“Gou gizneix couh miz song bingz laeuj ndei, dwg ranz gou boux haenx daj ndaw hagdangz daiq ma bw.” Laujswj yawjyawj lwgfwngz cugciemh bienq ndaemrongh swhgeij, doq naemj doq naeuz: “Dingqnyi dwg camgya gijmaz gunghcwngz raed gijmaz saihoengz le, bouxboux cungj ndaej song bingz laeuj ndei, de ndaej dang laexmauh siujcej lo.”

Laujswj dawz laexsoq siujcej gangj baenz laexmauh siujcej, song boux lwgnyez youq gwnz laeuz caegcaeg riugekgek.

“Gou gangj gvaq, mbouj yawj loek vunz law, ranz mwngz boux haenx dwg lwgnyez ndei, rox laexmauh.” Laujya hix lumj lwgnyez nei, riuhehe naeuz, “de vih song bouxlaux raeuz siengjnaemj, daiq laeuj ma ranz, hauqswnh bw, hoeng mbouj rox mwngz guhmaz seizneix cij naeuz gou nyi.”

“Mwngz rox, doengh cungj saehndei neix mbouj dwg gangj daeuj couh daeuj, gou hix aeu genj ngoenzndei. Vih gienh saehndei neix, gou ra gvaq sam bouxsuenqmingh, ngoenzneix banringz gyoengqde naeuz gou lo, ngoenzcog dwg ngoenz- ndei.”

“Ndei lai bw, haemhcog couh guh.”

“Haemhcog couh guh!”

“Lij miz seiq duz gvi hung dem, mbouj rox ranz gou boux haenx daj gizlawz loengh ma ranz.”

“Duzgvi? Doxgaiq ndei, seizhwng raixcaix, miz vunz naeuz gou nyi, doengh bi neix, nohgaeq nohbit nohvaiz nohyiengz cungj deng gyaep roengz daizhaeux liux, ndaej bin hwnjbae cungj dwg doenghgij duzfw duzgvi haenx.”

“Gou caj mbouj ndaej lo,” Laujya gikdoengh dwk song fwngz hob hwnjdaeuj, “couh dingh ngoenzcog la, ngoenzrawz, ranz gou boux neix couh haihag lo.”

“Ranz gou boux haenx hix dwg ngoenzrawz bae hagdangz. Mwngz mbouj dwg lai baez cam gou aen vwndiz neix la, hoeng gou cungj roxnyinh saehcingz couh lumj youq ngoenzlwenz.”

“Dwg ha, gou cungj roxnyinh saehcingz dwg yienghneix: Lumjnaeuz cam gvaq mwngz gijmaz, youh lumjnaeuz gou aiq dingq loek gijmaz— gou couh lau loek, ciengeiz mbouj ndaej guh loek bw. Mizseiz gou couhdwg mbouj saenq dujrwz bonjfaenh. Seizneix ne, cingzgvang lumjnaeuz mbouj doxdoengz, yaek aeu gwn laeuj lo, youh yaek caez bae hagdangz lo, caen hawj vunz sim’angq.”

Laujya gangj le, ndaw da lumjbaenz yawjraen maqmuengh lo. Couh lumj bouxvunz byaij roen laep loq raen daengrongh nei. De sim’angq dwk bak cungj hap mbouj baenz. Laujswj cij dwg hwhw dwk ngaek gyaeuj:“Daeng ndoet cenj ndeu, daeng ndoet cenj ndeu.”

Song boux de cingq dwg gangj song boux lwgnyez dwggyaez neix. Saehcingz lumjnaeuz daj caet bi gaxgonq ngoenz ndeu hainduj. Ya Feih ndaej geiq, haemhhaenx gaenq dwg gyanghwnz lo, bohmeh humx youq henz luzfeiz, menhyedyed duk haeux- faengx seiz caeg gangjsebseb：“Lai duk geij aen faengx maklaeq, Dahcinh maij gwn maklaeq.” Seizhaenx daxboh sing daemq naeuz.

“Dahcinh laeq lwgnyez neix mbouj loek, gou dwg miz di yousim.”

“Mwngz yousim gijmaz?” Daxboh sawqmwh daengxda luenzlulu, ngiengx naj dep daxmeh.

“Songde baenz mbouj baenz nanz gangj, daengzlaeng gyoengqde ndaej okcot couh ndei lo.”

“Dwg ha…… Gyoengqde aiq gauj ndaej hwnj daihhag bw. Geij ngoenz gaxgonq, gou bae hagdangz gyoengqde hai hoihcawjranz, gou caen simyungz lo, ranz dou boux neix caeuq ranz de boux haenx faensoq ca mbouj geijlai, cungj ndaej baiz youq baihnaj. Ngoenzhaenx……”

Daxboh gangj ndaej hozhawq bakgyo liux, yienghneix daxmeh couh vaiqdi ciepbak gangj roengzbae: “Mwngz gaenq caeuq gou gangj gvaq geij baez lo, gou youq ndaw fangzhwnzloq hix dingqnyi mwngz gangj gij saeh ngoenzhaenx, gij saeh mwngz caeuq Laujswj.”

“Dwg vei, ngoenzhaenx song raeuz caemh gwn haeuxdonq.” Daxboh dingz yaep he cij naeuz, “gou naeuz gou bae gietsoq, hoeng de mbouj haengj, mwngz cai seizhaenx de gangj gijmaz.”

“Vunz bonjfaenh lo, lij guhhek baenzlai, gangj mbouj dingh ngoenzlaeng raeuz baenz caengya ne!” Gwnz naj daxmeh riunyumnyum, baez gawq baez cih gangj. “De dwg mbouj dwg yienghneix caeuq mwngz gangj? Gij saeh neix couh lumj fatseng youq ngoenzlwenz nei, gou mbouj lumz law.” Daxmeh baez gawq baez cih gangj roengzbae：“Gou lij ndaej geiq, mwngz naeuz de gietsoq seiz sim’angq raixcaix, fajnaj cungj riu lumj aen faengx ndeu nei, dwg yienghneix lwi?”

Daxboh riuhaha hwnjdaeuj, angq dwk song lwgda haep baenz diuz sienq ndeu.

Aen mbwn mbouj rox seizlawz laep lo, ndaundeiq gwnzmbwn lumjnaeuz hix okdaeuj lo, singz iq couh yap miz diemj dem diemj daeng rongh.

Baihnaj ranz, gyoengqvunz lwnhgoj lumjnaeuz demlai daengz seiq boux lo, daxmeh Ya Feih caeuq daxmeh Swj Cinh lumj gaenq gya haeujdaeuj. Gyoengqde gak youq mbiengj henz goengloh ndeu, naengh youq gwnz daengqgeg, gangj ndaej dawzyinx raixcaix, gij sing gangjvah saeq lumj fwnmoenq nei. Ya Feih caenh youq laj daeng yawjraen baihlaeng loq henj gyoengqde, cix nyinh mbouj ok gij vah caeuq yienghceij gyoengqde. Seizneix, Swj Cinh hix boemz youq naj conghcueng, lumjnaeuz yawj vunz nyapnyaj nei ndomq yawj gyoengqde, saenzcingz lawqlwtlwt, lumj mbouj gven bonjfaenh saekdi saeh nei. Ya Feih raen Swj Cinh ngeng hoz gvaq mbiengj neix, youh ngeng hoz gvaq mbiengj haenx, lumj bouxvunz fonj bae fonj dauq ninz mbouj ndaek nei, yawj hwnjdaeuj, gij sing gangjvah laj laeuz saeq lai lo, de siengj banhfap liux hix dingq mbouj nyi gyoengqde gangj gijmaz. Doeklaeng de fug lo, dwgcaengz dwk mbwnjmbwnj naengbak, ndwn hwnjdaeuj, hw sing ndeu cienq ndang, yamq sang yamq daemq byaij haeuj ndaw rug le, youh ndomq naj yawj baihlaeng, song fwngz got dungx, mizseiz lij gvaz swix ngauz ndang, lumj laeq nyezrauh aeuqheiq ndeu nei, yawj ndaej ok, de hozndat lo, hoeng youh sikhaek veq gyaeuj dauqlaeng ndomqyawj Ya Feih, sawqmwh cigsoh byaij coh bak cueng, yaeujyaeuj song mbaq, ngauzngauz gyaeuj, mbehai song gen. Ya Feih hix yaeujyaeuj song mbaq, ngauzngauz gyaeuj. Caeuq de baez riuoiq, Swj Cinh vadvad fwngz, gven- gvak aen conghcueng, dauq byaij haeuj ndaw rug bae. Youq baihlaeng de, cij yawjraen baenz benq yiemzcueng saeklamz cingq doenghyubyub.（2）

“我这儿就有两瓶好酒，是我家那个从学校带来的。”老子意味深长地看着他渐渐变得乌黑油亮的手指头，说，“听说是参加什么工程的剪什么彩，每人发得两瓶好酒，她当上了礼貌小姐啦。”

老子把礼仪小姐说成了礼貌小姐，两个孩子在楼上偷偷地笑了起来。

“我说过没看错人嘛，你家那个是个好孩子，懂礼貌。”老夏也像个孩子，嘿嘿的笑，“她为我们两老着想，带酒回来，孝顺，可不知怎么你现在才告诉我。”

“你知道，这种好事不能说来就来，我也得选个好日子。为这好事，我找过三位算命先生，今天中午终于证实，明天是黄道吉日。”

“那太好了，明晚就来。”

“明晚就来!”

“还有四条大乌龟，不知道我家那个从哪弄来的。”

“乌龟?好东西，很时尚，有人跟我说这年头鸡鸭牛羊都被赶下台了，爬上来的都是些什么乌龟王八。”

“我等急了，”老夏激动得双手合十，“就定明天啦，后天，我家这个可去开学。”

“我家那个也后天去。你不是多次问过我这个问题吗，可我总觉得事情好像就在昨天。”

“是啊，我总觉得事情是这样：好像问过你什么，又好像我会听错什么了——我就怕错，千万不能出错啊，有时我就是不信任自己的耳朵。现在呢，情况好像不同了，又要喝酒了，又要一起去学校了，真令人高兴。”

老夏说着，目光流露出好像一切都有了希望。仿佛夜行的人梦见灯塔。他高兴得合不拢嘴。老子只是嘿嘿地点头：“值得喝一杯，值得喝一杯。”

他们谈的正是两个无辜的孩子。事情好像从七年前的一天开始。夏飞记得那晚夜已很深，父母围着炉火，慢吞吞地包着粽子，窃谈着话。“多包几个挟板栗的，阿津爱吃板栗。”那时父亲悄声说。

“阿津这孩子不错，我是有点担心。”

“你担心什么?”父亲突然瞪着眼睛，抬起脸凑近母亲。

“配不上是个问题，将来他们都有出息就好了。”

“是啊……他们会考上大学的。前几天，我去他们学校开家长会，我真高兴啊，我们家这个和他们家那个不分上下，都拿了前几名。那天……”

父亲说得口干舌燥了，于是母亲就迫不急待地接着说下去：“你已经跟我说了好几遍，我在梦里也听到你说那天的事，你和老子的事。”

“是啊，那天我们一起吃快餐。”父亲顿了顿喉咙说，“我说我结帐，可他不肯，你猜那时他说什么。”

“自己人嘛，还客客气气的，说不定以后我们可能成亲家呢!”母亲脸上堆满微笑，一板一眼地说起来。“他是不是这样跟你说?这事就好像发生在昨天，我是不会忘记的。”母亲一板一眼地讲起来。“我还记得，你说他结帐时很高兴，脸都笑成个粽子，是这样吗?”

父亲大笑了起来，乐得双眼眯成一条线。

夜幕不知何时已经降临了，天上的星星好像也降临了，小城就亮在一滴一滴的星光里。

屋前，谈话的人好像增到了四个，夏飞的母亲和子津的母亲似乎已经加进来了。他们各在公路的一旁，坐在小板凳上，神秘兮兮地谈着话，声音像毛毛雨一样细小。夏飞只瞧见灯光下他们淡黄的脊背，无法辨识其中的内容和声息。这时候子津也趴在窗前，好像在看人类的残渣一样瞧着他们，愣愣地，一副无所谓的神情。夏飞注意到她斜着这边颈，又歪着那边脖子，像个翻来覆去睡不着觉的人，看来楼下的谈话声太细微了，她想尽法子也无法听到其中的内容。最后，她终于泄气了，厌恶似地撅了撅嘴，站起来，哼地转身，步履浮滑地向内屋走去，前俯后仰，双手抱叉胸前，又左右摇晃着身子，像个赌气的大孩子，很明显，她生气了，但又马上回头瞧着夏飞，又一个劲儿地走向窗前，耸了耸肩，摇摇头，摊着双臂。他也耸了耸肩，摇摇头。向他妩媚一笑，子津摆了摆手，关着窗，往内屋去。在她身后，只见一片蔚蓝色的窗帘在微微拂动。

(2)