuxcix ma ranz. Vunz henz haij dai le, cungj cuengq roengz ndaw haij bae, doeklaeng gyoengqde cungj fukseng, hoeng dwg vuenh fajnaj ndeu raeuz cungj mbouj roxnaj.

“Vunz dai bae le, yaek youq ndaw haij youq geijlai nanz cijndaej dauqcungz lix ya?” Gou cam yahdaiq.

Ndawsim yahdaiq senq miz dapanq, han naeuz: “Gig vaiq!”

Gou gyaep cam: “Dauqdaej geijlai vaiq?”

Yahdaiq gyajcang huj naeuz: “Lwgnyez iq gaej rox daiq lai——baenzbaenz gig vaiq!”

Seizdoeng haj bi gonq, yahdaiq dai bae lo. De caem roengz lajdaej haij bae. Bohnax naeuz, de haengjdingh lix dauq, gig vaiq.

Gou saenq yahdaiq gaenq dauqcungz lix, hoeng dwg vuenh fajnaj najseng ndeu.

“Gou siengj rox haij dwg baenzlawz yiengh.” Meh Veiz Gingh cingqcingq gingging naeuz, “dwg mbouj dwg caeuq gou ngeix doxdoengz.” De coh gou bibuengq aen saeriengfungh ndaw fwngz. Byuksae deng de lumh gvaq mbouj rox geijlai baez, raeuzrwd ndongqndik.

De cuengq byuksae youq henz rwz, dinghdingh mbaetheiq, lumjbaenz haeujsim dingq gij sing haij. De dingq ndaej maezmwd, fajnaj de yawj hwnjdaeuj angqyangz youh vuenyungz.

“Mwngz dingqnyi gijmaz?” Gou cam de.

De cuengq roengz saehaij, roxnyinh gig doiq mbouj gvaq han naeuz: “Gijmaz hix dingq mbouj ndaej nyi.”

Gou saetmuengh dangqmaz. Gou lij laihnaeuz de dingqnyi gij saenqsik daihhaij cienz daeuj ne.

“Gou siengj yawj haij siengj ndaej yaek dai.” Meh Veiz Gingh gig goenggingq mizsim naeuz, engqlij de yaek ndwn hwnjdaeuj, hawj gou yinxloh, sikhaek hwnjdin.

Hoeng de bekbek diuzga swhgeij yinxyinx aenda swhgeij, fajnaj nyaeuqnyat de yienghsiengq gig doeknaiq caeuq simnyap. Diuzga mehlaux mbouj baenz lo, lwgda hix yawj mbouj raen geijlai, byaij mbouj ndaej geij yamq loh. Daihhaij liz gizneix gyae’gyanggyang, yaek bin gvaq goengqbya geq mbouj rox liux.

(2)

每天爬山坡，必路过一家孤零零的屋子。我结识了这家的主人，一位近百岁的老人。她的儿子叫韦京，她叫韦京妈。房子在陡峭的山坡上，三间，土夯的矮墙因年月久远和风雨侵蚀而破损，四面漏风，屋顶爬满了野藤，屋子里只有一口瓦锅和一口水缸，还有几张残缺的木凳，几乎是家徒四壁，只有门口的墙壁上挂着几串玉米棒和零星红椒让人感觉到有人间烟火的气息。每天一早她就坐在门口的木墩子上，双目紧闭，像是打坐。我从她身边走过，她也不张开眼睛看我一眼。开始我不好意思去跟她打招呼，生怕一打招呼便惊醒了她，把她吓得魂飞魄散。因此，我总是小心翼翼地从她身边走过。有一次，她突然叫住了我。

“北京来的，我给你看一件宝贝。”她说。

我愣住了。她从衣兜里取出一只白色的海螺。是一个空壳。

“好漂亮的一只凤尾螺！”我赞叹道。

她煞有介事地说：“它还活着。”她把它递向我，让我聆听，“它在呼呼地喘气，像男人背着木头走路。”

我伸手去拿，她却把海螺壳迅速收了回去。

“我不能给你碰它。”她吝惜地说。

我在海南澄迈的海边长大。小时候，舅舅经常带我下海捕虾，会顺便捞到许多海螺，最好看的是凤尾螺。我和舅舅把凤尾螺精心打磨，制作成各种工艺品卖给镇上的人。韦京妈手里的这一只，看上去那么熟悉、亲切，像极我那时亲手捕捞和制作的。

“这是谁送给你的？”我问。

“是天上掉下来的。”她敏捷地回答说，表情很严肃，不容我置疑，“你得相信我，因为我比你多活了四辈子。”

好吧，它就是天上掉下来的。

她说它陪伴她都快十年了，都把它当成自己的骨肉，有人曾经以一百斤玉米的高价换它改作号角，用在丧事上，她坚决不同意——那么好的东西不能用到黑暗的地方。

我脑海里愉快地回忆起童年在海边玩耍嬉闹的时光，想起了那些欢奔乱跳的鱼虾和色彩斑斓的贝壳，但最让我回味的是那些与大海有关的神秘莫测的奥秘和虚虚实实的传说。大海是很神奇的地方。小时我听外婆说过，人死后，回到大海里会重新复活的。尸体从这一头沉入海底，过一段时间，会变成活人从海的另一头浮上来，爬上岸，然后回家。海边的人死后，都放入大海，结果他们都复生了，只是换了一副副我们都不认识的面孔。

“人死后，要在海里待多长时间才能重新活过来呀？”我问过外婆。

外婆心里早有了答案，回答说：“很快！”

我追问：“究竟有多快？”

外婆佯怒道：“小孩子别知道太多——反正很快！”

五年前的冬天，外婆死了。她沉入了海底。舅舅说，她会重新活过来的，很快。

我相信外婆已经重新活了过来，只是她换了一副陌生的面孔。

“我想知道海是什么样子的。”韦京妈一本正经地说，“是不是跟我想的一样。”她向我晃手里的凤尾螺。螺壳被她抚摸过无数次，十分光滑明亮。

她把螺壳放到耳朵边，静气屏息，仿佛在倾听海的声音。她听得很入迷，脸上溢满了喜悦和幸福的光芒。

“你听到了什么？”我问她。

她放下海螺，满脸歉意地回答道：“什么也没听到。”

我大失所望。我还以为她聆听到了大海传来的信息呢。

“我想看海想得要死。”韦京妈很虔诚地说，甚至她要站起来，让我引路，马上出发。

但她拍了拍自己的腿，指了指自己的眼睛，皱纹纵横的脸上布满了遗憾和懊恼之色。老人的腿不行了，眼睛也不好使，走不了几步路。大海离这儿太遥远了，要翻越无数的山峦。(2)