Vangz Yizmeij gaxgonq dwg dahlwg boux nungzminz laux aen mbanj henzgyawj, youq ndaw ranz dwg lwg daeuz, mingzcoh “Yizmeij” couhdwg baenzneix daeuj, daj de hainduj, roengzbae ciuq gonqlaeng dwg “Wmeij”、”Sanhmeij”. Miz bi ndeu, de daeuj daengz aen hawciengz iq ndaw gunghcangj gai maknim bya, roxnaj ndaw cangj bouxgunghyinz miz hong onjdingh ndeu, gvaq bi ndeu le, boux gunghyinz neix aeu de guh yah, lij youq cangjbanh ra faenh hong gyasug ndeu, yienznaeuz faenh hong neix mbouj suenq gig ndei, hoeng ndeirwix hix dwg faenh hong ndeu.

Cau Wjgwz baez daih’it raen Vangz Yizmeij seiz, nyaenx mbouj ndaej sup gaemz heiq gyoet ndeu. Gij “gyaeundei” de caeuq de nyinhrox haenx mbouj habngamj saek di, hoeng mwngz lumjnaeuz hix mbouj miz banhfap dawz de gvihaeuj aen gvaengxlaengx “yakyawj”. Aenndang de dauqfanj sang’yeu, hoeng naengnoh henjgeq, hix couhdwg seizneix vunzlai gangj hwnjdaeuj mingz ndeidingq heuhguh “saekgyamj”; lwgda cix haemq hung, hoeng gvaengzda laegluemx. Haenqrengz sup gaemz heiq ndeu le, de nyaenx mbouj ndaej lai yawj baez ndeu, baez yawj neix, couh yawj ok di feihdauh lo. Caj daengz caiq yawj seiz, de amqamq youq ndaw sim haenh ndei: Naengnoh saekgyamj yiedcingz youh nyinh, hawj de daiq dwk gij fungcingz diegrog gig saenzmaed; gvaengzda loq gumz hawj lwgda de daegbied youh fungfouq, hix hawj naeng naj de yienh ndaej engq doedok caeuq maezvunz. De mboujdan mbouj yakyawj, doxfanj, lijdwg caencaen cingqcingq noix raen caeuq huqbauj mbouj souhdaengz gij gaiqniemh conzdungj “gyaeundei” hanhhaed.

De couh yienghneix cimyawj Vangz Yizmeij boux fuzvuyenz aen cangj ciudaihbanh sousib aenrug, aenndang sang’yeu guh hong nyaengqnyat seiz gaenjcieng youh sengdoengh, dauqdaej, de nyaenx mbouj ndaej daj baihlaeng de ngaem gyaeuj roengzbae, dep daengz henz rwz de singdaemq naeuz: “Mwngz caen baenzsau, caeuq gij vunz gou gaxgonq raen gvaq cungj mbouj doxdoengz.”

Gij vah caenciet unqswnh neix gyonjcomz baenz gij heiq raeujrub, cienz daengz ndaw rwz Vangz Yizmeij, hawj de simdaeuz diuqbubbub, hawj de roxnyinh sim’angq youh mbouj onj. De lumj bouxvunz youq aen seiqgyaiq mbouj miz gingq ndeu gvaq ndwenngoenz, baez daih’it dingqdaengz vunz yienghneix bingzlwnh swhgeij.

Cau Wjgwz rox youq aen nienzdaih daegbied haenx, gij ndangfaenh daegbied caeuq gij yienghsiengq baenzmbauq roxlaex swhgeij doiq mehmbwk miz ok ciuyinx byawz cungj dingjdangj mbouj ndaej, de daihdamj byaij daengz henzgyawj: “Mwngz gig gyaeundei, nanzdauh mwngz swhgeij mbouj rox bw?”

Vangz Yizmeij youq ndaw vah caenciet daiq dwk rengzciuyinx yienghneix cieddaej saetbae fuengzhen, de lumj dahsau ngamq rox cingzndiep launyaenq youh miz di maqmuengh, yiengq Cau Wjgwz baijok gij gyaeundei gizlaeg.

Cau Wjgwz mbouj ndaej mbouj cingznyinh, Vangz Yizmeij hawj de hairoen doiq “gyaeundei” gij lingzgamj caeuq nyinhrox. De coengzlaiz mbouj doi bae sawq saehfaed moq, aenvih cuengq deuz sawq, dangq dwg cuengq deuz gij seizgei dwkhai faqdou doeng daengz lingh aen seiqgyaiq. Caeuq Vangz Yizmeij laeglemx roxnaj, vih de dajhai faq dou ndeu, faq dou neix yaek daiq de daengz gizdieg roxyiuj gij gyaeu engq gvangqlangh.

Seizneix, Cau Wjgwz ngengndang youq gwnz ruzdoh sawqmwh roxnyinh mizdi mbouj deng, gwnz raemx caemdingh lai, caemdingh seizgan hix nanzlai, de sim vueng lo, dawz gyaeuj depgaenh gwnz raemx singdaemq heuh mingzcoh Vangz Yizmeij.

Couh youq seizneix, Vangz Yizmeij lumj duz maxcwx ndeu hanh doekswdswd, daj ndaw raemx duet cag okdaeuj, byoemgyaeuj lumj coeng raezrangrang gig seuqdangq baez fid, riuhaha hwnjdaeuj.

Cau Wjgwz singjgaeh dwk yawj seiqhenz, loq ndatheiq singdaemq naeuz: “Mwngz siengj hwk gou dai ma, gangjriu hix aeu miz cikconq! Mwngz singdaemq di, singdaemq di.”

Vangz Yizmeij nyaenx dwk mbouj riu, menhmenh diuzcingj aenndang, ndang bingz fouz youq gwnz raemx, hainduj heux dwk ruzdoh youzraemx. De seizneix gaenq gig yiengjsouh youq dangqnaj de caensim, mboujduenh bienqvuenh yienghceij, aenndang yinzyub sang’yeu hawj gij dungcoz de yawj hwnjdaeuj gyaeundei youh swhyienz. Neix dwg gij yienghceij Cau Wjgwz ceiq maij. Laj ronghndwen Vangz Yizmeij youq gwnz raemx raeuzrwd youz dwk, aenndang de lumj yaemfouz ityiengh hwnjhwnj roengzroengz.

Cau Wjgwz nyaenx mbouj ndaej daj lingh aen gokdoh ndeu bae ngeix, lauheiq gvaq le haujlai bi le, swhgeij lij dwg gij dauqngeix Vangz Yizmeij youq ndaw gunghcangj gizdieg doekgungz neix, ceiq youqgaenj, ceiq gyaeundei, cingq dwg duenh dauqngeix neix, dawz de daj gyoengqvunz caezcingj doxdoengz、nyaengqnyat haenx gaijfang okdaeuj. Dwg de, hawj de fatyienh gij gyaeundei swhgeij dandog mbouj doengz.

Gij gingjsaek gyanghaemh dangqnaj hawj Cau Wjgwz haeujmaez seiz nyaenx mbouj ndaej miz di siengsim, ciuq dajsuenq, ngoenzcog couh yaek liz bae, cungj gyaeundei yienghneix youq ndaw saedceij de mbouj caiq lixyouq. Lauheiq cingq dwg aenvih yienghneix mbouj ndaej cungzfuk, gij siengsim de hawj mboengq saedceij neix daz hwnj caengz ronghgywg hawj vunz simmaez ndeu.

Cau Wjgwz rag de hwnjdaeuj, de hwnj daengz gwnz hamq, ndangdaej raemx doekswdswd lumj roengz caengz youh raeuzrwd ndeu. Caeuq gaxgonq ityiengh, de ninz youq ndaw rungj de, nyaemhcaih de uet hawq moix giz naengnoh aenndang swhgeij.

Cau Wjgwz gig yiengjsouh gij caemdingh youh homswd neix, de uet ndaej gig nyinhcaen hix gig fucwz.(6)

王一美原先是附近村一个老农民的女儿，在家里排行老大，“一美”的名字就是这样来的，以她为始，下去依次是“二美”、“三美”。有一年，她到工厂里的小市场来卖野生的番石榴，认识了厂里的一个有铁饭碗的工人，一年之后，这个工人娶了她,还给她在厂办找了份家属工，虽然只是瓷饭碗，但好歹是饭碗。

赵尔克第一眼看到王一美的时候，不由得倒吸了一口冷气。她与他所认识的“美”格格不入，但你似乎又无法将她归入“丑”的范畴。她的身形倒是修长，但皮肤是青褐色的，也就是现在人们美其名曰的“橄榄色”；眼睛倒是很大，但眼眶深陷。在倒吸冷气之余，他忍不住又多看了一眼，这一看，便看出了些味道来。

待到再看的时候，他暗暗在心里叫绝：橄榄色的皮肤热情而湿润，让她带着浓郁而叵测的异域风情；微陷的眼眶让她的眼神深邃而丰富，也让她的五官显得更为立体而动人。她非但不丑，相反，还是完完全全不受传统“美”的概念框范的异数和珍品。

他就这样盯着收拾房间的厂招待办服务员王一美，她修长的身段在上下左右的忙碌中紧张而生动，终于，他忍不住从她背后伏过去，凑到她耳边轻轻地说：“你真美，美得跟我之前见过的人都不一样。”

这亲昵细语汇聚而成一股气流，呵到王一美的耳朵里，在她心里激起一阵细腻的涟漪，令她受宠若惊。她像是一个生活在一个没有镜子的世界里的人,第一次听到别人这样评论自己。

赵尔克知道在那个特殊的年代里，自己特殊的身份和俊逸儒雅的外表对女人的杀伤力无人能敌，他一鼓作气将距离往前推进：“你很美，难道你自己不知道吗？”

王一美在这样带有磁力的呢喃中彻底失去防守,她像情窦初开的少女般,羞涩中带着点期盼,向赵尔克展示了她深处的美。

赵尔克不得不承认，王一美开拓了他对“美”的灵感和认识。他从不排斥尝试新的事物，因为放弃尝试，相当于是放弃了打开通往另一个世界大门的机会。与王一美私秘的相识，为他打开了一扇门，这扇门将他带向更为开阔的审美空间。

此时，半躺在渡船上的赵尔克忽然觉得有些不太对劲，水面太静了，静的时间也太长了，他慌起来，把头凑近了水面压低声音喊王一美的名字。

就在这时候，王一美像一匹汗淋淋的野马，从水中脱缰而出，头发像野马长长的鬃毛一样利落一甩，哈哈大笑起来。

赵尔克警觉地看了周围，带了愠色，压低声音道：“你想吓死我吗，开玩笑也要有个分寸！你小点声，小点声……”

王一美忍住笑声，慢慢地调整了重心，将整个身体平行浮在了水面上，开始绕着渡船游泳。她现在已经很享受在他面前的赤诚，不断地变换着姿势，匀称修长的身姿让她的动作看上去优美而又舒展。这是赵尔克最喜欢的一段华章。月光下的王一美在丝柔的水面上滑行，她身体像音符一样起伏有致。

赵尔克忍不住从另一个角度去想，或许过了很多年以后，自己仍是深居在这个地偏一隅工厂里的王一美最重要、也是最美好的回忆，正是这段回忆，将她从那些整齐划一的、庸庸碌碌的人中解放出来。是他，让她发现了自己独一无二的美。

眼前的夜色令赵尔克在陶然中不禁还带有些伤感，按照行程，明天他即将离开，这样的美在他生活中将不复存在。也许正是因为这样的不可重复，他的伤感又给这个片段镀上了一层诗意的光辉。

赵尔克给她搭了个手，她上了岸，水淋淋的身体像上了釉一样光滑。和以前一样，她枕在他怀里，由着他擦干自己身上的每一寸肌肤。

赵尔克很享受这样香艳的静谧，他擦得很认真也很尽责。 (6)