Gyoengq lauxhangz naeuz, aenmbanj dwg youq benq dieg fouz ndeu, seiz raemxdah swng hwnj, aenmbanj hix riengzlaeng hwnj, lumj raemx hwnj ruz hix riengzlaeng hwnj nei, mboujguenj raemxdah baenzlawz hwnj, cungj dumh mbouj daengz ruz. Gyoengqvunz ndaw mbanj geizheih gij gangjfap lauxhangz, ciuq gyoengqde baenzneix gangj, aen- mbanj couh dwg aendoxgaiq lumj beuzlwggyoux fouz youq gwnz raemx nei lo, mbouj gangj raemxrongz, caenh raq rumzhung ndeu cungj ndaej dawz aenmbanj ci deuz, caen dwg loengloek dangqmaz. Caenhguenj yienghneix, gyoengqvunz ndaw mbanj cix mbouj miz bouxlawz siengj gvaq yaek lizhai benq dieg yungyiemj ndaej fouz hwnjdaeuj caem roengz- bae neix. Daujgo’ndoek caeuq aenmbanj ityiengh, youz song nga raemx humxheux baenz, cijdwg aendauj beij aenmbanj iq lai lo, daengx aen dauj hix couh song sam moux dieg, seiqhenz lij cungj dwg rinmaxluenx, maj miz geij go’ndoek mwncupcup, ndigah heuhguh Daujgo’ndoek. Aendauj dep youq henz mbanj, daengz geiqciet raemxhawq, vunzhung lij ndaej danghraemx gvaqbae, raemx cij muenx daengz goekga ndwi. Dangyienz seizhah seiz raemx swng hwnj couh itdingh deng cengj aensaz haeujok lo. Daj gou ndaej geiqsaeh hwnj, aen Daujgo’ndoek neix itcig gvihaeuj ranz dou, Vihmaz gvihaeuj, gou hix mbouj roxyiuj. Vunz ndaw mbanj hix yawj mbouj hwnj di diegsa caeuq rinmaxluenx rim reih gwnz Daujgo’ndoek haenx. Rinmaxluenx lij suenq ndeiyawj, miz di lij daiq miz saek, deng raemxdah cungswiq ndaej wenjangj dangqmaz. Gwnz dauj itcig cungj miz aen ranzfaex iq ndeu, haenx dwg daxboh lingx geij daeggo guhbaenz, ranz dou gaenq youq gwnz dauj ciengx gvaq haujlai bi duzbit, dou heuh aen ranzfaex iq neix guh ranzyawjbit. Seizneix, dou gaenq haujlai bi mbouj ciengx gvaq duzbit lo, reih gwnz dauj hix mbouj bae ndaem. Daxboh caeuq gyoengq daeggo cungj yawj mbouj hwnj di reih haenx lo, gyoengqde youq rog mbanj co le geij bak moux reihndoi daeuj ndaem goyw heuhguh golinxbit ndeu, canh ndaej mbouj siuj cienz.

Mbouj rox daxmeh vihmaz sawqmwh bae gwnz Daujgo’ndoek gvak reih.

Liz ndaej gig gyae, dou couh raen dingjranzfaex gwnz Daujgo’ndoek swng hwnj raqhoenz mbaeu monghau ndeu, raqhoenz youq gwnz dingjranzvax gaenq bienq ndaem bibuengq. Daxboh cienqgyaeuj hozndaet dwk yawj daeglwg dahlwg byaij youq baihlaeng baez ndeu, lumj cam dou daxmeh siengj gijmaz nei, hoeng dou cungj mbouj guhsing, dou hix mbouj rox daxmeh dauqdaej siengj guh gijmaz. Dou caeuq daxmeh gek diuz dah daihgaiq samcib mij gvangq ndeu, seizneix youh dwg seizhah, siengj gvaqbae cij miz cengj aensaz lo. Hoeng aen saz haujlai bi mbouj yungh haenx seizneix cingq dingz youq henz hamq daxmeh baihhaenx. Dou yawjraen daxmeh youq gwnz Daujgo’ndoek nyaengq dangq- maz, de mboujduenh haeujok ranzfaex, lumj duz moed nyaengqmuengz ndeu, buen di rin ndeu haeujbae, youh daj ndaw ranz gwed ok geij gyaengh faex nduk, lij dik aen doufaex rox gag haigven haenx din ndeu, daihgaiq dwg yiemz de gag gven dou ba. De cij goq nyaengq guh hong de, lienz dou ndwn youq henz dah yawj de cungj mbouj raen. Gou yawjraen geij go’ndoek gwnz dauj haenx maj ndaej engq mwn lo, gwnz nyefaex lij miz geij duz roeg mbin bae mbin dauq, angqvauvau, lumjnaeuz dwg aenvih miz hek moq daeuj aen dauj nanz mbouj miz vunz daengz neix.

Daxboh caengz gou da ndeu, gou gaenjgip ndwn baenaj, ndwn daengz baihnaj daxboh caeuq sam daeggo, yiengq Daujgo’ndoek sing hung heuh naeuz: “Meh!”

Daxmeh ndwn youq bakdou ranzfaex iq, yiengq giz singheuh muenghyawj, hoeng gig vaiq de youh haeuj ranzfaex iq bae lo, cungj mbouj cuengq dou haeuj sim saek di. Gou nyeuxgyaeuj mbouj cwxcaih dwk yawjyawj daxboh caeuq sam daeggo, gyoengq daeggo hix doxyawj myoegmyoeg, ngeizvaeg dangq- maz, daxboh ne, vanzlij naj laepngaungau. Gou youh yiengq Daujgo’ndoek heuh sing ndeu, daxmeh baez neix lienz naj cungj mbouj laeuh, lumjnaeuz youq ndawde ninz ndaek lo. Dou ndwn youq henz dah heuh, hawj vunz ndaw mbanj youq henz dah rwed reihbyaek louzsim lo, gyoengqde mbouj rox fatseng le gijmaz saeh, gveng roengz doengjraemx caeuq beuzraemx couh comz daengz bangxhenz dou, mboujduenh cam dou fatseng le gijmaz. Daxboh hozgaek ndaej naj cungj hoengz liux, neix doiq de daeuj gangj, caen dwg saetnaj dangqmaz. De yiengq vunz ndaw mbanj gaekriri dwk naeuz: “Miz maz ndeiyawj, deuz, deuz.” Gangj sat de yiengq dou geij boux lwgnyez vadvad fwngz, naeuz: “Dauqbae, cungj hawj gou dauq ranz bae, saetnaj lai.” Dou geij lwgnyez cij ndei riengzlaeng dauqranz lo.

Gig vaiq, daengx mbanj vunz cungj roxyiuj daxmeh lizhai ranz bae gwnz Daujgo’ndoek gag youq lo. Daxboh mbouj daiq gamj okdou, de lau okdou bungq daengz vunz ndaw mbanj, lau gyoengqde riu de roxnaeuz ngeizvaeg de, yienghneix couh youq ndaw ranz lumj duznyaen deng gven nei heiqgaenj dangqmaz, cix youh mbouj miz maz banhfap. Gyoengq daeggo daih bouhfaenh seizgan youq ndaw reihgoyw, gizhaenx saedcaih liz mbouj ndaej vunz. Ndaw ranz cij lw gou caeuq daxboh song vunz, gou aeu guenj duzmou duzgaeq duzbit duzma ndaw ranz, lij aeu cawjhaeux hawj de. Daxboh gwn dwk gwn dwk, baez banj dawh, rongx naeuz: “Gij doxgaiq neix dwg cawj hawj vunz gwn lwi? Gyu mbouj yungh cienz ha? Mwngz laep da cuengq gyu?”

Gou saek de coenz ndeu: “Siengj gwn ndei gag cawj, gou youh mbouj dwg meh gou.” De caengz gou da ndeu, hoeng de di banhfap ndeu cungj mbouj miz, yienghneix de bongx daizhaeux cam gou: “Mwngz gangj meh mwngz dauqdaej siengj guh gijmaz?”

Doiq gienh saeh neix, gou cij ndaej doiq de fan da’myonz. Youq ndaw geij boux lwgnyez, gou ceiq mbouj lau de. Mizseiz gou roxnyinh de cij dwg longz miz gaiq naeng geng ndeu ndwi, baihndaw nyiegnyed dangqmaz, gou roxnyinh de gizsaed gig lau daxmeh gou.

(2)

专家们说，我们村是坐落在一块浮地上，江水上涨时，村庄也跟着水涨船高了，不管江水怎么涨，都不会把船淹没掉。村民们质疑专家的说法，按照他们的说法，我们村庄就等于一个浮在水面上的葫芦瓢一样的东西了，不要说大水，一阵大风都能把它吹走的，真是荒谬至极。尽管如此，村民们却从没有谁想过要离开这块能上下沉浮的危险之地。毛竹岛的诞生也和我们村庄一样，只是要比我们村庄小得多，也就两三亩地的模样，还到处是鹅卵石，长着几株还算不错的毛竹，因此叫毛竹岛。它就挨在村边上，到枯水季节，大人甚至可以涉足而过，水只到大腿根处。当然夏季涨水的时候必须得撑竹筏了。从我会记事起，这个毛竹岛一直是我们家的，我不知道它到底怎么落到我们家手里。好像村里人也很不屑毛竹岛上的那点沙地和遍地的鹅卵石。那些石头还怪好看的，有些还带有颜色，给江水冲刷得无比光洁。毛竹岛上一直有一座小木屋，那是父亲领着几个哥哥建起来的，我们家曾经在毛竹岛上养了很多年的鸭子，我们把那栋小木屋叫做看鸭房。如今，家里已经很多年没养鸭子了，毛竹岛上的地也不去种。父亲和哥哥们都不稀罕那点地了，他们在村外头包了上几百亩土坡种一种叫鸭舌胆的药材，收益很不错。

不知道母亲怎么会突然到毛竹岛上去锄地。

远远的，我们看见毛竹岛上的木屋顶升起一股淡白色的轻烟，在已经变黑的石棉瓦屋顶上摇曳着。父亲扭头恼怒地看了一眼身后的儿女，像在询问，可我们都不吭声，我们也不知道母亲到底要干什么。我们和母亲隔了一条大概三十米左右的河面，现在又是夏季，要想过去只能划竹筏了。但那张多年不用的竹筏此时泊在母亲那边的毛竹岛岸边。我们看见母亲在毛竹岛上忙碌的身影，她不断的从木屋里进出，像只忙碌的蚂蚁，搬一些石头进去，又从里头扛出几块腐朽的木头，还踢了一脚那扇会自动闭合的木门，大概嫌弃它自作主张地关起来吧。她只顾忙活，沉浸在她的劳作中，连我们站在河边看她都不知道。我看见岛上那几株毛竹长得更茂密了，枝头上还有几只鸟飞来飞去，很欢腾的样子，仿佛因为久无人迹的岛上来了新客人的缘故。

父亲朝我瞪了一眼，我赶紧往前一站，站到父亲和几个哥哥的前头，朝毛竹岛大喊：“妈！”

母亲在木屋门边站住了，朝喊声张望，然而很快她就进木屋去了，根本没把我们当回事。我回头朝父亲和哥哥们尴尬地看看，哥哥们面面相觑，一脸困惑，而父亲依旧紧绷着脸。我又朝毛竹岛叫了一声，母亲这次连面都不露，仿佛在里面睡着了。我们在江边的举动引起浇菜地的村民的兴趣了，他们不知道怎么回事，丢下水桶和水瓢聚到我们身边来，不断问我们发生什么事情。父亲气红了脸，这对他来说简直就是莫大的嘲讽。他朝村人气呼呼地说：“有什么好看的，都走，走开。”说完他朝几个子女挥挥手，说：“回去，都给我回家去，丢人现眼的。”我们几兄妹只好跟着回家了。

很快，全村人都知道母亲要离开家到毛竹岛独自过活去的事情。父亲几乎不敢出门，他怕出门会碰到村人疑惑和嘲笑的目光，在屋里像只困兽一样暴躁不安，又毫无办法。哥哥们大部分时间都在药材基地，那里确实离不开人。家里只剩下我和父亲两人，我要照管家里的猪鸡鸭狗， 还得给他烧饭。父亲吃着吃着，把筷子一摔，咆哮道：“这是人吃的吗？盐巴不要钱了啊？你闭眼睛放的？”

我呛他一句：“想好吃自己煮，我又不是我妈。”他瞪了我一眼，显然很无可奈何，于是他朝我拍着饭桌问：“你说你妈到底要干什么？嗯？”

对此，我只能朝他翻白眼。我们几兄妹中，我是最不怕他的。有时候我觉得父亲只是披着一副强硬的皮囊而已，里头软弱不堪，我甚至认为他其实是挺怕我妈的。 (2)