Dingzlai gunghyinz gig vaiq buet ok congh, miz mbangj lij buenq saenq buenq ngeiz, bouxsanghung Couh nyengh mbouj saenq: “Couh mwngz banjdaeuz lai!” Dingh Sienghyiz mboujguenj sam caet ngeihcib it buet gvaqbae, dawz bouxsanghung Couh yiengq bakcongh yunghrengz nyoengx mbat ndeu, boux- sanghung Couh deng yiengq baihlaeng byaij le geij yamq.

“Hung!” Riengzlaeng song sing hung oem haenx, faenxraq fanfoedfoed roemx ok congh daeuj!

Daihgya caez heuh: “Seiqda! Seiqda!”

Gyoengqvunz faenfaen yiengq ndaw congh buet gvaqbae……

Sam

Youq goengdeih yihyen dieglouzei, binghfuengz hausak youh caemrwg, ndaw hoengheiq dauqcawq miz cungj heiqyw mbaeu. Gwnz gyaeuj Dingh Sienghyiz heux saibaengz lij daep aen mauhvangx ndeu, gwnz gen lingh gab le benjgab, ing youq gyaeujswiz buenq ninz youq gwnz congz.

Dingh Cihliuj ngengndang naengh youq gwnz congz, boq gaemz ndeu bwnq gaemz ndeu: “Daeggo, lai gwn di ma!”

Daeggo de raen ndaw fuengz mbouj miz vunzyawz, nyaenx mbouj ndaej sing duemh gyangz: “Aiyo, Cihcih, in dai gou lo!”

“Go a, mwngz giengiengz di, lai siengjsiengj gij yinghyungz siengnaek haenx……”

“In couh dwg in a, gou baenzlawz guh? Gou youh mbouj dwg gijmaz yinghyungz. Aiyo!”

“Cihcih, mwngz caeuq aungeih gangj, gaej dawz gienh saeh neix gangj hawj daxbuz rox, bouxlaux lwedap sang, bingh simdaeuz naek……”

Dingh Cihliuj gangj: “Cuengqsim ba, aungeih gawq dwg cijveihcangj youh dwg lwghauq, de rox! Go, au heuh mwngz daeuj, mwngz ienqhoij lwi?”

“Neix couh mbouj ndei gangj lo. Aungeih baez hai bak couh gangj, hai! Raeuz bouxguhloh……”

“Ndaej, couh dwg ‘ndaw lueg ndaw bya soengq seizcoz，soengq le seizcoz soengq ciuhvunz, soengq le ciuhvunz soengq lwglan’ lwi. Dwg mbouj dwg?” Dingh Cihliuj riuhehe capvah gangj.

“Seizneix, ganbu lumj aungeih ityiengh haenx mbouj yungzheih raen le. Mwngz gangj, gijneix dwg mbouj dwg gvanhnen gaeuq?”

“Lauheiq dwg gvanhnen gaeuq.” Dingh Sienghyiz hix mbouj ndaej mbouj fug, “hoeng raeuz mbouj ndaej mbouj nyinh, neix dwg gij fuengmienh ceiq mizik vunzloih swhsiengj daudwz.”

“Go, siengj mbouj daengz mwngz lij gig roxsoq bw!”

“Gaej daiq mauhsang hawj gou lo. Seizneix gou gamjdaengz gig in. geij ngoenz neix, mwngz aeu lai youq henz ndang gou……”

“Go, cujciz gaenq anbaiz gou daeuj ciuqgoq mwngz.”

“Mwngz aeu dangq lwgda gou, hawj gou doeg caizliuh, gingqda gou mbouj miz lo; mwngz aeu dangq rwz gou, bang gou dingq denva、cienz yigen……”

“Seizneix mwngz lij guenj gij siujsaeh ndaw congh?”

“Mbouj ndaej, gij saeh neix caen dwg aeu minghvunz!” Dingh Sienghyiz sawqmwh siengj hwnj le gijmaz, sikhaek doiq dahnuengx gangj: “Mwngz sikhaek hawj bouxancienz bet doih daj dienhvah, couh gangj……”

Dingh Cihliuj dwkduenh vah de: “Gou mbouj gamj. Gyanghaet gou couh deng Couh canghyw ndaq lo: ‘3 hauh binghcongz, gizneix dwg dienhvah gipyungh, baezlaeng mbouj ndaej cungj dwg ciemqyungh!’ ”

“Bae ba, caiq bae daj baez ndeu. Lai doiq Couh canghyw riuriu, dahsau ndei banhsaeh……”

Couh canghyw daeuj cazyawj binghfuengz lo. Dingh Cihliuj swngzgei okbae daj dienhvah, Dingh Sienghyiz baknaek vah noix, hix siengj fap caeuq canghyw rag gvanhaeh: “Roxnaj mwngz caen sim- angq. Raeuz nienzgeij doxdoengz, mwngz dwg canghyw vaigoh, gou dwg ‘canghyw’ gunghcwngz binghhaih, dwg doengzhangz bw!”

Couh canghyw riu lo: “Gou baenzlawz beij ndaej mwngz? Mwngz ndaej gunghcwngzgiz dangj- veij bingzhawj mingzhauh cihsiz fwnswj maenhndei a!”

“Hwhw, gou lij ca di ndaej hawj aen mingz- hauh gwzming lezsw ne!”

Cingq gangjriu, Dingh Cihliuj gipgip muengz- muengz buet haeujdaeuj: “Go, go——”

Couh canghyw sawqmwh najndaem hwnjdaeuj: “Youq binghfuengz gaej swenjyauyau!”

Dingh Sienghyiz dauq deq mbouj gib cam: “A? Gijmaz saeh?”

Dingh Cihliuj baegfofo: “Vajswh rausawq sezbei bet doih vaih lo, Cuh Youjsinh gyoengqde geijcib vunz lij laebdaeb guhhong, bouxlawz gangj cungj mbouj dingq, roekduicangj Vangz lauzmoz gangj de lumjbaenz nyouq daengz di heiq geizheih ndeu. Mwngz bae dingqdingq dienhvah?”

Dingh Sienghyiz ndengj ndang hwnjdaeuj, ca di doek roengz congz, hoeng sikhaek deng Couh canghyw naenx roengzdaeuj: “Mwngz seizneix lij mbouj ndaej luenh doengh.” Dingh Sienghyiz mbouj miz banhfap, doiq dahnuengx gangj: “Cihcih, cienz dienhvah gou, heuh ndaw doih baij ci baij vunz daeuj ciep gou!”

“Mwngz mbouj ndaej lizhai binghfuengz.” Canghyw daidu giengiet.

“Couh canghyw! Seizneix gaenjgip, mwngz ndaej mbouj ndaej hawj vunz fuengbienh baez ndeu?”

“Mwngz hix gaen ci bae, cawqleix sat saeh le couh dauqma, ndaej luba?”

“Mbouj ndaej! Yencangj heuh gou caeuq Siujdingh gamhoh mwngz, mwngz siengj okbae, itdingh aeu de doengzeiq.”

“Ai, gou youh mbouj dwg Linz Byauh, lij lau gou naengh feihgih buet deuz ha?”

Couh canghyw song fwngz mbat mbe: “Gou miz sim mbouj miz rengz a!”

“Gek hangz lumj gek bya, ranzranz cungj miz hojnanz bonjfaenh. Mwngz rox vajswh, miz vunz nyouq daengz di heiq geizheih ndeu, haenx couh dwg gangj noengzdoh cingq demsang, mbouj yungh banhfap gaenjgip, gig vaiq couh daengz le seizhaeuh ceiq yungyiemj.” Gangj dwk, raemxda Dingh Sienghyiz gaenq doek roengzdaeuj lo, “beixnuengx, raeuz cungj dwg vunz bingzciengz, gou hix gig insik ndangcangq caeuq sengmingh bonjfaenh. Hoeng, gou mbouj ndaej dinghngoeng- ngoeng ngonz gij saehhux ndangvunz fatseng, gou mbouj ndaej raen dai mbouj gouq……”

Couh canghyw lumj hix gamjsouh daengz lo: “Danghnaeuz baenzneix youqgaenj dahraix, gou hawj yencangj daj aen dienhvah ndeu.” De cienqndang seiz, Dingh Sienghyiz sing iq doiq dahnuengx gangj: “Cihcih, mwngz bae gangj hawj de naemjdoeng!”（3）

大部分工人急速向外转移，有的仍半信半疑，大个周却偏偏不吃这一套：“就你名堂多！”丁襄渝不管三七二十一地奔上，将大个周往洞外方向狠狠一推，大个周被迫往后移动了好几步。

“轰！”随之两声沉闷的巨响，滚滚烟尘卷出洞口！

大家惊呼：“四眼！四眼！”

人们纷纷向洞里奔去……

三

工地医院住院部的病房洁白而寂静，空气中飘着淡淡的药味。丁襄渝头部缠着绷带还套个网罩，手臂另加上了夹板，靠着枕头半躺着。

丁枝柳侧身坐在床上，吹一口给他喂一口：“哥，再吃一点嘛！”

她的哥哥见室内没有其他人，忍不住低声呻吟：“哎哟，枝枝，我好疼哟！”

“哥，你坚强点，多想想那些身负重伤的英雄……”

“痛就是痛嘛，我怎么办？我又不是什么英雄。哎哟！”

“枝枝，你跟二叔说，不要把这事告诉奶奶，老人家血压高，心脏毛病大……”

丁枝柳说：“放心，二叔既是指挥长又是孝子，他懂！哥，叔要你来，你后悔吗？”

“这就难说了。二叔一开口就说，嗨！咱们筑路人……”

“得，不就是‘深山野岭献青春，献了青春献终身，献了终身献儿孙’嘛。是不是？”丁枝柳格格笑着插上话。

“这年头，像二叔这样的干部已不多见了。你说，这是不是旧观念？”

“也许是旧观念。”丁襄渝也不得不佩服，“但我们不得不承认，这是人类思想道德的崇高之处。”

“哥，想不到你还挺马列哩！”

“别给我戴高帽了。现在我感到很疼。这几天，你要多在我身边……”

“哥，组织已经安排我护理你。”

“你要当我的眼睛，给我念材料，我的眼镜没了；你要当我的耳朵，替我听电话、传意见……”

“这个时候你还管洞里的闲事？”

“不行，这可是要命的事！”丁襄渝突然想起了什么，马上向妹妹口授，“你马上给八队安全员打电话，就说……”

丁枝柳打断了他的话：“我不敢。早上我给周医生训斥了：‘3号病床，这里是急诊电话，以后不准老占着！’”

“去吧，再去拨一回。多对周医生笑笑，女孩子办事灵……”

周医生查房来了。丁枝柳趁机出去打电话，不善言辞的丁襄渝也设法与医生套近乎：“认识你真高兴。我们是同龄人，你是外科医生，我是工程病害的‘医生’，是同行喽！”

周医生笑了：“我哪能跟你比？你得到工程局党委授予优秀知识分子称号呵！”

“嘿嘿，我还差点被授予革命烈士称号哩！”

笑谈间，丁枝柳急匆匆奔进来：“哥，哥——”

周医生倏地板起面孔：“在病房别大吵大嚷！”

丁襄渝却迫不及待地问：“呵？什么事？”

丁枝柳气喘吁吁：“八队的瓦斯测试设备出毛病了，朱有新他们几十个人还在继续开工，谁说也不听，六队长王劳模说他好像闻到了点异味。你去听听电话？”

丁襄渝挣扎而起，差点滚下病床，但马上被周医生按住：“你现在还不能乱动。”丁襄渝显出几分无奈，对妹妹说：“枝枝，传我电话，叫队上派车派人来接我！”

“你不能离开病房。”医生态度坚决。

“周医生！危难之际，你能不能网开一面？”

“你也跟车去，处理完事就回来，行了吗？”

“不行！院长要我和小丁监护你，你想出门动一动，一定得经他同意。”

“唉，我又不是林彪，还怕我坐三叉戟逃走不成？”

周医生双手一摊：“爱莫能助啊！”

“隔行如隔山，一家有一家的难处。你是懂得瓦斯的，有人闻到一点异味，那就说明浓度在增高，不采取紧急措施，很快到了最危险的时候。”说着，丁襄渝眼里已沁出晶莹的泪水，“朋友，我们都是平凡人，我也十分珍惜自己的健康和生命。但是，我不能眼睁睁看着人身事故发生，我不能见死不救……”

周医生似乎也被感染了：“如果真的这么严重，我给院长打个电话。”他转身的时候，丁襄渝低声对妹妹说：“枝枝，你要设法攻关！” (3)