Youq goengdeih yihyen bangunghsiz, lauj yencangj unqswnh gangj vahnaek: “Mwngz baenz- lawz gamj gag guh cawjeiq? Danghnaeuz de miz gijmaz liuh mbouj daengz, suenq dwg aen yihliuz saehhux hung ndeu, gaeu fat sam ndwen ciengjgim!”

Couh canghyw ngaemgyaeuj, mbouj miz naj raen vunz, mbouj miz vah gangj.

Dingh Cihliuj siujsim yupyup daezhwnj naeng- da: “Yencangj, cungj dwg aenvih gou. Gaej cawqfad Couh canghyw, aeu cawqfad gou cij deng.”

“Gaeu ciengjgim sou, couh ndaej dajsiu hougoj naekgwd la? W?” Lauj yencangj doiq Dingh Cihliuj gangj:“Mwngz hix dwg sizsiz canghyw, mwngz wnggai rox, bouxsieng neix lai giz deng sieng, gwnz gyaeuj daegbied youqgaenj, gaenq deng banhdawz lo, lizhai binghfuengz, daiq yungyiemj!”

“De vihneix naenx roengz le ciengz saehhux ndeu fatseng……”

“Hoeng, ciengz yihliuz saehhux ndeu cix aiqndaej fatseng!”

Lauj yencangj naekcaem danqheiq……

Vahsug gangj ngoenz miz gij rumz fwj nanz liuh. Gvaq le duenh saedceij, gij sieng Dingh Sienghyiz ngoenz beij ngoenz bienq rwix, de ninz dwk, laepda, gongz, ae, fatndat.

Yencangj、canghyw、 husw laebdaeb daeuj daengz, yienhciengz gig gaenjcieng. Diuqcim, sup- yangj, dajcim, vuenhyw……Yihvu yinzyenz mwngz daeuj gou bae.

Dingh Sienghyiz ngamq miz di bienq ndei, youh cengj ndang hwnjdaeuj, gyauj sij di gijmaz, gij guenjdiuqcim cap youq gwnz laengfwngz haenx hix riengz de loq nyoeknyaemq.

“Go, mwngz youh daeuj lo! Mwngz baenzlawz lij miz sim bae guenj gij siujsaeh haenx?” Dingh Cihliuj dued gvaq bit caeuq ceij, heuh daeggo dauq ninz ndei, hoemq ndei denzbeu.

Dingh Sienghyiz cang riu gangj: “Cihcih, vaiq bang gou daj aen dienhvah ndeu hawj dieg- hong……”

“Mbouj ndaej!” Dingh Cihliuj da hamz raemxda, dawz ceij daeggo hawj haenx nyup dwk baenz ndaek ndeu.

“Cungj ngeihcib lai bi vunz lo, beizheiq lij lumj lwgnyez.” Dingh Sienghyiz nai de: “Lauj yencangj gienq gou sim’onj yw sieng, gig vaiq couh ok yihyen lo. Cihcih, gou aeu ma dieghong lo.”

Dingh Cihliuj cienq naj gvaqbae, saeknaj lumj vadauz giet mwi. De baenzlawz rox, lauj yencangj ngamqngamq ra de damzvah: “Seizneix, vunzbingh 3 hauh binghfuengz aeu cienzbouh fungsaek ywbingh. Mboujcinj damqyawj, mboujcinj soengq doxgaiq camndei. Dahsau, mwngz hix aeu baenzneix guh.”

“Yencangj, cingj mwngz yungh sojmiz banh- fap……”

“Raeuz yaek sij ndaej sojmiz daihgyaq bae ciengjgouq. Hoeng vunzranz hix aeu miz di yawhbwh. Dahsau, mwngz sousib baez ndeu, sien youq cauhdaisoj ba!”

Dingh Cihliuj ngawh naengh youq gwnz daengq, cungj sienrox mbouj ndei ndeu gyuemluemz ndawsim……

Roek

Mbwn laepngaungau, rumzbya mboujduenh gienj hwnj mbawfaex reuqroz caeuq samong. Dieghoengq caeuq henzloh henzgaenh dieghong, cungj comzgyonj le haujlai cizgungh caeuq vunzranz. Gyoengqvunz saeknaj siengsim, mbouj miz vunz gangjvah, daengx aen ciengzmienh caemrwgrwg.

Sing lahbah yiendoengh lwgda gyoengqvunz. Daihgya mbaetheiq, yawj heiqci menhmenh benz ndoi, dingz roengzdaeuj.

Dingh cijveihcangj caeuq Dingh Cihliuj deng vunz rex roengz ci. Gij ndaem gyokgenbuh youq gwnz gen baihgvaz gyoengqde haenx yienhda raixcaix.

Cuh Youjsinh boux daih’it ciep hwnjbae, caeuq Dingh Cihliuj gaemfwngz, dangqnaj mbouj rox gangj gijmaz.

“Au a!” Gyaeuj Dingh Cihliuj ing youq gwnz mbaq de, daih sing daej hwnjdaeuj!

Ndaw vunzlai miz vunz sing daemq sing sang daejsebseb.

Dingh cijveihcangj saeknaj saepsangsang, lumj ndaek deusiengq ndeu, lauheiq de gaenq laeglemx daej gvaq lo, lauheiq boux dietloh geq giengiengz neix ginggvaq daiq lai haemzhoj, roxyiuj raemxda dwglau, mbouj yungzheih youq dangqnaj gaeplaj doengh gamjcingz.

Geij bouxak baihlaj de ndwn youq bangxhenz. Roekduicangj Vangz lauzmoz yienznaeuz lwgda hamz raemxda, hoeng lij ndaej caemdingh nai vunzranz:“Cihcih, re’ndang di, ndangdaej youq- gaenj.”

Dingh Cihliuj daejfwtfwt, ra ok mbaw ceij nyaeuqnyatnyat ndeu:“Vangz duicangj, hawj mwngz ……”

Vangz lauzmoz mbehai mbaw ceij, duemh doeg: “Dienhvah cienjnaeuz Vangz duicangj, ngoenzlwenz couh siengj daez genyi, hoeng ninz le ngoenz lai cij singj gvaqdaeuj, seizneix lij gig hojsouh. Cingj mwngz siujsim cagaenj youq song aen bakcongh fuengzre vajswh, di he cungj mbouj ndaej loeng. Vunzmingh caeuq vuenyungz gunghyinz beij gijmaz cungj youqgaenj, itdingh mbouj hawj aen ranz lawz deng huxhaih.”

“Caiq cingj Cuh Youjsinh duicangj gwn laeuj, gangjgoj, gyalaeg song mbiengj cingzngeih. Ngoenzhaenx dwg gou daiq simgaenj lo, bang gou caeuq Cuh duicangj boizlaex, gaej geiq youq ndaw sim.”

Cuh Youjsinh saenqdoengh mbouj dingz.

“Ngoenzhaenx bouxsanghung Couh daiq bohfeiz haeujbae, deng fad le 50 maenz. De guh hong mizrengz dwg lauxsouj. Doeklaeng cij rox daxboh de bungz daengz cihux, sim gou gig mbouj onj. Cingj cienjnaeuz Cuh daeggo, aeu mingzdaeuz gunnanz bangbouj daeuj boiz cienz hawj de.”

Bouxsanghung Couh naengbak doenghdoengh, youh gangj mbouj ok sing, cijmiz raemxda mbouj dingz doek roengzdaeuj.

“Cingj cienjnaeuz gyoengq doengzdoih, gou cam gvaq lauj yencangj caeuq canghyw lo, cungj gangj bingh gou mbouj hung, aeu sim’onj yw sieng, doxsaenq raeuz gig vaiq couh ndaej youq dieghong raennaj, gou caen siengjniemh sou……”

Vangz lauzmoz daejfwtfwt, caiq doeg mbouj ndaej roengzbae lo. Boux vunzsai neix youq dangqnaj gyoengqvunz daejfwtfwt, sawj vunz daegbied siengsim.

Cuh Youjsinh yaengx gen baez hemq: “Gyoengq beixnuengx, Dingh goeng dwg aenvih raeuz cij bae lo. Gou Cuh Youjsinh ciuhneix couh dwg song bangxaek baek cax, hix aeu caenh faenh rengz bonjfaenh. Faenbaudoih miz 5 fanh maenz ciengjgim, gou nyienh gienhawj vunzranz Dingh goeng……”（5）

五

在工地医院办公室，老院长斯斯文文地说重话：“你怎敢自作主张？如果他出什么意外，算是一个医疗大事故，扣发三个月奖金！”

周医生低着头，无地自容，无言以对。

丁枝柳怯怯地抬起眼皮：“院长，都是因为我。不要处罚周医生，要处罚我才是。”

“扣你们的奖金，就能消除严重后果吗？嗯？”老院长对丁枝柳说，“你也是实习医生，你应该懂得，你这位伤员多处受伤，头部尤为严重，已受感染了，离开病房，多么危险！”

“他因此而遏制了一场事故的发生……”

“可是，我的一场医疗事故却可能要发生！”

老院长沉重地叹息……

俗话说天有不测的风云。过了一段日子，丁襄渝伤情日趋恶化，他躺着，闭眼，低吟，咳嗽，发烧。

院长、医生，护士相继而至，气氛颇为紧张。输液，吸氧，打针，换药……医务人员此去彼来。

丁襄渝稍有好转，又强撑着半靠上身，草草地写些什么，插在掌背上的输液管也随之微微抖动。

“哥，你又来了！你怎还有心思管那些闲事？”丁枝柳夺过纸和笔，要哥哥重新睡好，盖上被单。

丁襄渝强笑着说：“枝枝，快帮我给工地挂个电话……”

“我偏不！”丁枝柳杏眼含泪，把哥哥交给的纸片抓成一团。

“都二十多了，还耍小孩脾气。”丁襄渝安慰她：“老院长叫我安心养伤，很快就出院。枝枝，我要回工地了！”

丁枝柳偏过脸，面如凝霜桃花。他哪里知道，老院长刚刚找她谈话：“现在，3号床病人要全封闭治疗。不准探病，不准送慰问品。姑娘，你也得回避。”

“院长，请你尽一切办法……”

“我们将不惜一切代价抢救。但是家属也要有所准备。姑娘，你收拾一下，先住招待所吧！”

丁枝柳怔怔地瘫坐在椅子上，一股不详的预感笼罩心头……

六

云天灰暗，山风不时卷起干枯的树叶和灰沙。工地附近的空地和路边，都聚集了很多职工和家属。人们表情悲戚，相互间不说一句话，整个场面静悄悄的。

喇叭声牵动着众人的目光。大家屏着气息，看汽车缓缓爬坡，停下。

丁指挥长和丁枝柳被人扶下车。他们右臂上的黑袖箍赫然刺目！

朱有新第一个迎上去，与丁枝柳握手，相对无言。

“朱叔叔！”丁枝柳把头靠着他的肩膀，大放悲声！

人群有人或高或低地哭泣。

丁指挥长一脸冷峻，像一尊雕像，也许他已经暗中哭过了，也许这位坚强的老铁路经历过太多的苦难，懂得眼泪的可怕，不轻易在下属面前动感情。

他手下的几员得力干将肃立在一旁。六队长王劳模尽管眼眶湿润，尚能很冷静地安慰亲属：“枝枝，保重些，身体要紧。”

丁枝柳呜咽着，摸出一张皱巴巴的纸片：“王队长，给你的……”

王劳模展开纸片，低沉地念道：

“电话转告王队长，昨天就想提建议，但睡了一天多才醒来，现在还难受得很。请你细心抓两个洞口的瓦斯防治，要万无一失。工人的生命和幸福高于一切，绝不让哪一个家庭蒙上不幸的阴影。”

“再请朱有新队长喝点酒，聊聊家常，加深两队的友谊。那天我是急躁了点，代我向朱大哥道个歉，不要记在心上。”

朱有新震撼不已。

“那天带火种进洞的大个周，被罚了50元。他是干劲很大的生产能手。后来才知道他的父亲遇车祸，我心里很不安。请转告朱大哥，以困难补助的名义把钱还给他。”

大个周嘴唇翕动，又发不出声，只有刷刷地流出眼泪。

“请转告工友们，我问过老院长和医生了，都说我毛病不大，要安心养伤，相信我们很快就在工地见面，我真想念你们……”

王劳模呜咽着，再也念不下去了。这条硬汉当众哭泣，令人格外心酸。

朱有新振臂一呼：“弟兄们，丁工是为我们而走的。我朱某今生就是双肋插刀，也效犬马之力。分包队的5万元奖金，我愿捐献给丁工家属……” (5)