Cij miz Guxyi youq laeng ranz raen gou seiz, heiqfoebfoeb dwk gangj gou nyi, miz seizgan lai daengz gwnz dauj bae buenx daxmeh. Gou gig mbouj gyaez yawj gij yienghceij youheiq foebfoeb de haenx, gwnz naj daxmeh gou hix miz doengh cungj biujcingz, mboujgvaq raen ndaej mbouj lai.

Miz ngoenz ndeu haetromh, daxboh daj baihrog vuengmuengz byaij haeuj ndaw ranzdajcawj, naeuz gou nyi: “Meh mwngz yaek gai byaek lo, vaiq daj dienhvah hawj gyoengq daeggo mwngz.” Gou roxnyinh geizheih dangqmaz. De caengz gou baez ndeu, naeuz: “Ngawh gijmaz, vaiq daj ya, heuh gyoengqde hai ci dauqma.”

Haethaenx, ranz dou youq henz hamq lumj yienj aen heiq ndeiriu ndeu nei. Daxboh daiq seiq boux lwgnyez, hai song gyaq cibizgaj daengz henz dah caj, caj daxmeh daj gwnz Daujgo’ndoek cengj aensaz gvaqdaeuj. Dou raen aensaz dingz youq hamq Daujgo’ndoek baihhaenx, gwnz saz miz rap byaekheu ndeu, daxmeh wnggai dwg gaeq haen couh hwnqdaeuj mbaet byaek lo. Daxmeh menhmenh cengj aensaz lizhai Daujgo’ndoek, daxboh couh daiq seiq lwgnyez youq henz dah caj, yawj hwnjbae saenzcingz daxboh gaenjgip youh yiemzsuk, lumj youq guh gienh saeh gig youqgaenj ndeu nei. Youq gwnz saz gyang dah, daxmeh yawjraen dou lo, cix mbouj rox dou siengj guh gijmaz, geizheih dangqmaz, mbouj caiq cengj diuzsaux.

Daxboh gaenjgip heuh daxmeh: “Gvaqdaeuj ya, bang mwngz rag byaek bae gai.”

Vunz ndaw mbanj youq henz dandah rwed byaek dingqnyi le sikhaek riuhaha hwnjdaeuj. Mwngz siengjsiengj, song gyaq cibizgaj, lij miz daxboh caeuq seiq lwgnyez sang youh cangq dem, caj youq gizhaenx yaek bang daxmeh buen rap byaekheu ndeu hwnj ci bae naengh ruzdoh, caiq rag daengz gwnz haw bae gai, caen ndeiriu dahraix. Daxmeh ndwn youq gwnz saz yawj dou yaep ndeu, gou raen gwnz naj de lumjbaenz yienj ok cungj saeknaj gig in amq ndeu, siengj gangj gijmaz youh gangj mbouj okdaeuj, yienzhaeuh ciemhciemh bienq ndaej hozndat, raen de sikhaek cienq gyaeuj saz, dauq cengj bae Daujgo’ndoek lo. Daxboh caeuq dou cungj siengj mbouj daengz daxmeh yienghneix guh, vunz ndaw mbanj rwed byaek hix mbouj gamj riu lo, ngawh yawj daxmeh youq gyang dah cengj aensaz. Dou cungj mbouj guhsing, seiz daxmeh cienq gyaeuj saz, yawj hwnjbae de gig mbouj nyienh ciepsouh sim’eiq duh dou, hawj dou roxnyinh gig siengsim.

“Bouxyakyawj, mwngz couh angjak ba.” Dax- boh coh daxmeh nauhrangz coenz ndeu, doiq dou geij boux lwgnyez mbouj rox baenzlawz guh haenx vadvad fwngz. “Bae ranz, louz de gag foekfan.” De gaekgege dwk naeuz.

Haethaenx gou bang daxmeh dawz rap byaek- heu haenx daj gwnz saz buen roengzdaeuj, daxmeh rap daengz sokruz, naengh ruzdoh gvaq dah bae lo. Rap byaekheu naeknuengnueng ndeu, lauheiq hix gai mbouj ndaej geijlai cienz.

Gwnz Daujgo’ndoek song mbaek reihbyaek haenx, cengdi dwg gek ngoenz couh ndaej gai rap byaek ndeu, gou mizseiz bae gwnz dauj bang daxmeh swiq byaek, coux haeuj ndaw lozbyaek bae. Daxboh naeuz daxmeh gungh gai le cibroek baez byaek, hix mbouj rox de baenzlawz rox. Gou caeuq gyoengq daeggo cungj maqmuengh daxmeh vaiq di gai byaekheu song mbaek reih haenx liux, mwh- haenx daxmeh couh wnggai dauqranz lo. Hoeng, seiz byaekheu ndaw reih yaek gai liux, bak lai duz bit daxmeh ciengx haenx gaenq lumj fagbeizgvaj nei youq ndaw dah vaiqvued youzraemx, ndwn youq gwnz hamq, liz gig gyae cungj ndaej nyi gyoengqde heuhgadgad.

Miz haemh ndeu, roengz fwnhung bongj rumzhaenq. Rog cueng laepngaungau, gwnzmbwn mboujseiz myab gvaq geij diuz byajmig youh gaenjgip youh ronghsag, riengzlaeng dwg sing byajraez haenq ndeu, rog cueng sikhaek rongh ndaej lumj gyangngoenz nei, rog cueng sojmiz doxgaiq ndaej doengh haenx youq ndaw rumzhaenq buekmingh cukcak, gaenriengz fwnhung lumj dauj raemx nei dauj roengzdaeuj, daengx aen seiqgyaiq cij dingqnyi rumzhaenq bongj、 byajraez yiengj、 fwnhung doek, dingq ndaej sim vunz diuqbubbub. Daxboh dawz sojmiz daeng ndaw ranz cungj hai liux, lij haenqrengz bongx dourug heuh gou hwnqdaeuj.

“Seizlawz le mwngz lij ninz? Caen dwg beg ciengx sou lo.” De ndwn youq rog dou rongx naeuz. Gou hai dourug, yawjraen daxboh daenj ndaej cingjcaez, lienz haizraemx cungj daenj ndei lo.

“Guh maz la? Lij hawj mbouj hawj vunz ninz lo.” Gou mboenbadbad.

“Fwnhung bongj byajraez yiengj mwngz hix ninz ndaej ndaek? Raemxdah haengjdingh swng lo, aen ranzfaex iq nanz mbouj youq vunz lo, lij dingj ndaej fwnhung rumzhaenq lwi? Vaiq daj dienhvah hawj gyoengq daeggo mwngz.” Daxboh vah gangj ndaej coenz gonq ciep mbouj hwnj coenz laeng, cij rox coh gou fatheiq.

“Gyanghwnz youh dwg fwnhung youh dwg rumzhaenq, bae gizlawz aeu ruzdoh? Gyoengq daeggo dauqranz mbouj ndaej lo.” Gou naeuz, “dauqma le hix guh mbouj baenz gijmaz.” Gou hix hozhwnj lo, roxnyinh daxboh itdingh dwg fatbag lo.

“Dahlwg huk neix! Heuh mwngz daj mwngz couh daj.” Daxboh ca mbouj lai dwg doiq gou haeb heuj haeb faenz lo. Gou haeuj rug bae vuenh ndei buhvaq, daeuj daengz ndaw ding yawjraen daxboh dawz ndaw ranz sojmiz buhdangjfwn caeuq aenliengj cungj ra okdaeuj lo, song faj fwngz cukcuk dawz miz haj aen liengj, lienz aen liengjdaengngoenz lwgnyez lansai gou lumj aen faigu hung haenx de hix ra okdaeuj lo. Gou youq doiqnaj de hawj godaih daj dienhvah, godaih baihhaenx baez ciepdoeng, gou couh dingqnyi ndaw soujgih cienz daeuj sing byajraez haenq hawj vunz dungxmbouq ndangsaenz ndeu, gaenriengz rog cueng angjmyanmyan. Gou roxnyinh godaih haengjdingh caeuq gou doxliz ndaej mbouj gyae. Caen dahraix, godaih baihaenx cienzdaeuj sing byaj caeuq sing fwn cauzhuhu.

“Siujyauh, dou daengz sokruz lo, gvaq mbouj bae, mbouj miz ruzdoh lo. Augvangh ndaek vunz hab naengh lauz neix mbouj nyienh hai ruzdoh, miz byajraez, yungyiemj lai. Baih mwngz baenzlawz yiengh?” Godaih youq baihaenx swenj cam naeuz.

(7)

只有玉姑在屋后见我时，忧心忡忡地告诉我，有时间多到岛上陪陪母亲。我很不喜欢她脸上那副惨淡的愁容，我母亲脸上也会有这样的表情，不过我见得并不多。

有一天早上，父亲从外头急慌慌走近厨房对我说：“你妈要卖菜了，快给你哥哥们打电话。”我感到莫名其妙。他瞪我一眼，说：“愣着干吗，快打呀，叫他们把车开回来。”

那天早上，我们家在岸边活像演一出可笑的戏。父亲领着我们四兄妹，开两辆皮卡车候在岸边，等母亲从毛竹岛上划竹筏过来。我们看见泊在毛竹岛岸边的竹筏上有一担满满的青菜，显然是母亲五更天就起来摘的。母亲慢悠悠划竹筏离开毛竹岛时，父亲领着我们站在岸边等，脸上带着急切而严肃的神情，仿佛在做一件很重要的事情。母亲在水中的竹筏上看见我们，不知道我们要干什么，一脸困惑，停下划动的竹篙。

父亲朝母亲急切地喊：“过来啊，帮你拉菜去卖。”

在江滩边淋菜的村民听见了顿时哈哈大笑起来。想想看，两辆皮卡车，父亲和四个牛高马大的儿女，等着帮母亲把一担青菜搬上车，搭上渡船，拉到集市上卖，确实够好笑的。母亲站在竹筏上看了我们一会儿，我看见她脸上有类似在忍耐某种隐秘疼痛的表情，想说又说不出来，然后渐渐变成愤怒，她调转竹筏，朝毛竹岛划回去了。父亲和我们都没料到母亲会这么做，淋菜的村人也不敢笑了，呆呆看着水中划竹筏的母亲。我们都沉默着，母亲背对我们划竹筏的背影变成一种坚硬的拒绝，这使我们感到很难过。

“丑八怪，逞能吧。”父亲朝母亲嘟囔一句，对不知所措的几兄妹挥挥手。“回去，由她折腾。”他气哼哼地说。

那天早上我帮母亲把那担青菜从竹筏上搬下来，母亲挑到渡口，搭船过河去了。一担很沉的青菜，但也许卖不了几个钱。

毛竹岛上那两块菜地，母亲几乎隔天就能卖掉一担子，我有时候会到毛竹岛上去帮她洗菜，码到菜筐里。父亲说母亲总共卖了十六次菜，也不知道他是怎么知道的。我和哥哥们都希望母亲快点能把那两块菜地里的青菜卖完，也许那时母亲就该回家了。但当菜地里的青菜渐渐舒朗起来时，母亲养的上百只鸭子已经像蒲扇一样在江里不安分地游弋了，站在岸上老远就能听见它们无比惬意的叫唤声。

有一天夜里，起了暴风雨。黑漆漆的窗外时不时被一道道急速而雪亮的闪电划破，亮闪闪地伴随着噼啪一声凄厉的响雷下来，窗外的黑夜顿时亮如白昼，看见窗外所有能动的东西在狂风中拼命挣扎，大雨紧接着瓢泼而下了，所能听见的只有狂风雷电和暴雨，听着都令人心悸。父亲把屋里所有的灯火都打开，并使劲拍我的房门把我叫起来。

“什么时候了你还在睡？真是王八犊子。”他站在门外近乎咆哮。我打开房门，看见父亲穿戴整齐，连雨靴都穿上了。

“干吗？还让不让人睡了。”我朝他嘟囔。

“大雨大雷的你还睡？肯定涨水了，这么久没住过人了，还顶得住吗？快给你哥哥们打电话。”父亲前言不搭后语朝我一顿发火。

“深更半夜大风大雨，哪里还有渡船？我哥他们回不来了。”我说，“回来也做不成什么。”我也发火了，我觉得父亲一定疯了。

“蠢丫头片子！叫你打你就打。”父亲简直是对我咬牙切齿。我回房间穿好衣服后来到客厅，看见父亲把家里的雨衣雨伞全找出来了，他两只手足足拿了五把雨伞，连我侄子那把只有锅盖那样大的儿童阳伞都找出来了。我当着他的面给大哥打电话，大哥那边一接通，我便听到一声令人惊心的厉雷从手机里传来，紧接着窗外一片雪亮。我觉得我和大哥肯定置身同一个雷声里。果然，大哥那边传来嘈杂的雨声和雷电声。

“小妖，我们到渡口了，过不去，没有渡船了。光叔这劳改犯不肯开渡，有雷，太危险。你那边怎么样？”大哥在那头叫喊。

(7)