Raeuz genjleh ganbu, ceiq youqgaenj dwg lingjdauj aeu sugrox, saenq ndaej gvaq, danghnaeuz song mbiengj mbouj miz saek di gamjcingz, gizlawz ndaej gangj daengz doengh cungj saeh youqgaenj neix? Haemhhaenx, fubucangj cingq fan yawj faenh 《Bauq Vwnzyoz》ndeu, baez yawjraen Leij Yinh haeuj ranz daeuj, couh rag de gvaqdaeuj, yinxyinx gwnz bauqceij diuz siusik ndeu naeuz: “Yawj, yawj, Goh’wjgwzswhcuz cijmiz cib lai fanh vunz, cungj ndaej cingjleix okbanj seiraez《Majnazswh》 ging- doengh daengx guek, aen minzcuz raeuz vih maz loengh mbouj okdaeuj ne?” Leij Yinh baez dingq, sikhaek lwedndang lae vaiq hwnjdaeuj, mbouj siengj saek di couh dap naeuz: “Bouxlawz naeuz mbouj miz? Bihaenx gou youq ranghdieg Dahraemxndaem caijfungh, miz bouxeufwen ndeu heuhguh Bohcaet, de doiq gou gangj gvaq, miz hot fwenraez《Fwen Geizdoengz》ndeu, sam ngoenz sam hwnz eu mbouj liux.” Fubucangj baez dingq, bek bangqga hemq naeuz: “Soucomz cingjleix mboujcaengz?”

Fubucangj yienghneix cam le, Leij Yinh roxnyinh miz di najmong he, hoeng de hix mbouj gamj gangj vahgyaj, ndawsim hix roxnyinh hot fwenraez neix daiq youqgaenj lo. Danghnaeuz gienh saeh neix guh ndaej ndei, youq vwnzyigai aiq ndaej “dwk yiengj” bw, gaep baihgwnz aiq yawjnaek, fubucangj aiq youq ngoenzlaeng seiz youqgaenj lawz bang bonjfaenh gangj geij gawq vahndei, baengh geij gawq vahndei neix, bonjfaenh aiq ndaej gya saek di diegvih bw. Danghnaeuz loengh mbouj ndei ne, haengjdingh yinxhwnj hougoj yaez, doengh gyoengqvunz dahoengz bonjfaenh ndaej swng doxhwnj haenx, haengjdingh youq baihlaeng doeng gangj sae gangj luenh ngeixlwnh, couh dwg fubucangj, hix aiq rox baenzlawz siengj gou ne?

Bohcaet! Gij ngaeuz Bohcaet couh youq dangqnaj Leij Yinh diuqyet hwnjdaeuj.

Dangyienz, lij miz Dahraemxndaem, lij miz Mbanjnazlaeng.

Hoeng, fwenraez youq gizlawz ne?

“Mwngz gvaqdaeuj.” Bohcaet gig mbouj yungzheih haibak lo, lwgfwngz lumj ragfaex de yinxyinx benghcongz uq hanh haenx, eiqsei dwg hawj Leij Yinh naengh depgaenh bonjfaenh henz ndang di he. “Fwenraez ne?” Leij Yinh simgip cam naeuz. Seizhaenx, cik genfwngz biegmbupmbup Leij Yinh couh lumj deng gaeu heux dawz nei, dwg gij fwngz byom ndok Bohcaet gimz dawz. Doengzseiz, lingh cikfwngz Bohcaet gaenq biengj hai buhbaengzdoj bonjfaenh, loh ok baez diuz baez diuz ndoksej caeuq naengdungx reuq mboep lumj naeng vaiz dai nei. “Mwngz lumhlumh yawj.” Mbouj yungh caiq gangj, fajfwngz de gaenq deng gimz cuengq daengz gwnz noh reuq vaiz dai. Baez bungq deng gij naengnoh haenx le, ndawsim Leij Yinh couh miz cungj roxnyinh dwgcaengz he. Gij naengdungx neix daiq reuq lo, reuq ndaej hawj vunz siengj daengz siginh、duznon、binghlah—Dwg ha, dong noh haenx caen dwg gig nanz mbouj swiq gvaq lo, gawq mbouj miz gij heiq rang genj vamaedlaeh, hix mbouj roxnyinh cinghseuq cwxcaih— Caeuq de youq ndaw ranz sengjsingz gyanghaemh depgaenh gij naengnoh mehyah de ninz seiz, roxnyinh mbouj doxdoengz saek di! Gij nyinz gwnz fwngz Leij Yinh doenghyebyeb yaep ndeu le, de siengj ra cungj laizyouz ndeu suk fwngz dauqma. Hoeng, sikhaek, de doiq bonjfaenh miz cungj simleix dwglau neix roxnyinh najmong. Bohcaet hawj mwngz lumh gij naengnoh de, gangjmingz de doiq mwngz youh gaenh youh saenq, mwngz ndojdeuz guh gijmaz ne? Nyaenx di he ba! Bouxvunz siengj guhbaenz saeh, couh aeu nyaenx, ndawsim hojsouh, gwnz naj hix cienfanh gaej loh okdaeuj. Cwxcaih mbouj baenzvunz, baenzvunz mbouj cwxcaih. Miz gij ragouz haenx, bietdingh aeu nyaenx ndaej. De yaepyaep lwgda, caenhliengh hawj rizda bonjfaenh nod daengz giz rizvunq raemxfwn ciemqhaeuj gwnz ciengz bae, caenhrengz dawz gij rizvunq neix siengj baenz dwg dozanq raizva gyaeundei ndeu. Yienghneix le, gij fwngz couh mazmwnh mbouj roxnyinh, hix mbouj dwglau lo.

Mbwn laep le, ndaw ganranz engqgya laep lo. Duzndwen youq lajdaej ganranz hemqcici, vumzvauz daj congh faex coemj mbin ok baihrog daeuj, duznyungz yiengjvaengvaeng baenz bang baenz doih daj ndaw geh ndonj okdaeuj, haebding gyoengqvunz. Gizneix baenzlawz dwg giz deihfueng vunzyouq ha?

“Lumh daengz caengz?” Bohcaet youh cam.

Leij Yinh ngauzngauz gyaeuj dingjlawh hoiz- dap. Bohcaet gaem dawz gij fwngz Leij Yinh, youq gwnz ndoksej lumh bae lumh dauq. Sojmiz doenghgij hengzdoengh neix suglienh youh byotbyat raixcaix, mbouj lumj dwg bouxvunz binghnaek yaek dai soj guh ndaej haenx. Lumh bae lumh dauq le, Leij Yinh caen roxnyinh ndaw dungx Bohcaet miz doxgaiq youh genggywtgywt youh unqnemnem, gig miz danzsingq youh miz suplig. Mbouj dwg baenz baez, engq mbouj lumj lwedndaek, dauqfanj dwg cungj doxgaiq gangj mbouj cingcuj he. “Neix dwg gij Fwencuengh hotgiet youq ndaw dungx ne.” Bohcaet hozhep naeuz, “gou laux lo, eu mbouj ok singsep le, gij Fwencuengh haenx couh cwkrom youq ndaw dungx, yied cwk yied lai, couh baenz ndaek lo. Moix daengz gyanghwnz sam geng gaeq haen, doenghgij ndaek neix couh youq ndaw dungx ringx bae ringx dauq, hojsouh ndaej siengj diuq laeuz bae.”

Caen hawj vunz siengj mbouj doeng! Fapsez、gyajgyat、maezsaenq, roxnaeuz dwg cingsaenz ngeizvaeg le da ok ngaeuz? Leij Yinh dingqnyi vunzlaux gangj gvaq, ranghdieg Dahraemxndaem neix hwnghengz “saegoeng”, ciengzseiz loengh doengh cungj sezswd geizheih haenx, gyajgyaj caencaen, caencaen gyajgyaj. Doenghbaez, de cungj dwg dawz doenghgij vahcienz neix dangguh cungj maezsaenq deng seizdaih gvenggvawq he, baez riuriu couh gvaqbae lo. Hoeng seizneix, Bohcaet, hix dawz Fwencuengh bienqbaenz sezswd ha? (4)

我们选拔干部，要紧的是领导熟悉，信得过，彼此间没有几分感情，哪里谈得上这些？那天晚上，部长正翻阅着一份《文学报》，一见磊鑫进屋，立即拉他过来，指着报纸头版的一则消息说：“看，只有十来万人的柯尔克孜族，都整理出版了轰动全国的长诗《玛纳斯》，我们民族为何弄不出来呢？”他一时冲动，未及三思而答：“谁说没有？当年我在黑水河一带采风，有位叫七爹的歌手，曾经对我讲过，有首《铜旗谣》的长诗，三天三夜唱不完。”部长一听，拍案跳将起来：“整理收集了没有？”

这一军将得他好窘！他不能当着部长面撒谎，也不敢。这长诗，关系太重大了。弄好弄成了，文艺界会“打响”，上级会重视，部长会在日后某些关键时刻，替他美言几句，价值的砝码会凭这“几句”而加重分量。弄不成呢，肯定引起不良后果，那些嫉妒他上进的人背后闲话议论且不说，就是部长，也会如何想呢？

七爹！七爹的影子在眼前蹦蹦出来了！

当然，还有黑水河，还有那楞树。

长诗在哪里？

“你过来。”七爹好不容易开口了，树根般的手指指着汗渍渍的床帮，示意磊鑫靠坐他身边。“长诗呢？”磊鑫焦急地问。刹那间，白皙的手臂像被藤条缠了一下，是七爹骨嶙峋的手钳住他的手腕。与此同时，七爹的另一只手已撩开土布衣衫，裸露出一楞一楞的肋巴骨和死牛肉般的干瘪肚皮。“你来摸摸。”不容分说，他的手已被钳到死牛肉上搁定。触觉变作感觉，一种厌恶之感油然而生。这肚皮太瘪了，瘪得使人联想起细菌、蛆虫、传染病——是的，那堆肉确实很久没擦洗了，既没有肥皂的茉莉香，也没有干净的舒适感——跟他在省城家中晚上睡觉和妻子的肉体相挨的感觉天涯之别！他的手臂筋节动了动，想找个借口把手抽回来。但刹那间，他对自己这种恐惧心理又感到惭愧。七爹让你摸他的肉，分明是对你的亲近信任，你躲什么呢？忍着点吧！想成个人样，就得忍，心里不好受，表面上万万不可外露。自在不成人，成人不自在。有所求，必有所忍。他眨了眨眼，竭力使目光移向墙壁雨水渗流的痕迹，尽力把这痕迹想象成美丽的花纹图案。这一来，手的感觉便麻木了。

天色黑了，屋里更黑。蚯蚓在麻栏底下吱吱叫，蝙蝠从树洞里往外扑飞，有蚊子，嗡嗡地成群结队从角落钻出来，向人们大肆进攻。这哪里是人住的地方？

“摸着了没有？”七爹问

磊鑫摇摇头，代替回答。七爹捉住他的手，往肋巴骨上摩挲。这一切动作熟练，干脆利落，根本不像垂危的人所为。摸着摸着，磊鑫确实感到七爹肚子里有些异物，硬硬的，软软的，富有弹性又有吸力。不是肿瘤，更不像血块，而是说不清楚的东西。“这是山歌在肚里打结呢。”七爹喑哑嗓子说，“我老了，唱不亮声音了，那山歌便沉积在肚子里，越积越多，成了块。每逢半夜三更鸡啼时，这些块块在肚里滴溜溜滚动，难受得差点要跳楼。”

简直不可思议！巫术，荒诞，迷信，还是神情恍惚出现的魔幻？磊鑫听人说过，黑水河一带盛行“师公”，常常玩弄一种奇异的魔法，虚虚实实，实实虚虚。以前，他总把这种传闻当作应被时代摒弃的迷信，一笑了之。可而今，那七爹，也把山歌变成魔法？ (4)