It

Cau Wjgwz daj gwnz ciokco roengzdaeuj seiz, miz saek yaep, de youh roxnyinh cungj simvueng dungxfan caeuq hwnjgeuq haenx, itcig daengz gouh haiznaeng ciubaiz mizmingz de caencaen saedsaed yaenq youq gwnz namhfaenx daj diegcangj bu daengz loh daemxgyaeuj.

“Vei!” Boux hai ciokco 30 bi gvaq di daj ndaw ci iet gyaeuj okdaeuj, “yawj mwngz hix mbouj youq gizneix youq geijlai nanz, mboujnex, gou caj mwngz, dauqbae suenq mwngz roek ciet.”

Cau Wjgwz vad le vad fwngz, cienq ndang couh byaij baenaj.

“Boh’au, gangj mwngz youh mbouj dingq, ndaek dieg neix caeux couh mbouj miz vunz youq lo, liz yienhsingz youh gyae, mwngz laihnaeuz couh baenzneix yungzheih heuh ci a, ai, danghnaeuz mwngz lij ra ci couh dwk aen dienhvah gwnz mingzben gou a ……” gij vah bouxhaici youq baihlaeng hemq haenx yied bae yied gyae.

Lauheiq bouxhaici dwg simndei, hoeng de hix mbouj rox yaek youq geijlai nanz, hawj ci youq gizhaenx caj, dangq dwg hawj gij roen swhgeij gyahwnj seiz dauqgeq, de cix caeux couh mbouj sibgvenq hawj swhgeij demlai gijmaz aplig.

Benq dieg neix gaenq baenz song ndwen mbouj doek gvaq saek caek fwn, dauqcawq cungj dwg caengz namhfaenx nanwt ndeu. Aen ranzhenhoh bakdou gunghcangj laebnda baijyiengh, dou caeuq cueng gaenq vaihvad liux. Yawj yienghceij, gij siusik de gaxgonq dajdingq daengz haenx cix mbouj loek. Aen suijnizcangj diegyouq luengdah Dahyougyangh, yienzbonj bengxcoengz goengloh cungjduenh ndaw si, aenvih gak cungj yienzaen, caeux couh dawzcaiq gig lai, gyoebcawx gvaqlaeng lij mbouj ndaej gaijndei, cijndei dingzcanj. Dingzlai vunz ndaw cangj gaenq buen deuz, neix couh yaek bienqbaenz aen singz hoengq ndeu. Dingq daengz aen siusik neix le, de cij roengz gietsim hainduj baez baeyouz neix.

De raen laj daengngoenz banhaemh gij raemhngaeuz swhgeij deng rag bae raezrang ndonj gvaq douhung baihdoeng, youq gwnz roen gumzgamx vaih luk vaih lik baenaj. Lienz dwk douhung baihdoeng dwg diuz lingq raezrang ndeu, gij sing yamqdin de bungq daengz bangxciengz mongmoek song bangxhenz, youh youq seiqhenz gvangqlangh dauq yiengj.

Byaidingj lingq, ndaw caz bohlozmiz mwncum doq baexdangj doq ingj ok aen laeuz hung banhgoeng gunghcangj caet caengz sang haenx. 20 lai bi gonq de daeuj daengz gizneix seiz, doengh laeuz hung neix ngamq hwnq baenz, gyoengqvunz ndaw cangj roxnyinh gig miznaj haeujhaeuj okok, liuq yawj vunz mbanj daj gij mbanj henzgyawj daeuj cimyawj aen laeuz sangvid neix. Hoeng seizneix, de daiq dwk siliengz youq laj daengngoenz banhaemh fwzyauyau.

Cau Wjgwz gvaengz gvaq laeuz hung banh- goeng, ndonj gvaq dieg suzse cizgungh raezrangrang: Ranzbanj、ranzbingzfangz、laeuz suzse baenz benq. Seiqhenz caemrwgrwg, baengh gij ndaejgeiq 20 lai bi gonq, de hop ndaet buhcunghlaeuj menhmenh byaij baenaj.

Lauheiq lij ganj ndaej gib, de siengj.

Gwnz roen hung dauqdaej raen vunz, dwg song boux vunz yawj hwnjdaeuj lumj gij vunz mbanj henzgyawj cingq mbaet bohlozmiz cug laeng haenx, boux ndeu youq gwnz gofaex siujsim riri iet fwngz yaek mbaet, lingh boux ndeu dawz aen daeh saek diuz hoeng lamz hau dajsan youq laj faex caj, bangxhenz lij dingz dwk gyaq cimohdoz hoengz haemq moq ndeu, song boux vunz haenx raen de le, gig swhyienz. Cij dwg caj de byaij gvaq le gangjnyibnyib:

‘Ra goenggvaiq haenx luba?“

“Coh aen fuengyiengq neix bae lij ndaej ra byawz!”

Mwh de ndwn youq baihnaj baiz ranz haenx, raq rumz nit ndeu bik haeuj ndang bae. Baiz ranz diegyouq raegcaenh baihsae diegcangj lumjnaeuz caeux youq dingzcanj gaxgonq couh deng cek vaih, gij ciengz cueng loemq roengz haenx deng ngeu ndit doeksat ciuq dwk liengzyauyau. Bae ba, mbouj gamsim; louz roengzdaeuj ba, youh ndaej baenz- lawzyiengh.

“Ra vunz ba?” Daj gizgyae cienz daeuj sing hemq ndeu, buenx dwk raq dem ra sing ma raeuq singjgaeh.

Cau Wjgwz riengz sing muenghyawj, neix cij haeujsim daengz, ciengzhumx baihbaek caeux couh loemq roengz, yawj ndaej gyae mbouj miz maz gitgaz. “Duzhenj!” Boux gangj vah fokndaq duzma henj luenh raeuq haenx, cingq dawz gaiq lauz bya youq ndaw daemz lauz dwk gijmaz, baihlaeng de dwg sam fungh ranzbingzfangz gadog.

Cau Wjgwz byaij gvaqbae:“Baiz ranz neix dwg mbouj dwg caeux couh cek roengz lo?”

“Dwg a, cib bi gonq vihliux fuengbienh raemxyinh, aen cangj vat diuz roen ndeu, cingqngamj daj laeng ranz ginggvaq, itcig doeng daengz sokruz henz dah lajneix, giek baez doengh, ranz hix yaek loemq, ndaem genmaz hix mbouj miz yungh——mwngz ra byawz?”

“Daj baihswix geq fungh daihsam……”

Boux vunz haenx liuh mbouj daengz, daj gwnz daengz laj cimyawj de baez ndeu:“O, Cenz Gyahyouj, mwngz ra Cenz Gyahyouj?!”

Cau Wjgwz lumjnaeuz yawjraen baiz mbaeklae caezcingj ndeu, de swnhseiq byaij roengzbae: “O.”

“Mwngz ra de guh gijmaz?”

“Daeuj yawjyawj de.” Cau Wjgwz yaemz yaep ndeu, han naeuz. Ndaw hoengheiq hainduj miz di haeu sing, dwg bak lai duzbit henz ranz gyaeng dwk. Yawj yienghceij boux vunz haenx miz 60 lai bi, ndangdaenj lumj vunz mbanj, cingq bued deuz gij go’gyoux ndaw raemx lauz saefuzsou, gaenq lauz ndaej dong iq ndeu, Cau Wjgwz nyaenx mbouj ndaej loq mizdi saetmuengh.

Hoeng boux vunz haenx mbouj nyienh couh baenzneix dingz bak:“Mwngz dwg …… Laujcenz gijmaz vunz?”

Cauz Wjgwz naeuz: “Boux baengzyoux de.”

Boux vunz haenx youh caiq sijsaeq cimyawj de baez ndeu, neix cij naeuz:“Cingqngamj lo, ngoenzcog dwg goujnyied cogouj, banhaemh de caeuq gou doxiu caez gwn laeuj, mwngz ndaej youq gou gizneix ninz haemh ndeu caj de.”(1)

一

赵尔克从出租车上下来的时候,有那么一瞬间,他又感觉到了那种令他恶心和抽搐的悬空,直到他的名牌皮鞋印子真真切切地烙在了厂区铺到天尽头的灰粉上。

“喂！”三十出头的出租车司机从车里探出来，“看你也不会在这里呆太久，要不，我等你，回程算你六折。”

赵尔克摆了摆手，转身往前走。

“阿叔，说了你又不听，这鬼地方早都没什么人住了，离县城又远，你以为就那么好叫车啊，哎，你要是还叫车的话就打我名片上的电话啊……”背后司机的喊话渐行渐远。

司机也许是出于好意,但他并不清楚要呆多久,让车在那里等,无异于是给行程加上了个倒计时,而他早已不习惯给自己施加任何压力。

这片地域已经整整两个月没有下过一滴雨，到处都是一层厚厚的灰粉。工厂门口的保安室形同虚设，门窗尽毁。看情形，他之前打听到的消息并没有错。这个位于右江河谷的水泥厂，原本隶属市公路总段，因为原因种种，早已资不抵债，被并购之后仍然没有起色，只能停产。厂子里绝大部分的人都已经迁出，这即将沦为一座空城。听到这个消息后，他才下定决心开始了这趟旅程。

他看到夕阳下自己被拉长的影子穿过了厂区的东大门，在支离破碎的路面上前行。连着东大门的是一道长长的斜坡,他叩出的脚步声撞击到两旁灰色的墙面上,又被反射到四周的空旷里。

斜坡顶端，浓密的菠萝蜜丛里掩映着七层高的厂部办公室大楼。二十多年前他来到这里的时候，这栋大楼刚刚落成，厂部的人带着些许的优越感进进出出，眼角余光里，尽是从附近村落跑来见证传说高度的村民。但现在，它只有带着凉意在夕阳里兀自落寞。

赵尔克绕过厂办大楼，穿过长长的职工宿舍区：成片的板房、平房、宿舍楼。四下里死静死静的，凭借着二十多年前的记忆，他夹紧了风衣依稀前行。

兴许还来得及，他想。

主道上终于看到了人,是两个看起来像附近村村民的人在摘晚熟的菠萝蜜，一个在树上小心翼翼地够出去，另一个拿着红蓝白条的编织袋在树下等，旁边还停着一辆七成新的红色摩托，两人见了他，也并不避嫌。只是在他经过之后窃窃私语:

“找那怪老头的吧?”

“往这个方向走还能找谁!”

当他站到那排房舍前的时候，一股冷气直逼丹田。这一排位于厂区西尽头的房舍似乎早在停产以前就被拆毁，残存的断壁花窗冷冷地透过最后一缕天光。走吧，不甘心；留下吧，又能怎样。

“找人的吧?”远远地传来一阵喊话声，伴着一阵阵警惕的狗吠。

赵尔克巡声望去,这才注意到,北侧的围墙早已拆除,视野可以毫无障碍地延展过去。“大黄！”说话的人斥责了乱吠的黄狗,正拿着渔捞在一口池塘里捞着什么，他身后是孤零零的三间平房。

赵尔克走了过去：“这排房子是不是早就拆了？”

“是啊，十年前为了方便水运，厂子挖了条道，正好从屋子后面经过，直通下面的江边码头，地基一动，房子就成了危房，种上剑麻也不顶事--你找谁？”

“左起第三间……”

那人很意外，把他从头到脚打量了一遍：“哦，钱家有，你找钱家有？！”

赵尔克仿佛看到了一排规整的台阶，他顺势走了下去： “嗯。”

“你找他什么事？”

“来看看他。”赵尔克沉吟了一会，说。空气中开始有了些腥骚气，是屋子旁边圈着的上百只鸭子。那人看身形有六十开外,是村民的打扮，正拨开池塘里的水葫芦打捞福寿螺，已经捞起了有一小堆，赵尔克不禁略有些失望。

但那人似乎不愿意就此打住：“你是……老钱什么人？”

赵尔克说：“他的一个朋友。”

那人又将他细细打量了一遍，这才说：“正好了，明天是重阳,晚上他和我约好要喝两杯，你可以在我这里留宿等他。”

(1)