Gihcangz youq baihdoeng singz. Youq gwnz roen bae feihgihcangz, Denhgen dingqnyi aen soujgih haenx youq ndaw daeh bonjfaenh yiengjhuhu song baez, Denhgen siengjsiengj le, mbouj bae ciep, mwh hai ci ceiq ndei gaej ciep dienhvah. Mbwn laep lo, hoeng lij miz haujlai ci hai bae feihgihcangz. Caeuq sojmiz aensingz feihgihcangz doxlumj, aen feihgihcangz aensingz Denhgen gyoengqde neix, liz ndawsingz miz duenh roen he. Hai ci bae caiq dauqma, aeu yungh bae diemj buenq cung. Denhgen cigciep ciep mehyah bonjfaenh daengz ndaw yihyen. Banhaemh gij vunz ndaw yihyen noix bae haujlai, ci hix noix. Denhgen cigciep hai ci haeuj laenghongh laeuzlouzyw bae. Aenvih doengxngoenz doek fwn gvaq, ndaw yihyen dauqcawq cungj dwg amq dumz, daj gofaex neix yawj daengz gofaex haenx, lienz daengrongh cungj lumjnaeuz dwg dumz nei. “Mbouj youqgaenj ba?” Byaij coh fuengzbingh seiz, Denhgen dingqnyi mehyah gaen youq baihlaeng bonjfaenh singsaeq dwk cam gawq ndeu, Denhgen roxyiuj de saedsaeh dwg cam “ngoenzneix mbouj dai ba”, yienzhaeuh gyoengqde couh ndwn youq ndaw fuengzbingh lo. Seizneix, Denhgen youh dingqnyi aen soujgih haenx yiengjhuhu song sing, yienzhaeuh couh mbouj caiq yiengj lo. Denhgen lumhlumh soujgih yaep ndeu, hoeng de mbouj daj ndaw daeh mbon soujgih okdaeuj, aenvih soujgih mbouj caiq yiengj lo. Seizneix miz boux husw ndeu daj baihrog byaij haeujdaeuj, doiq gij vunz ndaw fuengzbingh ngaek gyaeuj baez ndeu, yienzhaeuh daj laj denz dawz fwngz daeggo Denhgen fwt rag okdaeuj, couh lumj dawz gijmaz doxgaiq caeuq vunzbingh mbouj miz saek di gvanhaeh nei. De lumhlumh meg fwngz, yienzhaeuh youh yawjyawj bingzyw diuqcim, couh dwg yienghneix, husw youh okbae lo.

Denhgen caeuq mehyah bonjfaenh ndwn youq henz congz seiz, ndaej roxnyinh daengz gij fwngz mehyah yaepyet gaem dawz bonjfaenh, caemhcaiq gig yungh rengz. Mboujlwnh dwg bouxlawz, cijaeu mbouj rox nyinhvanh haeuj daengz ngunhmaez le, fajnaj itdingh bienq ndaej dwglau caemhcaiq najseng dangqmaz. Denhgen cimyawj daeggo ninz youq laj fandenz, gaiq baengzsa dumz hoemq youq gwnz bak de haenx baez hwnj baez roengz, gangjmingz de diemheiq dwgrengz raixcaix. Seizneix youh miz vunz byaij haeujdaeuj, dwg canghyw gyauban. Boux canghyw neix gig sang gig byom gig hauxseng, de gaenq duet roengz buhhauraez, aenvih daenj buhbingzciengz, yienghneix yawj hwnjbae de caeuq vunzbingzciengz doxlumj. De fan naengda daeggo Denhgen yawjyawj, yienzhaeuh youh fan lwgda lingh, doeklaeng bae bonjbouh laengcongz ciem geij cihsaw. Daj daeuz daengz byai boux canghyw neix cungj mbouj gangj saek gawq vah. Gij vunz ndaw fuengzbingh cungj caemdingh dwk. Couh dwg youq seizneix, Denhgen youh dingqnyi aen soujgih haenx yiengjhuhu geij baez.

“Seizlawz ndaej singj gvaqdaeuj?” Mehyah Denhgen naeuz, de dwg cam boux canghyw neix.

“Mbouj ndei gangj,” canghyw naeuz, “vunz- bingh lij aiq laebdaeb fatndat.”

“Caen siengj mbouj daengz.” Mehyah Denhgen naeuz.

Denhgen roxyiuj mehyah bonjfaenh cingq gangj gijmaz, de siengj deng lo.

“Ngoenzlaeng bouxlawz lij gamj youq laj faex lienhndang?” Mehyah Denhgen naeuz.

Seizneix aen soujgih haenx lienzdaemh yiengj hwnjdaeuj lo, Denhgen byaij ok lajroq.

“Meh mwngz dwg vunz yienghlawz?” Denhgen baez ciep dienhvah, doiqfueng couh haibak lo, yienghsiengq yak raixcaix.

Denhgen sikhaek heiq hwnjfoedfoed：“Meh mwngz dwg vunz yienghlawz? Baenzlawz yienghneix gangj vah?”

“Gou couh dwg vunz cienmonz doiqfouq gyoengqsou cungj vunz neix,” doiqfueng heiq gaenj- riri, “mwngz naeuz mwngz dawz aen soujgih bouxlawz, aen soujgih neix vihmaz youq ndaw fwngz mwngz!”

“Mwngz naeuz mwngz cienmonz doiqfouq cungj vunz lawz?” Denhgen cam.

“Cienmonz doiqfouq gaijdiuq.” Doiqfueng naeuz.

“Yienghhaenx mwngz couh bae doiqfouq gaij- diuq mwngz ba!” Denhgen gven’gvak soujgih bae. Aen soujgih mbouj rox vihmaz couh okyienh neix, caen hawj Denhgen hujheiq raixcaix, Denhgen yawjyawj soujgih, sawqmwh miz cungj cungdoengh ndeu, siengj gveng aen soujgih neix haeuj ndaw doengj nyapnyaj lajroq bae. Hoeng Denhgen mbouj gveng. Seizneix soujgih youh yiengj lo, Denhgen couh caih de yiengj roengzbae. Hoeng gizneix dwg ndaw fuengzbingh yihyen, Denhgen cijndei youh ciep yaep ndeu, lij dwg boux vunz daxbaenh haenx.

“Naeuz mwngz nyi, aen dienhvah neix miz dinghvih hidungj, gou rox mwngz youq gizlawz.” Boux vunz neix youq ndaw dienhvah naeuz, heiq gaenjriri.

“Gou danghnaeuz gveng de roengz gumzhaex bae ne!” Denhgen naeuz.

“Gou naeuz mwngz nyi, gou dwg vunz baicuzsoj.” Doiqfueng naeuz.

“Baicuzsoj baenzlawz la? Meh mwngz!” Denhgen hujheiq lo, neix hawj de mbouj miz banhfap mbouj hujheiq.

“Naeuz mwngz nyi, gou ndaej doenggvaq dinghvih hidungj ra daengz mwngz.” Bouxvunz ndaw dienhvah naeuz.

Ciep roengzdaeuj, Denhgen gven aen soujgih bae lo. Hoeng Denhgen dawz mbouj cinj, gij dinghvih hidungj aen soujgih youq mwh gven soujgih le, lij miz yungh dem lwi. Denhgen seizneix youh haeuj fuengzbingh bae, de singsaeq cam gawq ndeu: “Gven soujgih le, dinghvih hidungj lij miz yungh dem lwi?” Mehyah Denhgen yawj de baez ndeu, mbouj roxyiuj de gangj gijmaz, daeglwg daeggo Denhgen youq bangxhenz naeuz, haemhneix mbouj yungh Denhgen youq yihyen buenx congz lo.

“Mehsimj ngamq ma ranz.” Daeglwg daeggo naeuz.

Daeggo Denhgen seizneix miz singyaem lo, lumjnaeuz dwg gangj vah, lumjnaeuz dwg gag gyangzgyangz, singyaem lumjnaeuz daj gizgyae cienz daeuj nei. Daiq gyae lo. Neix hawj sojmiz vunz ndaw fuengzbingh cungj sim’angq hwnjdaeuj.

(3)

机场在城的东边。去机场的路上，天健听见那部手机在自己的包里呜呜响了两声，天健想了想，没去接，开车的时候最好不要去接电话。天黑之后，去机场的车还不少。和所有城市的机场几乎一样，天健他们这个城市的机场和城市之间有很大一段距离。把车开去再开回来，是一个半小时。天健把自己老婆直接接到了医院。晚上医院里的人就少得多了，车也少。天健直接把车开到了后边的住院楼。因为白天下过雨，医院里到处都是昏暗潮湿的，从树这边看树那边，连灯光都好像是湿的。“问题不大吧？”往住院病房里边走的时候，天健听见跟在自己身后的老婆小声问了一句，天健知道她实际上是在问“今天不会死吧”，然后他们就站在病房里边了。这时候天健又听到那部手机呜呜响了两声，然后又不响了。天健摸了一下那部手机，但他没把它从包里取出来，因为它不再响了。这时候一个护士从外边进来，冲病房里的人点了一下头，然后从被子下把天健哥哥的手一下子拿了出来，就像是拿一件和病人毫无关系的什么东西。她摸了一下脉搏，然后又看了一下吊瓶，也就这些，护士就又出去了。

天健和自己老婆站在床边的时候能感觉到老婆的手一下子抓住了自己并且在用力。无论是谁，只要是失去了知觉，陷入了昏迷，脸一定会变得可怕而陌生。天健凝视了一下躺在被单下的哥哥，蒙在他嘴上的那块湿纱布在一起一伏，这说明他呼吸得很吃力。这时又有人进来了，是交班大夫。这个大夫很高很瘦很年轻，已经脱下了白大褂，因为穿着便服，这就让他看上去和普通人一模一样。他翻开天健哥哥的一只眼皮看了一下，然后是另一只，然后到床脚的那个本子上签了几个字。自始至终这个大夫也没说什么。病房里的人都静着。也就是这会儿天健听见那部手机又呜呜响了几声。

“多会儿能醒来？”天健的老婆说，她是在问这个大夫。

“这个不好说，”大夫说，“病人还可能会持续发烧。”

“真想不到。”天健的老婆说。

天健明白自己的老婆在说什么，他想对了。

“以后谁还敢在树下锻炼？”天健的老婆说。

这时候那部手机连着响了起来，天健去了走廊。

“你他妈是什么人？”天健一接电话，对方就开了口，口气十分粗暴。

天健一下子就火了，“你他妈是什么人？怎么这么说话？”

“我就是专门对付你们这种人的人，”对方口气很冲，“你说你拿的是谁的手机，这手机为什么会在你手里！”

“你说你专门对付什么人？”天健说。

“专门对付小偷。”对方说。

“那你就去对付你的小偷吧！”天健把手机一磕关了。这部莫名其妙出现的手机真是让天健很生气，天健看看手机，忽然有一种冲动，想把这手机马上扔到走廊的垃圾桶里。但天健没扔。这时手机又响了，天健就一直让它响着。但这是医院的住院病房，天健只好又接了一下，还是刚才那个人。

“告诉你，这个电话是有定位系统的，我知道你在什么地方。” 这个人在电话里说，口气是太冲了。

“我要是把它扔到粪坑里呢！”天健说。

“我跟你说我是派出所的。”对方说。

“派出所怎么啦？操你个妈！”天健生气了，这让他没办法不生气。

“告诉你，我可以通过定位系统找到你。”电话里的人说。

接下来，天健把手机关机了。但天健拿不准手机的定位系统在关机以后还会不会起作用。天健这时又进了病房，他小声问了一声：“手机关机后定位系统还起不起作用？”天健的老婆看了一眼天健，不知道他在说什么，天健的侄子在旁边说，今晚不用天健在医院陪床。

“婶子刚回来。”侄子说。

这时天健的哥哥有了声音，好像是说话，其实是哼哼，声音好像是从很遥远的地方传来的。太遥远了。这让病房里所有的人都兴奋了一下。 (3)