Bouxvunz haenx raen de ngeizlaengx, couh naeuz:“Danghnaeuz mwngz yaek dozninz, cawzliux gou gizneix, giz ceiq gyawj couh dwg aen mbanj dah doiqnaj, heuhguh Luzhoz Cunh. Mwngz aeu byaij 15 faen cung, daengz sokruz lajneix, caiq riengz dwk henz dah byaij 20 faen cung, miz aen sok ndeu, bouxruzdoh gaenq mbouj youq, hoeng ruzdoh lij youq, mwngz rox doh ruz couh ndaej gag doh gvaqbae. Hoeng miz di ndeu, danghnaeuz mwngz sawqmwh raen gyaeuj ruz miz boux lwgnyez seiq haj bi ndeu naengh dwk, ndwn maenh, ciengeiz gaej leixlangh de, haenx dwg fangzraemx, gizsaed hix couh dwg duzlingz ndaw raemx bienqbaenz, mbouj miz vunz beij gou engq liujgaij gyoengqde, gyoengqde lizhai raemx couh mbouj ak, hoeng danghnaeuz mwngz deng gyoengqde dazyinx daengz ndaw raemx, cib boux mwngz cungj dingj mbouj ndaej de duz ndeu……”

Cau Wjgwz dingq le gij vah de, lumjnaeuz gij vah haenx dwg daj aenbiengz wnq daeuj nei. De coengzlaiz mbouj baenzneix diuqgaz: Youq giz gapgyaiq song aen seiqgyaiq, mbouj ndaej mbouj ndoj youq ndaw lingh aen ndangfaenh ndeu, bae dozninz youq boux vunz mbouj roxnaj ndeu, cij dwg vihliux yaek rox gij saeh lauheiq mbouj rox lij engq ndei.

Ngeih

Mbwn gaenq laep lo, ronghndwen lij caengz hwnjdaeuj, bouxvunz haenx heuh Cau Wjgwz naengh roengzdaeuj, swhgeij baengh luzfeiz loq rongh ciuq dwk, guh gij hong ndaw fwngz. De dawz dong lwgsae lauz hwnjdaeuj haenx swiqswiq, raix roengz ndaw rek coemh raemx haenx cawj yaep ndeu, raix ok, aeu fagcuiz iq dub byoengq, noh caeuq byuk faen ok, caiq gip noh lwgsae hwnj gwnz heng bae faeg soiq.

Mbwn fuemx gaenq mizdi liengz, Cau Wjgwz hop ndaet geu buhcunghlaeuj bonjfaenh, buh- cunghlaeuj ciubaiz mizmingz lumh hwnjdaeuj gig ndei hawj de youq henz seiqgyaiq loq roxnyinh raeujrub caeuq sim’onj. De mizdi doengzcingz bouxvunz dangqnaj nienzgeij caeuq swhgeij ca mbouj lai hoeng lij nyaengqnyat neix. Daj 2003 nienz hwnj, vwnzva swyez danhvei hainduj laebdaeb cienjci, “bouxlaux yungh banhfap laux, bouxcoz yungh banhfap moq”, de roxnyinh swhgeij dwg caijsoq ndei, youq seizcoz, seiz ceiq habcik deng vut deuz, gvaq mboengq saedceij swyouz cwxcaih ndeu, gvaqlaeng youh youq seiz habcik ndaej haeujbien, ganj hwnj ban ci doeklaeng banhleix ndaw dijci doiqyouh.

“Cungj ciengx gijmaz bya la?” Aenvih ciknieb sibgvenq, Cau Wjgwz caeuq bouxvunz haenx mbouj miz vah cix ra va gangjgoj.

“Bineix mbwnrengx, daemz youh baenzneix iq, ndaej ciengx gijmaz bya——aen daemz neix cujyau dwg aeu daeuj ciengx lwgsae.”

“Lwgsae dwg aeu daeuj gueng bit luba, neix mbouj dwg lij caengz cawj cug ma?”

“Byongh ndip byongh cug, duzbit gwn le maj ndaej engq vaiq.” Bouxciengxbit gangj dwk, dawz baenz gaem nohsae soiq vanq roengz ndaw riengh bit bae, bang bit ciengj gwn haenx swenjsasa.

“Geij lai ndwen ndaej gai buek ndeu?”

“Mbouj gai, aeu daeuj guh ngaeuh.”

“Ngaeuh?” Cau Wjgwz siengj hwnj haxbaenz gwnz roen raen haenx, gizlawz miz gijmaz ndoeng- faex, gizlawz youh miz gijmaz nyaen.

Bouxciengxbit lumjnaeuz youq ndaw amq yawj raen gij biujcingz de, riu naeuz: “Seizneix cix mbouj miz gijmaz nyaen, aen cangj neix gaxgonq dwg youq gwnz ndoi fwz guh hwnjdaeuj, ngamq guh cangj seiz, miz vunz raen gvaq duznuem——mbouj gvaq gij bit gou cix mbouj dwg aeu daeuj gaeb nuem bw.”

Cau Wjgwz riu naeuz: “Baenzneix gizneix lij miz gijmaz nyaen?”

“Miz, haih vunz lij mbouj noix ne.” Bouxciengxbit hai aen daeng’wngqgaep, daeng rongh youq gwnz naj de louz roengz song aen lwgda laegluemx.

Swnh mwh de bae ranzdajcawj guh hong, Cau Wjgwz yawj seiqhenz rug. Duzmeuz hau hung ndeu youq goxlox ietnonx, hainduj cingsaenz gvaekgvaek. Aen ranz iqet, hoeng lij suenq caezcingj. Song gienh doenghyiengh youq goxlox ing haenx, yinxhwnj de haeujsim. De byaij gvaqbae, dwg gebdiet hung caeuq doengzsiu.

Baihrog gebdiet caeuq gaiq geb nou doxlumj, hoeng lai hung haujlai. Gaiqdiet giz doxhab raehrwd migmyanmyan, youq ndaw rongh henjgywg lij lwenqda.

Doengzsiu wnggai dwg gag guh, Cau Wjgwz bae diegbya bien’gyae soucomz swhliu seiz, gaenq youq ranz ndaw bya raen gvaq cungj hongdawz doengzlumj. Aenvih dwg gag guh, nyingz bae gizsaed gig gyawj, vilig hix mbouj ndaej dai vunz, cujyau cij dwg yinxhwnj haeplau, yungh daeuj hen ndang.

“Dieg doekfwz di, hix mbouj miz gijmaz ndei gwn, couh dangq dwg dienz dungx imq ba.”Bouxciengxbit dawz doxgaiq haeuj ndaw rug bae, ngaiz oemq nohlab byaekheu, lij miz ndoengj ceh bohloz cawj cug ndeu. Ceh bohloz cawj cug le gwn mboengmbwt, feihdauh mizdi lumj lwgbiek.

“Cenz Gyahyouj lij youq gizhaenx youq seiz, couh haengj caeuq gou gwn saek song cenj laeuj”, bouxciengxbit ndingq laeuj le, yiengq Cau Wjgwz yaengx le yaengx cenj laeuj, “laeuj haeuxyangz gag oemq, gwn cenj ndeu?”

Cau Wjgwz ngauzngauz gyaeuj, naeuz:“Gou caeuq de, hix miz cibgeij bi mbouj raen lo, de seizneix baenzlawzyiengh la?”

Bouxciengxbit mbit duzdoem dwk haeuj bak bae, nyaij dwk yiengj biba:“De buen daengz yienhsingz bae lo, gij doxgaiq gaeuq camhseiz buen mbouj bae haenx geiqcuengq youq gou gizneix——mboujgvaq doeklaeng de hix itcig mbouj dawz bae; seizneix de saedceij hix haemq ndei ba, cienzdoiqyouh cienj daengz sebauj bae ndaej fat daengz fwngz lo, ceiqnoix gwnndoet mbouj miz maz vwndiz.”

“Ranz de seizneix baenzlawzyiengh la?”

“Lij ndaej baenzlawzyiengh, bide youh mbouj miz saek boux lwg, mehyah youh……o, mwngz lij mbouj rox ba, mehyah de bide ok gienh saeh geizheih ndeu, nauh ndaej gig haenq……”(2)

□ 潘小楼 著 王江苗 译

那人看他犹豫，就说：“你要投宿的话,除了我这里，最近的就是对面河的村子，叫六合村。你得走十五分钟,到下面的码头,再沿着河往前走二十分种,有个渡口，摆渡的已经不在了，可渡船还在，你会渡就可以把自己给渡过去。只是有一点，如果你转眼间见到船头坐上了个四五岁的孩子，站稳，千万不要搭理，那是水鬼，其实也就是水猴的变幻，没有人比我对它们更了解的了，它们离开了水不碍事，但如果你被它们引到了水中，十个你都顶不了它一个……”

赵尔克听着他的话,仿佛那是来自另一个世界的语言。他从未如此尴尬：在两个世界的交界,不得不躲在另一重身份里，去投宿于一个素不相识的人,只是为了知道也许还是不知道为好的事。

二

天已经暗下来了，弦月还没有上来，那人招呼赵尔克坐下，自己凭着炉火微弱的光照忙着手里的活。他将捞上来的那一小堆螺略为淘了淘，倾倒到烧开水的锅中烫煮片刻，倒出，用小锤子敲破，肉壳分离，再将螺肉拣到大砧板上剁碎。

暮色里已经起了些凉意，赵尔克紧了紧自己的风衣，牌子风衣优良的触感令他在一个边缘的世界里略感温暖而又踏实。他有点同情眼前这个与自己年纪相当却仍在忙碌的人。从2003年起，文化事业单位开始陆陆续续地转制，“老人老办法，新人新办法”，他觉得自己是幸运的，在年轻的时候、最合宜的时间被抛开，过了一段牧歌一样的生活，而后又在合宜的时间被收编，搭上了最末一班车办理了体制内的退休。

“都养了什么鱼？”出于职业的习惯，赵尔克和那人有一搭没一搭地聊了起来。

“今年那么旱，塘又那么小，能养得了什么鱼——这口塘主要还是用来养螺的。”

“螺是用来喂鸭子的吧，这不是还没煮熟吗？”

“半生熟的，鸭子吃了长得更快。”养鸭人说着，将一大把碎螺肉撒到了鸭圈里，抢食的鸭子聒噪鼎沸。

“几个月能卖一批？”

“不卖，用来下饵的。”

“下饵？！”赵尔克想起刚才一路所见，哪来的什么丛林，又哪来的什么野物。

养鸭人似乎在昏暗中捕捉到了他的神情，笑着说：“现在是没有什么野物了，这厂子原先是在一片荒岭上建起来的，刚建厂的时候，倒是还有人见过大蟒——不过我的鸭子可不是拿来猎蟒的。”

赵尔克笑道：“那这里还能有什么野物？”

“有，害人还不浅呢。”养鸭人开了盏应急灯，灯光在他脸上留下了对深深的眼窝。

趁着他去厨房忙的时候，赵尔克环视了卧屋。一只大白猫在角落里伸了个懒腰，开始精神抖擞。屋子很小，但还算整洁。倚在角落里的两件物什，吸引了他的注意。他走了过去，是大铁夹和火药筒。

铁夹外观和老鼠夹相似，但要大得多。咬合处的生铁锋芒铛亮，在橘黄色的灯光下依然闪着寒光。

火药筒应该是自制的，赵尔克到偏远山区采风时候，曾经在有的山里人家见到过类似的用具。因为是自制的，射程其实很近，威力也不足以致命，主要只是起到威慑作用，用以防身的。

“地方偏了点，也没什么好吃的，就当填饱肚子吧。”养鸭人把东西端进了卧房，焖饭腊肉青菜，还有一簸箕煮熟的菠萝籽。菠萝籽煮熟之后咬起来粉粉的，味道有点像芋头。

“钱家有还住在那里的时候,就喜欢和我来两杯”，养鸭人斟好酒，朝赵尔克扬了扬酒杯，“土法炮制的玉米酒，来一杯？”

赵尔克摇了摇头，说：“我和他，也有几十年没见了，他现在怎么样了？”

养鸭人剥了颗花生扔到嘴里，嚼得噼啪作响：“他搬到县城里去了，暂时搬不走的旧东西就寄存在我这里——不过后来他也一直没拿走；现在他生活也还行吧，退休金转到社保去发了，至少吃喝没有问题。”

“他家里现在怎么样了？”

“还能怎么样，当年又没留下个孩子，老婆又……哦，你还不知道吧，他老婆当年出了件蹊跷事，闹得很大……”

(2)