Haemhndaep gaenq gvaqbae, hawsingz youq lajmbwn gyanghaemh ndaundeiq caxcag haenx menhmenh ninz ndaek lo. Rumzliengz cififi, liengzyauj hawj vunz roxnyinh cwxcaih dangqmaz, cingq dwg seiz hawj vunz ninz ndaek fangzhwnzloq, hoeng, Vwnz Siujfeih cix ninz youq gwnz mbonq fan bae foek dauq. Geij ngoenz neix, de vih swhgeij gij mingzfaenh bae rogguek biujyienj deng vunz duedbae siengsim yaek dai. De roxnyinh, daengxbiengz cungj bienq ndaej caepcatcat、siliengz raixcaix, cungj ciedmuengh godog mbouj miz vunz bangcoh ciemq simcingz de rimrwd. Cingq youq seizneix, ndaw duenz boux yenjyenz laux ndeu heuhguh Lij cejdaih ietfwngz bae bang de, caeuq de gangj haujlai vah, hawj de aeundaej di raeujrub、di maqmuengh ndeu, dangyienz hix miz di ngeizvaeg. Lij cejdaih doeklaeng gig byotbyat dwk doiq de naeuz, itdingh aeu riengjret lumj byajmig nei bae ra boux lauxbanj cengjhwet ndeu, ok rogguek bae cij aiq “miz maqmuengh”. Hoeng Vwnz Siujfeih baez siengj daengz seiq cih saw de son haenx, ndang yamx, saenzdedded: “It riu, ngeih diuq, sam daej, seiq got.” Caenhguenj cungj saeh neix caeux couh mbouj dwg gij saeh geizheih youq sawcuenh miz haenx, hoeng baenzlawz cungj siengj mbouj daengz, aen giek yahcienh dwgcaengz neix aeu de caenndang youq ndaw yienhsaed daeuj yienj. Baez siengj daengz gizneix, Vwnz Siujfeih nyaenx mbouj ndaej roxnyinh hojsouh caeuq ruegrumz. Lumjnaeuz yaek gwn vanj raemxdang feih gaeq ndeu hoeng miz duz nengznyaen ndeu youq ndaw de nei. “Ai, bouxlawz hawj mwngz mbouj miz boux lauxbanj cengjhwet daemxcengj ndaej ak ne!”

Vwnz Siujfeih dwg bouxciengqgo bouxcoz maenhndei ndeu youq gohvujdonz ndaw si ngamq miz di mingzdaeuz, yisuz yozyen bizyez song bi, cingq dwg “geiqciet va hai”. Gangj gij yienghceij de, mbouj gamj naeuz gwnzbiengz ceiq gyaeundei, hoeng youq ndaw gohvujdonz saulengj baenz gyoengq haenx hix suenq beij vunz baenzsau. Gangj daengz de ciengq go, sing’yaem ndeidingq, goksa, yozganj caeuq suyangj fuengmienh yienznaeuz lij mbouj gaeuq cingzsug, hoeng de yisuz rengzndumj haemq ndei, daegbied dwg biujyienj seiz, swhyienz dwk baij ok gij bonjsaek seuqcingh dahsau seizcoz, hix hawj haujlai lwgmbauq haengj go haenx doiq de simmaez. Gij diuzgen lumj de yienghneix ndei, danghnaeuz bungz daengz seizgei ndei, haemh ndeu couh ndaej bienqbaenz “gohhou”、 “mingzsingh” mingzdaeuz cienz doh biengz, yawj gij mingzsingh okmingz haenx, miz haujlai boux diuzgen lij mbouj beij de ndei, lienz gyoengqde swhgeij hix roxnyinh moengjmoengj doengjdoengj couh okmingz. Hoeng doiq Vwnz Siujfeih daeuj gangj, diuzgen caeuq minghyinh mbouj baenz cingqbeij, lij baenz fanjbeij. Yizsuzgyah, couh lumj rinnyawh nei, gij rinnyawh ndei haenx loq deugaek saek di couh baenz huqndei, gij rinnyawh yaez couhcinj canghdeugaek dinfwngz giuj hix cij ndaej guh’ok huqyaez, engq mbouj dwen miz mbangj gaenbonj couh mbouj dwg nyawh, hoeng dwg ngeuq ringeng ndeu. Gizlawz miz ringeng mbouj da’nding rinnyawh ne! Daj Vwnz Siujfeih faenboiq daengz ndaw duenz le, gij yenjyenz laux “va loenq raemx lae cin hix bae” haenx mbwnjbak naeuz: “Gou lij coz seiz diuzgen beij de lij ndei ne!” Gij yenjyenz bouxcoz caeuq de caemhban haenx dangyienz hix mbouj gamsim bae ngiengxgyaeuj yawj boux vunz ngamq daeuj neix, yienznaeuz gyoengqde rox swhgeij beij de “daemq” haujlai. Caeklaiq Vwnz Siujfeih simsoh yiedcingz, gaenx guh haengj hag, caiqlix swnghhoz cozfungh siujsim, mbouj geijlai nanz couh caeuq daihgya sugseg doxyouq lo. Cij miz geij boux yenjyenz laux gaxgonq “dangciengz” haenx itcig yawj mbouj hwnj de, bouxdoxciengj bouxcoz neix okyienh, ndaej mbouj ndaej hawj gij yisuz lizsij gohvujdonz fan ok bien yieb moq ndeu ne? Daegbied dwg boux daemxdaiz nienzgeij ndaej 30 lai bi mingz heuhguh Vuz Caijyaz itcig dasang yawj mbouj hwnj de. Vuz Caijyaz youq ndaw donz miz mingzdaeuz gyawj 10 bi, youq daengx si bouxciengqgo daihciengj doxdax ndawde laebdaeb sam bi aeundaej gimciengj, dwg boux vunz siengj aeu gijmaz couh ndaej gijmaz ndeu. Vwnz Siujfeih sawqmwh okyienh, de bonjnaengz nyinhrox daengz gij yungyiemj doiq mingzdaeuz diegvih de vihaep gig haenq. Hoeng yenjyenz okmingz hix aeu miz gij “daihliengh” yenjyenz okmingz, ndigah de baihrog doiq Vwnz Siujfeih bak haenh mbouj dingz, ciengzseiz haenh Vwnz Siujfeih dwg “gomiuz ndei”、 “funghvuengz gim”, hawj vunz dingq le simnyamx rwdrwd. Hoeng daengz seiz youqgaenj, bungz daengz vwndiz youqgaenj, Vuz Caijyaz mbouj ngeiz saek di. Lumjbaenz danhfanz dwg cwngci yienjok hungnaek, camgya sengjgaep caeuq guekgyagaep doxdax, youq gwnz densidaiz yienjok, ok guekrog biujyienj caeuq gizyawz dingh gaep bingz cizcwngh senj senhcin, lij miz mbangj sevei hozdung ndaej ok naj haenx, Vuz Caijyaz mbouj nyiengh saek di, yienghyiengh cungj bae ciengj. Aenvih de caeuq bouxdaeuz ndaw si vwnzvagiz Yenz gizcangj gvanhaeh ndei, gij lingjdauj ndaw duenz cungj nyiengh de sam faen. Gangj daengz Vuz Caijyaz caeuq ndaw si vwnzvagiz Yenz gizcangj gvanhaeh ndei, couh lienz goenglaux ngwnh hendou miz di mwnh haenx hix yawj ndaej okdaeuj, engq mbouj yungh gangj gij lwgda yisuz coengmingz gvaq vunz haenx. Youq ndaw da miz “rengzronzdoeng”, song boux vunz gangj vah guh saeh、mbat yawj mbat muengh、mbat nyaeuq mbat riu, couh lumj duz nengznyaen youq gwnz gyaeuj hozsiengh nei yienhda. Caiqlix Vuz Caijyaz mizseiz daekeiq vauvau, mbouj louzsim couh loh di “rieng” okdaeuj, lumjbaenz, de gaenq doiq gohvujdonz Cangh donzcangj gangjlaux: Ndaw donz miz gijmaz saeh hojguh caenhguenj doiq gou gangj, gou dwk baez dienhvah hawj Yenz gizcangj couh ndaej gaijgez. “Sou gaej yawj Yenz gizcangj guh baugau seiz yienghceij gig yiemzsuk, gizsaed ha, de dingj mbouj ndaej gou sam coenz vah couh guh baenz saeh lo.” Dangyienz, lij miz gij saehcienz mbouj ndei, ndigah baihlaeng miz haujlai yenjyenz baklai gangjriu heuh de guh “Yenz yahngeih.” Mboengqneix, youh miz gienh saeh ok guekrog mbouj bingz “lawh max vuenh cieng”, engq hawj gij gvanhaeh Vuz caeuq Yenz mbouj bingzciengz haenx engqgya mbouj bingzciengz lo.(1)

年夜已过，城市在星月淡淡的夜空下渐渐入睡了。清风徐徐，凉意爽人，正是催人入梦的时刻，而文小菲却躺在床上辗转难眠。这几天，她为自己出国演出的名分被人夺去而伤心欲绝。在她的感觉中，整个世界都变得冷冰冰、凄清清的。一种孤立无援的绝望占据了她的全部心情。正在这个时候，团里一位老演员李大姐向她伸出了救援的手，一席循循善诱的长谈，使她获得了一丝温暖，一线希望，当然也有一点疑惑。李大姐最后斩钉截铁地对她说，必须以闪电般的速度找一个后台老板，出国的事才有可能“起死回生”。但文小菲一想到她传授的那个搞“定”领导的四字诀，就浑身哆嗦，不寒而栗：“一笑，二跳，三哭，四抱”。尽管这种事早已不是小说中的离奇情节了，但无法想象的是，这个可鄙而难堪的角色却要她本人在现实中来扮演。每想到这里，文小菲便不由得感到尴尬和恶心。好像要去喝下一碗美味但却混入了一只苍蝇的鸡汤一样。“唉，谁叫你没有一个过得硬的后台老板呢！”

文小菲是本市歌舞团初露头角的优秀青年歌手，艺术学院毕业两年，正值“花开季节”。论其相貌，不敢说倾国倾城，在美女如云的歌舞团内也算得艳压群芳。论其唱歌，音色华丽，音质宽亮，乐感和素养方面虽然还有点稚嫩，但艺术潜质颇好，尤其在表演时，自然地流溢出青春少女的纯情本色，却也使不少青年歌迷为之倾倒。像她这样极佳的条件，如果遇上了极好的机遇，一夜之间便可能成为红得发紫的“歌后”、“明星”，扫描一下现在的那些艺术大腕们，有不少条件还不如她，连自己也觉得稀里糊涂地成了名。但是对于文小菲来说，条件和命运并不成正比，甚至还是反比。艺术家，就像玉石一般，质好的玉石稍加雕饰即可成大器，质差的玉石即便能工巧匠也只能出次品，更不用说有些压根儿就不是玉，而是一块顽石。顽石哪有不妒忌玉石的呢！自从文小菲分配到团里来，一些“落花流水春去也”的老演员撇撇嘴说：“我年轻时的条件比她还好呢！”与她同辈的青年演员当然不甘心情愿地仰首翘望这位新来者，虽然她们自知比她“矮”了一大截。好在文小菲为人真诚热情，勤奋好学，加上生活作风严谨，没有多久便与大家相安无事了。唯有几位原来的“当场”演员始终对她侧目，这位年轻的竞争者的出现，会不会使歌舞团的艺术历史翻开新的一页呢？尤其是那位三十好几的本团台柱吴彩霞一直对她傲然相视。这位在团里独领风骚近十年的吴彩霞在全市歌手大奖赛中获得三连冠金奖，是艺术界叱咤风云的人物。文小菲骤然出现，她本能地预感到一种危及自己荣誉地位的严重威胁。但名演员也得有名演员的“风度”，所以表面上她对文小菲还是倍加赞美，嘴边常把文小菲称为“好苗子”、“金凤凰”， 叫人听了有点肉麻。但是，到了关键时刻，遇着关键问题，吴彩霞是毫不含糊的。比如凡重大政治性演出，参加省级和全国级的比赛，在电视台上亮相，出国演出以及其它定级别评职称选先进，还有一些抛头露面的社会活动等等，吴彩霞是寸步不让，寸土必争的。由于她与市文化局一把手关系不一般，团里的领导往往只好退让三分。说到吴彩霞和市文化局袁局长的不一般关系，就是迟钝到有点老年痴呆病的看门老头也看出了端倪，更不用说团里那一双双聪明过人的艺术眼睛了。在这些具有“穿透力”的眼光中，两个人的一言一行、一顾一盼、一颦一笑，就像和尚头上的苍蝇一样明白无误。再加上吴彩霞有时在得意忘形之时，不经意地露出一点“尾巴”来，比如，她曾对歌舞团的张团长夸过海口：团里有什么为难的事只管对我说，我打个电话给袁局长就可以解决。“你们别看袁局长做报告那副严肃样子，其实呀，他经不起我三句话就给搞‘定’了”。当然还有其它不大成体统的传闻，所以背后那些多嘴的演员戏称她为“袁二夫人”。最近，又闹了一场“掉马换将”的出国风波，更使吴和袁的不一般关系更加不一般了。

(1)