Ya Feih vang ninz youq gwnz congz, baenzlawz cungj ninz mbouj ndaek. Nyoengx hai aen dou rug, daengz funghdajswiq bae, yungh raemxcaep swiq ndang, cungj simsangj caemdingh ndeu sikhaek cienz doh daengx ndang, yied daeuj yied miz cingsaenz lo. De mbouj siengj ninz baenz caeux, hwnj gwnz dingjlaeuz bae, youq gizhaenx aiq ndaej ngonzyawj daengz gij gingjsaek daengx aen singz, yawjraen gij gingjhaemh engqgya gyae di, yungh cungj fuengsik neix daeuj siubae doenghgij cinglig laiyawz. Gangj mbouj dingh, ndwn youq gwnz giuzdiet, de aiq ndaej dingqnyi gij vah gyoengq bangeq gangj haenx. Giuzdiet dwg diuz roqranz gyangmbwn ranz de caeuq ranz Swj Cinh, dwg de caeuq Swj Cinh ndaej sawdunghcih haeuj daihhag le cij gaq hwnjdaeuj. Gaq giuz dwg vih gijmaz ne, lumjnaeuz couh dwg ciengz fangzhwnzloq ndeu, de hix gangj mbouj cingcuj. Cij mumjgyumq geiq ndaej, seizhaenx daxboh caeuq daxmeh youq gwnz dingjlaeuz doiq gyoengq vunzguhhong lwnh doenghgij vah gyoengq lwgnyez gaenq majhung haenx.

Hoeng sawqmwh, Ya Feih byaij daengz cungq- gyang giuzdiet seiz, baihhaenx cienz daeuj cungj singyaem ndeu: “Youq ndaw ranz baihlaj haenx yaek mbaetheiq dai lo.”

Ya Feih ngiengx gyaeuj yawj gvaqbae, Swj Cinh daj baih giuzdiet haenx byaij gvaqdaeuj. De yawj lajlaeuz baez ndeu, riuhehe dwk gaem dawz hozlingx diuz buhninz, lauxlienh ragraeg roengzdaeuj, sik- haek, daengx nohndang hausak de yatdiuq okdaeuj, lohgengz lohgangh. Ronghndwen lumhlax nohndang hausaksak de, couh lumj yaek yienhlaex hawj aen singz ceiq simlangh neix nei.

“Mwngz dauqdaej dwg mbouj dwg vunzsai ha?”

De ndwn youq dangqnaj Ya Feih, mbouj bungq de, caenh enjaek ndwn youq dangqnaj de. Swj Cinh raen Ya Feih doeksaetyat, bak ajloengloeng, lwgda daengx ndaej yaek doed okdaeuj bae, daengx ndang doengh hix mbouj gamj doengh. Yaep ndeu, Swj Cinh naeuz:“Daeuj ba, mbouj miz gvanhaeh, gou gagnyienh soengq hawj mwngz, couh lumj gou soengq doenghgij lienhhoz caeuq goenh hawj mwngz nei. Dawz bae ba.”

Swj Cinh youq henz ndang Ya Feih byaij bae byaij dauq, angj aen nohndang hausaksak de, yienghsiengq ndaengndiengq dangqmaz. Ya Feih mbouj haengj doengh cungj nyaeuhnyex、diudaeuq haephangz, caemhcaiq daiq miz di yawjcuij neix. Swj Cinh sawqmwh iet fwngz gvaqbae rag Ya Feih. Ya Feih lumj dawz dienh nei, sikhaek dauq doenq yamq ndeu.

“Cuengq fwngz!” Ya Feih sawqmwh haeb faenz haeb heuj naeuz: “Mwngz caen dwg duz nyaenmeuz ndauq ndeu!”

“Dwg youh baenzlawz yiengh?”

Swj Cinh yawjsiuj dwk cimyawj fajnaj Ya Feih, vaiqvit coemj gvaqdaeuj, cup naj de baez ndeu. Yawj hwnjdaeuj de hingz lo.

“Neix dwg mwngz guh loek,” Swj Cinh fatbag dwk naeuz,“dwg gyoengqde bik gou baenzneix guh.”

“Cuengq fwngz! Cuengq fwngz!” Ya Feih dwg- caengz dwk yawj fajnaj Swj Cinh, hoeng doenghgij singyaem neix cij dwg yungzhaeuj ndaw gyanghwnz, couh lumj ndik raemx ndeu yungzhaeuj ndaw raemxhaij nei.

Song boux de gaenq doxgot doxumj lo, couh lumj song aen faengx ringx doxyouq nei. Ya Feih siengj cukcak okdaeuj, hoeng mbouj miz banhfap. Gyoengqde youq gwnz giuz ringx bae ringx dauq, diuz giuzdiet lumjnaeuz ngauz le geij baez, caemhcaiq miz singyaem yiengj ok sing daeuj. Haidaeuz, Ya Feih mbouj naemj daengz gyoengq bohmeh haeujsim songde baenzneix guh, dauqfanj gag roxnyinh bonjfaenh youq aen seiqgyaiq haenx caeuq gyoengqde mbouj doxdoengz, caeuq gyoengqde youq aen seiqgyaiq mbouj doxdoengz, raq raemxmboq ndatfwdfwd ndeu cingq yungzhaeuj ndaw ndang bonjfaenh.

“Swj Cinh,” Ya Feih youq henz rwz de menh- menh heuh naeuz, “mwngz ndaej mbouj ndaej…… miz vunz aiq…… yawjraen raeuz.”

Swj Cinh yienzbonj couh mbeihung caeuq laengzsaengj, mbouj cuengq hai Ya Feih, dauqfanj dwg got ndaej engqgya ndaet, caemhcaiq bok buhvaq de liux bae, lij caegriu naeuz:“Gou mboujguenj doenghgij neix, dingqnyi gyoengqde ngeixlwnh raeuz baez ndeu, raeuz couh yienghneix guh baez ndeu.”

Ya Feih yaek dingjfanj, siengj coi de dauqbae ndaw rug, lij yaek hainduj youq gwnz giuzdiet lumh ra gij buhvaq deng gvenggvak haenx. Hoeng cij dwg naemj ndwi, de guh mbouj daengz, lumjnaeuz hix mbouj itdingh aeu yienghneix guh. Song fwngz umj Swj Cinh youq ndaw rungj, doiq de daeuj gangj, caen dwg sangj lai lo. De roxnyinh bonjfaenh loeng roen lo, dwg diuz roen bonjfaenh mbouj nyienh byaij ndeu, hoeng gij yinxnyaeuh de haenq lai, de baetduet mbouj deuz, cijndaej laebdaeb byaij doxbae, moemgzmoengz loengzloengz byaij doxbae. Cungj roxnyinh neix hawj sim Ya Feih luenh diuqbubbub. Aenvih de roxyiuj, yienghneix guh le, de couh aiq deng bouxwnq lwnhgangj, roxnaeuz deng bohmeh yatnaenx le, bonjfaenh couh mbouj ndaej utsim bae genjleh lo, yienghneix bonjfaenh gijmaz cungj saetbae, saetbae bouxvunz bonjfaenh caensim gyaez haenx; gwnzbiengz neix lij miz haujlai dahsau gyaeundei aeu bonjfaenh bae ciuqgoq, de saenq, bonjfaenh dwg vunzndei, hix guh ndaej daengz doengh cungj saeh neix.

Swj Cinh youh ndomq yawj lajlaeuz baez ndeu, ajrumz ietnonx cwxcaih raixcaix.

“Gyoengqde lij lwnhgangj raeuz.” De naeuz, “yinxdaeuz bw.”

“Dwg ha, gyoengqde dawzyinx liux lo.”

Ya Feih lumj gangj vah fangzhwnzloq nei dap de, ndaw moengzloengz de dingqnyi gij singcung gwnz cunglaeuz vaiqvued dwk ndaek le cibngeih baez, ngoenz moq ndeu youh daeuj daengz lo. Ya Feih rex ledlanz benz hwnjdaeuj, yawj coh giz fuengyiengq Swj Cinh yinx haenx, gyoengqvunz gangjvah haenx youh comz daengz cungqgyang roen, caemhcaiq dep ndaej gaenh raixcaix, humx baenz gvaengx ndeu.

Miz daengrongh hausaksak ciuqingj, aen ndang gyoengqde caeuq goengloh bwzyouz lwenqrongh baenz benq, Ya Feij caenh myaeg raen baenz dieg ngumhngaeuz bouxvunz.(4 sat)

夏飞横卧地躺着，仍然无法入眠。推开房门，到洗凉房去，冲了个冷水澡，一股宁静的快感荡满全身，精神越来越起劲了。他不打算太早入睡，先上楼顶去，在那儿也许能欣赏到整座城市，看到更遥远的夜色，以这种方式消耗那些多余的精力。说不定，站在铁桥上他会听清楚父辈们的交谈。铁桥是他家和子津家的空中走廊，是他和她大学录取通知书弄到手后搭起来的。到底搭桥是为了什么，好像就是一场梦，他也说不清楚。只隐约记得那时他父亲和她母亲在楼顶对着民工说什么孩子们已经长大了一类的话。

可是突然得很，当夏飞走到铁桥中间时，那边传来一个声音：“呆在下面房里快憋死人了。”

夏飞抬头瞧去，子津已经从铁桥那端走过来。她往楼下瞧了一眼，纵情一笑，伸手抓住睡衣的领口，熟练地把它拉下来，立即，她洁白的胴体赫然蹦了出来，一丝不挂。月光抚摸着她的全身，她轮廓分明，皮肤雪亮，像是要奉献给这座城市最浪漫的礼物。

“你到底还是个男人吧?”

她在夏飞面前站住，没有碰他，而是挺着胸脯指向他。她看见他惊愕的表情，好一阵说不上话来，一动不动，大张着嘴巴，疑容满面地看着地，眼球似乎瞪得像是要凸出来一般。少倾，她才接着说：“来吧，没关系，这是我给你的，拿给你，就像我给你送那些项链和手镯一样。拿去吧。”

她在他旁边走来走去，显耀着白汪汪的肉体，十分傲慢。夏飞不愿意这种挑逗性的、威胁性的，而且挟带着某种近乎侮辱性的诱惑。但她眼睛幽蓝幽蓝，很快向他伸手过去了。像遭电击一样，他顿地往后退缩了一步。

“放手，”他突然咬牙切齿，“你简直是一条发骚的野猫。”

“是又怎么样?”

她轻蔑地看着他的脸，扑过去，送上一个吻。她已经占了上风。

“这是你的错，”她疯狂地说，“他们逼我这样。”

“放开我!放开我!”他狠狠地看着地的脸，这些声音只能溶入夜空里，就像一滴水在海水中消失。

他们已经互相拥抱在一起了，像两团粽子一样滚在一起，失去了理智，也失去了感觉。夏飞竭力摆脱这种状态，但毫无办法。他们在铁桥上滚了几滚，铁桥似乎猛烈地摇晃并发出轻微的声音。起初，夏飞至少没有感到这可能会引起父母们的注意，而是感觉到他生活在另一个世界里，与他们不同的世界里，一口热气腾腾的温泉正在不断地容纳着他。

“子津，”他在她耳边轻轻唤她，“你能不能……有人可能……看见我们。”

出于天生的大胆的放荡本性，子津没有松开他，而随即更紧地拥抱着他并剥得他一丝不挂，暗笑着说：“我不会管这些的，听到他们谈论我们—次，我们就这样一次。”

夏飞想表示反对，想催她回房去，并开始在铁桥上到处摸索，设法寻找着零零碎碎的衣衫。但那只是一种空想，他办不到，好像也没必要一定要办到。双手把子津拥在怀里，对他来说太兴奋了。他不断感觉到他迷了路，一条他不愿走的路，但在强大的诱惑之下他摆脱不了它，只是继续往前走，朦朦胧胧地往前走。这种感觉使他提心吊胆。因为他懂得，这样一来他就可能引起别人的非议，或者在父母的压力下他必须蒙着极大的耻辱去做某种可能的选择，那样他会失去一切，失去他真正喜欢的人；这世界上毕竟有更多的漂亮女孩需要他去照顾，他相信他是个情种，他能创造奇迹。子津又朝楼下瞧了一眼，舒舒服服地伸了一个懒腰。

“他们仍在谈着我们，”她说，“有趣。”

“是啊，他们真有趣。”

夏飞像说梦话一样应和着她，迷迷糊糊中他听到钟楼上好像响起了十二下轻松愉快的钟响，新的一天又来了。夏飞抓着栏杆爬起来，朝着子津所指的方向瞧去，谈话的人又聚到了路的中央，而且挨得更近了，围成一个圈。

洁白的灯光强烈地映照下，他们的身子和板油公路亮闪闪成一片，夏飞只憋见一地影子。 (4 完)