Linz Yingj 20 bi lij oiq lai, aen seiqgyaiq de mbouj dwg hau couh dwg ndaem, mbouj dwg neix couh dwg haenx. Gawqyienz de mbouj gyaez de, couh mbouj caeuq de baenzneix; gawqyienz de caeuq de baenzneix, couh dwg gyaez de; gawqyienz gyaez de, ciuq dauhleix dangyienz hozgenz; gawqyienz hozgenz, mwh de naeuz Couh Fan yiengq de gouzvaen, de ciuq dauhleix couh yaek caeuq de gietvaen. De mbouj rox, youq ndaw luengq ndaem caeuq hau、neix caeuq haenx, Cau Wjgwz cingq dwg nienz oiq rengz hoengh lij haiok benq diendeih gvangqlangh fouzhanh ndeu.

Doiq Cau Wjgwz daeuj gangj, gij nanzdaez dangqnaj ceiq hung couh dwg, baenzlawz hawj Linz Yingj nyinhdoengz gij saedceij fuengsik de, caemhcaiq riengz hwnj yamqdin de.

Youq seiz youqgaenj neix, Vangz Yizmeij okyienh, couh lumj gij saenzcingz mbwn yungh soengqvaiq gvaqdaeuj nei. Ngoenzhaenx Cau Wjgwz cuengq roengz dienhvah, buet daengz bakdou siujgih, raen gij yienghceij de gen ga raezred riuj dwk aen daeh baengzco raizgek, couh nyaenx mbouj ndaej baenzneix ngeix.

Cau Wjgwz gig doeksaet, Vangz Yizmeij naengnoh lumj saek gyamj youq laj ronghndwen rog singz caemrwg yawj hwnjdaeuj raeuzrwd hawj de dingj mbouj ndaej; hoeng baez daengz ndaw singz, youq ndaw vanzging najseng neix, de youh yienh ok gaenjcieng mbouj onj, gaxgonq cungj gyaeundei cwxcaih soengswt haenx fwt sou roengz ndaw conghbwn gizlaeg bae, de bienqbaenz le gij doenghgo ndaw ndoengfaex suijniz deng rumz ci hawq ndeu.

Baez cuengq roengz doxgaiq, de couh lumj boux mehmbwk lajmbanj ityiengh haeujhaeuj okok nyaengqnyat hwnjdaeuj. Cau Wjgwz yawj aen rug yied daeuj yied caezcingj, loq miz di mbouj angq, neix gaijbienq le gij heiqciengz yienzbonj fungh rug neix. De maij aen rug seuqset youh loq miz di luenhlab, neix doiq fouzsoq mehmbwk coz de daiq daengz ranz daeuj gangj, miz cungj rengzyinx lumj go foux nei.

Hoeng cungj mbouj angq neix, youq Vangz Yizmeij dawz byaek ndat ngaiz ndat daengz seiz sikhaek siusaet. Seizhaenx lij caengz miz gij gaiqniemh “bouxgai soengq huq”, dauq daengz yienhsaed gij vwndiz gwnndoet, dwg giznyieg de lai bi daeuj gvaq gij saedceij swyouz cwxcaih haenx.

Youq ngaiz byaek fwi swnghwnj ndatfoeg ndawde, gaenq miz yaepyet, Cau Wjgwz ca mbouj lai lumz le gij caencingq moegdik de soulouz Vangz Yizmeij. De lij siengj, danghnaeuz baenzneix gvaq roengzbae, gvaq liux ciuhvunz, neix hix mbouj suenq ca geijlai.

Cungj siengjfap neix caj de daengz ndaw ranzbanhgoeng naengh ndei seiz, gig vaiq deng de gag nyinhnaeuz dwg gamsim doeklaeng. Nienz oiq rengz hoengh, de baenzlawz gamsim dawz swhgeij caeuq boux mehmbwk yienghneix caez cug guhdoih.

De hawj Linz Yingj dwk baez dienhvah ndeu, naeuz swhgeij youq ranz caj de. Yienzhaeuh, youq gwnz daengq raez bangunghsiz, de ninzringz lo.

Hix mbouj rox gvaq geijlai nanz, de deng gij sing roq dou youh gaenjgip youh goksa doeksaet singj, de nunu lwgda, liuh ndaej daengz, dep youq gwnz cueng bohliz gvaengz cih Sawgun “田” bangunghsiz, dwg fajnaj Linz Yingj hausisi.

Mbouj rox de ra geijlai nanz cij ra daengz gizneix, dou baez hai, de couh coemj daengz ndaw rungj de, gaem fwngz de got ndaetndet.

“Gou mbouj caiq caeuq Couh Fan baedauq lo, gou dapwngq mwngz ndei mbouj ndei, gou hix mbouj baenzngoenz nauh mwngz gietvaen dem lo, gou gouzgouz mwngz lo……” De daiq dwk sing daej naeuz.

De dauqdaej oiq lai, loq yungh di geiqmaeuz, couh vut cungq gveng cax, baihsadsad. Mbouj yungh guh gijmaz nyienghbouh, couh sou ndaej le gienh huqyo gyaqciq baenzneix. Youq gwnz daengq raez bangunghsiz, Cau Wjgwz ca mbouj lai dwg baenzneix simsangj, yungh gij fuengsik de swhgeij daegbied miz haenx, nai le Linz Yingj raemxda ndiknengneng.

Dandog mbouj ciuq gij giva Cau Wjgwz bae hengz, dwg Vangz Yizmeij. Haemh haenx de ma daengz ranz, fatyienh de gingqyienz caengz deuz, lij youq gwnz sahfaz naengh sohnoengnoeng, gwnz namh cuengq dwk gij doxgaiq de, yawj hwnjdaeuj gaenq sousib ndei lo——Roxnaeuz coengzlaiz caengz dwkhai gvaq, de mbouj miz yaenqsiengq.

“Ngaiz gaenq cawj ndei lo, gwn ngaiz gonq ba.” De naeuz.

De mbouj doengh, ra aen daengq ndeu youq doiqnaj de naengh roengzdaeuj.

“Ngoenzneix mwngz bae le, miz vunz daeuj ra mwngz”, yaep ndeu mbouj guhsing, de lijdwg ngiengx gyaeuj hwnjdaeuj, “mwngz hawj gou deuz gou couh deuz, mwngz hawj gou youq gou couh youq, gou cungj dingq mwngz.”

Cau Wjgwz coengzlaiz mbouj dangqnaj gangj gij vah sienghaih boux mehmbwk lawz, de mbouj oksing. Youq de yaemz seiz, Vangz Yizmeij riuj hwnj aen daeh baengzco raizgek.

Couh baenzneix, Cau Wjgwz caeuq boux vunz dandog hawj de roxnyinh onjdingh seiqvunz swhgeij yaek aeu ndaej youh loenggvaq.

Haj

20 bi gonq.

Cau Wjgwz ngengndang ing youq gwnz ruzdoh yawj ronghndwen gwnzmbwn, bangxhenz cuengq dwk gij buhvaq song boux.

Aen sok neix gaenq vutfwz, gaiqcauh ruzdoh mbouj rox deng byawz dawz bae, aen ruz caeux couh baenz baijyiengh. Vangz Yizmeij baez daih’it youq haemh ronghndwen daiq de daengz gizneix seiz, de lij laihnaeuz dwg daengz diendangz yo youq lingh aen biengz ndeu.

Couh youq haxbaenh, Vangz Yizmeij lumj duz nywzsaulengj nei youq baihnaj de duet bae byuk, laj ronghndwen aenndang de sang’yeu youh cangqheiq lumj dahsaenz Hihlaz nei, gij gyaeundei de mbouj miz maz beij ndaej hwnj. “Roengzbae.” De naeuz. De swnhcoengz diuq roengz ndaw raemx bae.

De mbouj ngeizvaeg de baezneix soundaej ceiq hung, buenq ndwen gonq, de daeuj daengz aen gunghcangj neix soucomz swhliu, youq aen ranz- ciudaih gunghcangj youq. Bouxfuzvu ranzciudaih cangjbanh ndeu, couh dwg Vangz Yizmeij.(5)

二十岁的林颖还太年轻，她的世界非黑即白，非此即彼。既然他不爱她，就不会跟她这样；既然他跟她这样，那就是爱她；既然爱她，就理所当然会吃醋；既然会吃醋，当她说周梵向她求婚的时候，他理所当然就会同她结婚。她不知道，在黑和白、此和彼的夹缝里，正值风华的赵尔克还开辟出了一片无限广阔的天地。

对赵尔克来说，目前最大的难题就是，如何让林颖认同他的生活方式，并且跟上他的节奏。

在这个当口上，王一美的出现，就像上天快递过来的一个礼物。那天赵尔克放下电话，跑到小区门口，看到长手长脚的她提着个格纹粗布袋的样子，就忍不住这样想。

赵尔克很讶异，拥有橄榄色肤质的王一美在郊野深处的月夜里散发出来的光泽让他无法抵挡；但一到了都市，在这个全然陌生的环境里，她却显得局促而不安，原先那种自在而舒展的魅力倏地收到毛孔的深处去了，她变成了水泥森林里一棵风干的植物。

一放下行李，她便像个乡下女人一样里里外外忙碌起来。赵尔克看着越来越整齐的房间，略显不快，这改变了这间屋子原本的气场。他喜欢干净而又稍带点零乱感的房间，这对无数个他带到家里来的年轻女人来说，有着笙歌一般的磁力。

但这不快，在王一美端上热饭热菜来的时候立即消失了。那个时候还没有“外卖”的概念，落到地面上来的饮食问题，是他那么多年以来牧歌一般的生活的软肋。

在饭菜世俗的热气蒸腾中，曾经有那么一瞬间，赵尔克几乎忘却了自己收留王一美的真正目的。他甚至还想，如果这么过下去，过完一辈子，那也不算太糟。

这想法待到他来到办公室坐定的时候，很快被他自认定为自暴自弃。裘正轻，马正肥，他如何就甘心把自己同这样一个女人捆绑起来。

他给林颖挂了个电话，说自己在家里等他。然后，在办公室的长椅上，他睡了个午觉。

也不知道过了多久，他被一阵急促而又清脆的敲门声惊醒，他揉了揉眼睛，没有意外，贴在办公室“田”字框玻璃窗上的，是林颖瓷白的脸。

不清楚她费了多少周折才找到这里的，门一开，她便扑到他身上，抓住他的手深深嵌到了他的皮肉里。

“我再也不跟周梵来往了，我都答应你好不好，我也不会整天跟你闹着要结婚了，我求求你了……”她带着哭腔说。

她毕竟还是太年轻，稍稍一用计，便丢盔弃甲，溃不成军。不需要做任何妥协，便收了这样一件精美的藏品。在办公室的长椅上，赵尔克几乎是带着这样的快意，用他自己特有的方式，安慰了梨花带雨的林颖。

唯一不按着赵尔克计划走的，是王一美。当天晚上他回到家里，发现她竟然还没走，正端坐在沙发上等着他，地上放着她的行李，看样子已经收拾好了——亦或从未打开过，他没有印象。

“饭已经做好了，先吃饭吧。”她说。

他没有动，找了张椅子在她对面坐下了。

“今天你走后，有人来找你”，沉吟了一会，她还是抬起了头，“你……让我走我就走，你让我留我就留，我都听你的。”

赵尔克从未当面用言辞伤害过任何一个女人，他选择了沉默。在他的沉默中，王一美提起了格纹粗布袋。

就这样，赵尔克与自己人生中唯一一个带有稳定感的版本失之交臂。

五

二十年前。

赵尔克半靠在渡船上看着半空中的弦月,旁边放着两人的衣物。

这渡口已经荒废,渡船上的浆橹不知道被谁弄到哪里去了, 船体早已经成为了摆设。王一美第一次在月夜把他带到这里来的时候，他还以为是到了隐藏在另一个维度里的伊甸园。

就在刚才，王一美像一条美女蛇一样在他面前褪了壳，月光下她修长而健康的身形像希腊女神般，有着无与伦比的美。“下去。”他说。她顺从地跳到了水中。

她无疑是他此行最大的收获，半个月前，他来到这个工厂采风，住在厂里的招待所。厂办招待所的服务员之一，就是王一美。 (5)