Baihhaenx dwg bouxsai ndeu sing mbouj sang mbouj daemq: “Baenzneix vaiq couh lumz lo?”

Vwnz Siujfeih roxnyinh singyaem sengswt, mbouj angq dwk cam: “Doiq mbouj hwnj, cingj gangj mingzcoh mwngz okdaeuj ba!”

“Mwngz caicai yawj ma!”

Vwnz Siujfeih gaxgonq ciep ndaej haujlai dienhvah bouxmaez de haenx dwk daeuj, dingzlai dwg dienhvah sauyaux, ndigah, de simnyap dwk naeuz: “Mwngz miz maz saeh, cingj gangj ba, mboujne gou couh cuengq dienhvah lo.”

Baihhaenx daihsing riuhaha hwnjdaeuj: “Beizheiq caen gaenj bw, mwngz cai mbouj ok couh suenq lo!”

“Caj yaep ndeu!” Vwnz Siujfeih sawqmwh roxnyinh gij sing neix lumj sing Lauz fusicangj, couh gipmuengz cam naeuz:“Mwngz dwg……Lauz fusicangj ba?”

“Mwngz dauqdaej cai deng lo!”

“Aeya! Lauz fusicangj, caen doiq mbouj gvaq, gou laihnaeuz dwg dienhvah sauyaux gyoengq bouxmaezgo haenx ne!” Vwnz Siujfeih muenghyawj seiqhenz, raen mbouj miz vunz, couh naeuz: “Lauz fusicangj, gou caen mbouj rox baenzlawz docih mwngz!”

“Mwngz mbouj daej la?”

Vwnz Siujfeih riu naeuz:“Gou seizneix riu lij mbouj gib ne!”

“Neix couh ndei lo! Haemhneix gou cingqngamj mbouj miz hoih, daeuj giz gou guhcaemz ha, gou hix vih mwngz angqhoh.”

“Haemhneix ha?” Vwnz Siujfeih lumj fuengzre dwk cam naeuz.

“Baenzlawz la? Miz vunz doxiu la?”

“O, mbouj miz law, caen mbouj miz.”

“Yienghneix couh daeuj ba!”

“Yienghneix……Ndei ba.” Vwnz Siujfeih lumj deng bik mbouj miz banhfap, cijndei yienghneix dapwngq lo.

Vwnz Siujfeih cuengq dienhvah le, sim diuqbubbub, luenhngaungau, gij sim angqvauvau haxbaenh yaepyet siusaet liuxceuz bae. Dwg ha, Lauz fusicangj baezneix bang de guh le gienh saeh hung ndeu, bang de ok le gaemz heiq ndeu, hawj de youq dangqnaj vunzlai ndaej enjaek daengj hwet, wnggai lai docih de cij deng. Hoeng, baez siengj daengz Lij cejdaih gangj seiq bouh geiz haenx, de gaenq byaij le sam yamq byongh, byongh yamq laeng neix de gig mbouj nyienh yamq okbae. Byongh yamq neix dwg byongh yamq ceiq youqgaenj, lauheiq aeu loemq haeuj ndaw gumzboengz bae ciengxlwenx okdaeuj mbouj ndaej, lauheiq hawj de ienqhoij baenz ciuhvunz, lauheiq sawj de mingzdaeuz haeu liux, roennaj laepyaenz. Hoeng, ceiq youqgaenj dwg de mboujdan mbouj dawz boux fusicangj neix geiq youq ndawsim, lij ciengzseiz youq ndawsim mbwq de, gaxgonq caeuq de caengaenh gangj ndei, cungj dwg gyajcang yienj hane. Seizneix, aen “heiq” neix camhseiz dingz yienj duenh ndeu, boux yienjheiq gaenq vuenh bae gij dajcang haenx, caeux couh mbouj dwg boux Vwnz Siujfeih gaxgonq cang yiengh gyaeundei lo. Haxbaenh dingqnyi gij sing bouxsai ndaw dienhvah haenx, roxnyinh gij sing de ndumjloh cungj yaeuhlox dwglau ndeu, nanzdauh caen aeu vih gienh saeh neix ceiok daihgyaq naekgywggywg ha? Mbouj ndaej, mbouj ndaej, Vwnz Siujfeih youq ndawsim mboujduenh raemh gangj coenz vah neix.

Vwnz Siujfeih youh bae ra boux “lauxsae” Lij cejdaih, cingj de bang ok aen cawjeiq ndei ndeu. Lij cejdaih dingq le simhai dwk riu hwnjdaeuj.

“Gou gip dwk sim luenhyabyab, mwngz lij riu ha?”

Lij cejdaih naeuz: “Dahhuk ha, mwngz bae vei, vihmaz mbouj bae, de daeuj iu mwngz, gangjmingz mwngz hingz lo. Daj seizneix hwnj, mwngz miz boux lauxbanj cengjhwet ak ndeu, lij lau saehnieb mbouj baenzgoeng ha? ”

“Gou……Gou mbouj nyienh yamq ok yamq daihseiq.” Vwnz Siujfeih bibi gyaeuj naeuz.

“Yienghneix couh gaej bae, bae mbouj bae youz mwngz gag gietdingh.”

“Danghnaeuz de daez okdaeuj, iugouz yienghneix yienghhaenx, gou dingjdoi, de haengj- dingh haemz gou, bauqhaemz gou, yienghneix mbouj dwg engqgya nyaujnyungq ma? ”

Lij cejdaih riu dwk vix aen gyaeuj Vwnz Siujfeih naeuz:“Ukmwnh mwngz, vihmaz aeu dingjdoi de ne?”

“Gou baenzbaenz cungj mbouj swnhcoengz de.”

“Vihmaz itdingh aeu swnhcoengz, mbouj rox ra diuz roen mbouj dingjdoi youh mbouj swnhcoengz ndeu byaij ma? ”

Vwnz Siujfeih ngaezngwdngwd yawj fouq lwgda saenzmaed Lij cejdaih, caen mbouj rox de miz maz faqswd?

Lij cejdaih naeuz:“Danghnaeuz de iugouz byaij yamq daihseiq, itdingh mbouj moegdoeg apbik mwngz, gangj liux bae de dwg boux lingjdauj ndeu ma! De rox yaeuhyinx mwngz, daeuq mwngz, mwngz couh cang moengjdoengj, cang huk dingq mbouj rox, riuriu gangj gij saeh wnq.”

“Danghnaeuz de cigsoh gangj okdaeuj baenz- lawz guh ne?”

“Mwngz couh riuriu guh’unj naeuz, seizneix diuzgen caengz gaeuq! Gvaqlaeng caiq gangj ba!”

“Gvaqlaeng caiq gangj? Neix mbouj dwg dapwngq de lo?”

“Dahlaet mwngz, daengz gvaqlaeng le, mbouj dwg youh miz gvaqlaeng dem ma?”

Vwnz Siujfeih bek aen gyaeuj swhgeij, riu hwnjdaeuj, de naeuz: “Lij cejdaih, mwngz caen miz dauq ndeu. Mwngz dwg mbouj dwg gaxgonq hix ginglig gvaq cungj saeh neix?”

Lij cejdaih mbouj riu le, de danqheiq naeuz:“Gou mbouj ginglig gvaq, gou nienzoiq seizhaenx, caen mbouj raen gvaq caeuq dingq gvaq miz cungj saeh neix. Seizhaenx, bouxlingjdauj bouxboux yiemzsuk siujsim-riri, raen dahsau naj lij nding, launyaenq dwk ndoj hwnjdaeuj. Gyoengq dahsau dou youq ndaw ndwenngoenz soqlaiz mbouj yungh cangguh lingh aen giek ndeu, bouxboux cungj gig lauxsaed doxdaih, mbouj miz vunz siengj gauq vunz, bungz daengz saeh gijmaz mbouj goengbingz, daihgya doxnyiengh di couh ndaej gaijgez lo. Seizhaenx, gyoengqvunz ndaej gwn imq daenj raeuj, miz faenh hong ndeu guh ndaej di cienzhong ndeu couh muenxcuk lo. Mbouj siengj aeu gijmaz, mbouj iugouz aeu gijmaz. Lingjdauj caeuq gyoengq vunzlai diuzgen hix ca mbouj geijlai, gyoengqde mbouj miz ci ndei, mbouj miz laeujnoh byaekfeih rim daiz, mbouj miz dieg ciengqgo diuqfoux, engqgya mbouj miz ndaej okguek cungj saeh ndei neix, gyoengqvunz roengzban le couh yawj saw roxnaeuz bae yawj denyingj, mbouj miz saeh guh couh ninzai ninzlangh, gijmaz cungj mbouj siengj, sojmiz saehcingz cungj youz aen dangj anbaiz ndei hawj dou.”

(8)

对方是个男中音：“这么快就忘记了？”

文小菲觉得嗓音陌生，不高兴地问：“对不起，请报个姓名吧！’’

“你还是猜一猜嘛！”

文小菲曾接到过不少歌迷的电话，大多是带有骚扰性的，所以没好气地：“你有什么贵干，请讲吧！否则我就放下电话了。”

对方哈哈大笑起来：“好大的脾气，既然猜不出来，那就算了吧！”

“等等！”文小菲忽然觉得这声调语气有点像劳副市长，连忙问道：“你是……劳副市长吧？”

“你终于猜到了！”

“啊呀！劳副市长，真对不起了。我还以为是那些歌迷的骚扰电话呢！”文小菲下意识地张望了周围，见无别人，便说：“劳副市长，我真不知道该怎么感谢你！”

“不再哭鼻子了？”

小菲笑道：“我现在笑还来不及呢！”

“那就好！今晚我正好没有会，来这里玩玩，我也替你高兴高兴。”

“今晚？”文小菲有一种本能的戒备。

“怎么？有约会吗？”

“哦，没有，真的没有。”

“那就来吧！”

“那……好吧。”文小菲好像被逼在角落里，也只好这样回答了。

文小菲放下电话，心里乱跳乱蹦，刚才的欢跃情绪一下子消失殆尽。是的，劳副市长这次帮了大忙，替她出了一口气，使她像人一样挺直腰杆，应该重重地谢他。但一想到李大姐说的四步棋，她已走出三步半，剩下的那半步她多么不愿迈出去。这半步是关键的半步，可能要陷人一个永远不能自拔的泥沼，可能给她留下一生难以填平的遗憾，可能导致她身败名裂前途无望的境地。而最最主要的，还是她不但根本没有把这位市长大人的形象留在心上，而且在内心里经常滋生一种感情上的排斥，过去的种种亲近的语言和表现，不过是扮演了一个角色而已。如今舞台上的戏暂告一段落，角色已卸了妆，早已不是浓妆艳抹的文小菲了。而刚才电话里的那个男性阳刚之音，潜露着某种可怕的诱惑，难道真的要为这件事付出惨重的代价吗？不，不，文小菲不断地在心里重复着这个字。

文小菲又去找了那位“导师”李大姐，请她出个好主意。李大姐听了不觉畅怀地笑了起来。

“人家都急得心乱如麻，你还笑呢！”

李大姐说：“傻姑娘，去呀，干吗不去呀！他来约你，说明你彻底成功了。你从此有了这个强有力的后台老板，还怕事业不成功呀？”

“我……我不愿意走出第四步。”文小菲把头摇了摇。

“那就别走，这全在你了。”

“要是他提出来，要求这样那样，我拒绝，他肯定就会恨我，报复我，那不是更遭了？”

李大姐笑了笑，指了指小菲的脑袋说：“死脑瓜！干吗要拒绝？”

“可我绝不顺从。”

“干吗一定要顺从？不能找一条既不拒绝又不顺从的路走吗？”

文小菲傻愣愣地望着李大姐那双神秘的眼睛，真不知道她有什么魔术戏法呢。

李大姐说：“如果他要求走第四步，必不会用粗暴强迫的手段，毕竟是个领导嘛！他会诱导你，挑逗你，你就装糊涂，装傻，听不懂，只是笑笑，不断地把话题拉开去。”

“他要是直统统地提出来呢？”

“你就笑笑，甚至撒娇地说，条件还不成熟呢！以后再说吧！”

“以后？这不是等于答应他了？”

“傻姑娘，到了以后，不是还有以后吗？”

文小菲一拍脑袋，笑了，说：“李大姐，你真有一套。哎！你是不是过去也经历过这种事？”

李大姐收敛起笑容，感慨地说：“没有，我年轻的那个时代，还真没有见过或者听说过这种事。那时当领导的一个个都正襟危坐，见了女青年脸就红，躲还来不及呢！我们这些女孩子也从来没有在生活中扮演过另外的角色，人与人都很坦诚，也没有人想到要告状，遇到什么不公正的事，大家互相一让就解决了。不过，当时的人除了吃饱穿暖，有份工资菲薄的工作也就满足了，没有什么欲望和要求。领导和我们的待遇也差不多，没有豪华小轿车，没有丰盛的宴席，也没有什么歌舞厅之类，更没有出国的可能性，人们下了班回来就是看书或看电影，然后睡大觉，脑子里什么也不想，一切全都由党给我们安排好了。” (8)