“Meh!” Seiz gou yaek hwnj daengz henz hamq Daujgo’ndoek, heuh daxmeh sing ndeu. Gou roxyinh swhgeij lumj lwgnyez deng mboetraemx nei, gig vuenglau dwk swenj daxmeh swhgeij. Duz meuz haenx gig vaiq daj laj go’ndoek yiengq baih gou buet gvaqdaeuj, dingz youq henz hamq mboujduenh doiq gou heuh, mbouj rox dwg angqcoux roxnaeuz gangyi gou ciemqhaeuj dieg de. Daxmeh cienq ndang gvaqdaeuj, daengngoenz ciuq youq baihlaeng de, aennaj daxmeh amq roengzdaeuj, biujcingz miz di ngeizvaeg. Daxmeh raen gou ndwn youq ndaw dah, doeksaetyat, gaenjgip cuengq roengz faggvak, song faj fwngz youq gwnz dauqgen mboujduenh cat, coh gou byaij gvaqdaeuj. Gij biujcingz ngeizvaeg daxmeh hawj gou roxnyinh siengsim, gou faenmingz gamjdaengz de caegcaeg dang gou guh bouxhek. Gizsaed de ciengzseiz dwg aen biujcingz neix, cijdwg gou gaxgonq mbouj dawz haeuj sim.

“Miz maz saeh?” Daxmeh cam. De ndwn youq gwnz diegsa henz hamq, yawj gou daj ndaw dah byaij hwnjdaeuj. De liuq aen habhaeuxlij hau ndaw fwngz gou da ndeu, miz di mbouj onj dwk naeuz: “Gou gizneix mbouj noix gijmaz doxgaiq.”

Gig cingcuj, danghnaeuz mbouj dwg daiq gij doxgaiq aeuyungh daeuj hawj de, daxmeh dwg mbouj nyienh raen gou, roxnaeuz sojmiz vunz ndaw ranz.

Gou miz di siengsim, ndenq aen habhaeuxlij haeuj ndaw fwngz de bae, yienzhaeuh gungxhwet langh gavaq roengzdaeuj. Gavaq dumz liux lo, nem youq gwnz ga, mbaeqmbatmbat hawj vunz gig mbouj ndeiyouq.

“Guxyi hawj mwngz. Boh heuh gou daeuj yawjyawj.” Gou miz di laekgaek dwk naeuz, roxnyinh daxmeh ceiq noix hix wnggai gvansim gou cingq daenj geu vaq mbaeq ndeu, hoeng de gijmaz cungj mbouj gangj. Daxmeh hai fa habhaeuxlij, mwh gou raen gwnz aennaj byom de myanz gvaq biujcingz angq seiz, sikhaek ienqhoij lo, lauheiq gou hix wnggai daiq di doxgaiq ndaw ranz daeuj hawj daxmeh, mboujguenj de aeuyungh mbouj aeuyungh, couhsuenq dwg huz youzbyaek ndeu hix ndei ya.

Daxmeh youq gwnz Daujgo’ndoek hai le song mbaek reihbyaek, reihbyaek mbouj iq, gujsuenq miz moux ndeu. Ndaw reihbyaek maeqmbatmbat gaenq miz ngazbyaek oiq henj conh ok gwnz namh daeuj lo, wnggai dwg byaekhau. Youq baihlaeng ranzfaex iq, daxmeh raemj nye faexndoek humx baenz aen diengzbit ndeu, gyoengq bitlwg bwnnyumnyum lumj lau nit nei caenx youq giz ndeu. Daxmeh naeuz neix miz baenz bak duz bit. Gou yawj dwk reihbyaek caeuq bitlwg, roxnyinh youq duenh seizgan neix, daxmeh dwg mbouj dauqranz lo. Gou riengzlaeng de byaij haeuj ranzfaex iq, ndaw ranzfaex iq caeuq ndaw ranz dou ityiengh, sousib ndaej gig cingjcaez, baij miz gij doxgaiq gaeuq najsug. Aensaeuq yungh geij ndaek rin hung daeb baenz, fwnz cawj haeux dwg nyefaex fouz daj gwnz dandah gip daeuj, cingjcaez dwk doi youq henz saeuq. Ranzdajcawj ndaw ranz lienz aensaeuq cungj bu cienmeng, cawjhaeux yungh heiqmeiz, gig fuengbienh. Daxmeh doiq aen dieg rwix de cix mbouj dawz haeuj sim, ndaw ranzfaex iq cingjcaez dwk baij rim doxgaiq gaeuq, yawj hwnjbae ndwenngoenz daxmeh gvaq ndaej mbouj loek, mbouj lumj gou soj siengj baenzhaenx diuqgah. De dawz ok aenluenz haeuxcid Guxyi daiq hawj de haenx, cuengq haeuj ndaw aen buenzmeng baihhenz vauq congh ndeu, yienzhaeuh cuengq habhaeuxlij youq gwnz aendaengq daemq bangxhenz gou, cix mbouj ndenq hawj gou, hix mbouj heuh gou gwn ceiz haeuxcid. Gou roxnyinh daxmeh caeuq gou mbouj daiq lumj song mehlwg, di ndeu cungj mbouj doxndiep, gaxgonq seiz youq ranz gou coengzlaiz mbouj louzsim daengz gijneix. Couh dwg seizneix, couh lumj seizneix, caemrwg dwk naengh youq bangxhenz daxmeh, daj gou majhung, lumjnaeuz coengzlaiz mbouj caengz miz gvaq, engq mbouj gangj sam daeggo gou lo.

“Mwngz yaek youq gizneix daengz seizlawz?” Gou cam. Gou roxnyinh gij gvanhaeh caeuq daxmeh bienq ndaej gig najseng, mbouj rox baenzlawz lo, bingzseiz ajbak couh heuh “meh”, seizneix cix baetniuj dangqmaz, lumj duz cenh iq ndeu hujdengdeng cam daxmeh.

Daxmeh youh youq gwnz dauqgen cat song faj fwngz, liuq gou da ndeu, naeuz: “Gizneix gig ndei.”

“Mwngz mbouj dajsuenq dauqranz la?” Gou sikhaek miz di heiq hwnj hoz.

Daxmeh mbouj guhsing. Seizneix gou roxnyinh daxmeh gig najseng, gou coengzlaiz mbouj rox de cingq siengj gijmaz.

“Gyoengq daeggo cungj mbouj dauqranz, gyoengq beixnangz hix bae ranzdaiq lo, daxboh gig hozgaek. Gou moix ngoenz cungj hawj de cawjhaeux, gueng duzgaeq duzbit ndaw ranz.” Gou huj- dengdeng dwk naeuz, ndaw vah gig cingcuj dwg gvaiq daxmeh.

Daxmeh dinghcub naengh youq gwnz aendaengqeij daemq doiqnaj gou, gwnz naj de yawj mbouj ok miz maz siengjfap, lumjnaeuz gou gangj gijmaz cungj caeuq de mbouj miz gvanhaeh. Dwg ya, neix caeuq daxmeh miz maz gvanhaeh ne, saehcingz ndaw ranz, de coengzlaiz guh mbouj ndaej cawj.

Gou youh naeuz:“Vunz ndaw mbanj cungj roxnyinh dwg dou gyaep mwngz ok ranz.”

Daxmeh miz di mbouj onj, naeuz: “Dwg gou gagnyienh okdaeuj youq.”

“Vunz ndaw mbanj mbouj yienghneix siengj.” Gou naeuz, “aenranz ndeindei mwngz mbouj youq, cix gag buet daeuj gwnz aendauj rwix neix youq.”

Daxmeh loq aj bak, “w,” de han coenz vah baenzneix le, couh ngaemgyaeuj roengzbae mbouj guhsing, gou mbouj rox de dwg gijmaz eiqsei. Gij yienghceij unqswnh neix hawj gou roxnyinh song vunz mbouj miz banhfap laebdaeb gangj roengzbae lo, gou damsim swhgeij nyaenx mbouj ndaej couh doiq daxmeh hemqheuh hwnjdaeuj. Gou byaij ok ranzfaex iq, deng ndit ndaw dah dauqingj ciuq ndaej coemjcak baez ndeu, ca di caij doiq duz- meuz geq maeuq youq bakdou haenx, duzmeuz itcig nyaenhcaen dingq dou gangjvah. Gou yiengq reihbyaek daxmeh byaij bae, de haxbaenh youh gvak mbaek reihsa moq ndeu.

(5)

“妈！”我快要上到毛竹岛岸边时，朝母亲喊了一声。我感觉自己像个溺水中的孩子带着深深的恐惧朝自己的母亲叫喊。那只猫飞快地从毛竹下朝我飞奔过来，停在岸边冲我不断叫唤，不知道是表示欢迎还是对入侵者的抗议。母亲朝我转过身来，我看见她背着阳光而变得暗下来的脸上带着疑惑的表情。她看见站在江里的我，显然吃了一惊，放下锄头，两只手在袖套上不断擦拭，朝我走过来。母亲困惑的表情使我感到伤心，我分明感到一种客气不动声色夹杂其中。其实这是她惯常的表情，只是以前我并不在意。

“有事？”母亲问我。她站在岸边的沙地上，看我从江里走上来。她瞥了一眼我手里的白色铝饭盒，有些不安地说：“我这里不缺什么的。”

显然，假如不是给她带来所需要的东西，母亲是不愿意看到我，或者是家里任何人的。

我有些伤心，把铝饭盒塞给她，然后弯下腰把裤管捋下来。我的裤管全湿了，粘在两条腿上，湿漉漉的让人感觉很不舒服。

“玉姑给你的。我爸叫我来看看。”我有些生硬地说，觉得母亲至少应该对我穿湿裤子而表现出该有的关心，但她什么都没说。母亲打开铝饭盒，我见她清瘦的脸上漾过一丝明朗的表情时，顿时后悔了，也许我也该给母亲带点家里的东西来的，不管她需要不需要，哪怕一壶菜油也好啊。

母亲在毛竹岛上开了两块不小的菜地，估计有一亩。湿漉漉的菜地里已经有嫩黄的菜芽冒出地面了，估计是白菜。在小木屋后背，母亲砍了一些毛竹枝条围成一个鸭舍，一群毛茸茸的鸭崽害冷似的挤成一堆。母亲说是足足有一百只。我看着菜地和那些鸭崽，感觉母亲在短时间内是不会回家了。我跟着她进入小木屋，屋里和家里一样收拾得很整齐，摆放着熟悉的旧东西。烧饭的柴火是从江滩上捡拾来的浮枝，整齐地码在由几块大石头垒起来的火灶边。家里的厨房连灶台都是铺瓷砖的，烧饭用煤气，很方便。母亲好像并不介意目前简陋的居住条件，一屋子整齐的旧物件透出母亲的日子并不像我想象中的狼狈。她把玉姑带给她的糯米团子取出来，放到一个边边已经磕了不少口子的瓷盘里，然后把铝盒子放在我旁边的矮凳子上，却不递给我，也没叫我吃糯米团子。我感觉到母亲和我之间缺乏一对母女该有的自然和亲昵的感情，之前在家我从没注意到这些。就是现在，就像现在这样，安静地待在母亲身边，在我长大后似乎没有过，更别提我那三个哥哥了。

“你要在这住到什么时候？”我说。我感觉到和母亲之间的生疏之后，不知怎么的，平时张口就来的“妈”变得别扭起来，像只满怀怒火的小刺猬刺拉拉地朝母亲发问。

母亲又在袖套上擦她的两只手，看了我一眼，说：“这儿挺好的。”

“你不打算回家了？”我顿时有一丝气恼。

母亲沉默着。这一刻我感到母亲对我来说那样陌生，我从来不了解她心里有什么想法。

“哥哥们都不回家，嫂子们也回娘家了，我爸很生气。我每天都给他做饭，照管家里的鸡鸭。”我气冲冲地说，话里有明显责怪母亲的意思。

母亲安静地坐在我对面的矮椅上，脸上看不出什么表情，仿佛我说的和她没有任何关系。确实，这和母亲有什么关系呢，她从来左右不了家里任何事情。

我又说：“村里人都觉得我们把你赶出来呢。”

母亲脸上隐隐掠过一丝不安，说：“我自己出来的。”

“村里人不这么认为。”我说，“好好的家你不待着，非得跑到这破岛来住。”

母亲微微张一下嘴，“嗯，”她说了这么一句，然后低下头，我不知道她是什么意思。她这副优柔的样子使我感觉我们没办法再说下去了，我担心自己会忍不住朝母亲叫喊起来。我从小木屋走出来，被江里反射的阳光晃得打了个趔趄，差点踩到蹲在门口一直认真倾听我们谈话的老猫身上。我朝母亲的菜地走过去，她刚才在挖一块新开沙地。 (5)