Ndang baihgwnz Sinj Nwngznwngz daj gwnz ga Suh Niuz iet hwnjdaeuj, dauqcungz naengh ndei. De youh dawz vanjlaeuj hwnjma, “daeuj, dou caiq ndoet laeuj.”

Suh Niuz cam:“Mwngz lij ndaej lwi？”

Sinj Nwngznwngz nyengh naeuz：“Baenz!”

Song boux youh doxiu ndoet laeuj. Mwngz gingq gou vanj he, gou boiz mwngz vanj he, couh lumj song boux vunz dwkgeiz, mwngz gwn gou duz he, gou hix siengj banhfap mbouj hawj mwngz gvaq ndaej ndei. Ndoet laeuj couh dwg baenzneix, raen bouxde nanzgvaq, gou couh simfaengz. Yienghneix Sinj Nwngznwngz caeuq Suh Niuz couh doxlwnz sim’angq. Gyoengqde hemq song duz ma gvaqdaeuj, sawq guenq laeuj song duz de. Duzma caen dwg ndoet. Song vunz angq raixcaix.

Veiz Yindonz ganj laep dauq daengz gwnz bya, raen gwnz bya luenhyauyau——De sien mup daengz feihremj. De ra feihremj daj gyawz daeuj, fatyienh dwg aen fazdunggih aenvih mbouj miz youz ngaiz remj lo, bienqbaenz doi dietvaih he. Gaendwk de byaij coh aen ranz. Haeuj ndaw ranz, bogfeiz ronghsagsag, de raen aen ranz gizgiz cungj dwg nyapnyaj, cib geij duz nou bizbwd haeb gijgwn gwnz daiz. Daengx ranz cungj dwg heiqlaeuj. Song duz ma bamz youq gwnz dieg, dik cungj dik mbouj ndiu. Caiq yawj gwnz mbonq, bouxsai he mehmbwk he doxumj ninz youq gwnzde. Yienznaeuz cungj daenj buh, yienznaeuz dwg laeujfiz singj mbouj gvaqdaeuj, hoeng Veiz Yindonz ndaekvunz ndangcangq neix, de siengj ndaej ok, hix gag duenqdingh ngoenzneix fatseng gvaq gijmaz saeh. Siengj daengz gij saeh neix de sikhaek hozndaenq raixcaix. De cung gvaqbae, mbek bouxsai mehmbwk doxumj haenx okdaeuj, gaendwk nyaenj aen hoz bouxsai, lumjbaenz geb dawz giz caetconq duzngwz nei, rag de ok rog ranz bae, caiq gveng daengz gwnz dieg.

Suh Niuz lijdwg caengz ndiu. Veiz Yindonz aeu geij bat raemxgyoet rwed daengz gwnz ndang nuengxbiuj bae, nuengxbiuj ceiq lai caenhdwg doengh yaep he, youhcaiq ngunh gvaqbae.

Haetromh, duzroeg hemqcaca. Daengx seiq- gyaiq cungj mbouj leixlangh Veiz Yindonz daejnga- nga haenx, daengngoenz ciuqyiengh benz hwnj bya, doihduz ciuqyiengh ra gwn guhcaemz.

6

Mwh aen gumz laj gocoengz vat ndaej dingz he, miz geij duz roeg mbouj roxsoq mbin daengz gwnz namh henz gumz bae, doxceng gwn duzndwen daj ndaw namh ndonj okdaeuj haenx, caemhcaiq cici-caca, lumjbaenz doxienq mbouj baen ndei nei.

Gyoengqroeg simdam dwk yawj Suh Niuz cingq vat gumz haenx, maqmuengh de haenqrengz vat, vaiqdi vat engqlai non okdaeuj, soengq hawj gyoengqde.

Suh Niuz baegfofo yawj gyoengqroeg angq- vauvau haenx, faggvak ndaw fwngz sawqmwh moeb gvaqbae, moeb dai duz mbin mbouj vaiq he, bang roeg cungj mbin deuz liux. De yawj duz roegdai valoeg haenx, angq dwk naeuz:“Ndei, ndaej rag duz he daeuj demh ndang gou! Gobiuj mwngz bang gou yawjyawj, dwg mbouj dwg duz roegmeh?”

Veiz Yindonz youq baihhenz gamgoeng haenx dingqnyi Suh Niuz hemq byaij gvaqdaeuj, riuj duzroeg dai hwnjdaeuj, yawj nuengxbiuj ndaw gumz, naeuz:“Vaiqdi vat, vat aen neix le, caiq vat aen gumz dem.”

Suh Niuz daengx gobiuj, ndaenq dwk naeuz:“Veiz Yindonz, mwngz simndei di baenz lwi, couh hawj duzroeg neix buenx gou haem ndaej lwi? ”

Veiz Yindonz coh ndoinamh biq goeng myaiz he, “mwngz laihnaeuz mwngz dwg byawz? Vuengz- daeq ha? Lij buenx haem. Mwngz couh dwg boux- bamz he, duzgungqsou!”

Suh Niuz ngaiz baenzneix gangj sikhaek cungj mbouj heiqndat lo, gij najnaep haxbaenh de hix mbouj raen liux, de cojgvaq dwk yawj Veiz Yindonz, naeuz:“Gobiuj, gou caen geiq mbouj ndaej gou caeuq Cejsinj guh mbouj guh gvaq gij saeh haenx lo, gou laeujfiz lo, Cejsinj hix laeujfiz lo. Gou baujcwng caenh dwg siengj gvaq, hoeng haengjdingh mbouj guh gvaq! Deng, mwngz gangj ndaej deng, gou dwg duzgungqsou, gungqsou baenzlawz gwn ndaej noh duzhanqmbwn ne? Mwngz gangj dwg mbouj dwg, gobiuj? Gou danghnaeuz ndaej gwn gvaq noh hanqmbwn, dai hix dij. Gumz gou gaendwk vat. Hoeng nohhanqmbwn gou caengz ndaej gwn gvaq ha, gobiuj, gou dai ienq lai!”

“Vaiqdi vat”

“Gou roxyiuj gou miz cungj siengjfap haenx hix dwg loek, hix miz coih, hoeng gij coih neix mbouj wngdang dai ha! Gobiuj, faplwd mwngz hix yiemz lai lo, beij faplwd guekgya lij yiemz.”

“Gou heuh mwngz vaiqdi vat!”

“Miz cungj siengjfap haenx gig cingqciengz, dwg bouxsai couh miz. Mwngz gamj gangj mwngz couh mbouj miz cungj siengjfap neix lwi? Gou couh mbouj saenq mwngz mbouj miz.”Suh Niuz damzbedbed.

Veiz Yindonz youq henz gumz yungh rengz caij Suh Niuz baez he,“gou mbouj hawj mwngz vat lo, sikhaek caij mwngz dai bae!”

Gouz Veiz Yindonz mbouj baenz, Suh Niuz caenhndei laebdaeb vat gumz. Faggvak ronghlwenq haenx menhmenh mbak gij namh soengsupsup haenx, youh baenz mbak baenz mbak bau namh hwnjdaeuj, lumj aen beuz bouxdajcawj bouxged daj ndaw guenqgyu daek gyu nei. Suh Niuz lumjbaenz yungh aen fuengfap ngaiznged neix, hawj swhgeij mbouj dai baenz vaiq. Caen dwg gvaiq lo, gobiuj Veiz Yindonz mbouj coi de lo, de lumjbaenz hix dajsuenq hawj nuengxbiuj lai lix yaep he nei, cang yawj mbouj raen, ngaem gyaeuj cit ien. (11)

沈能能的上半身从苏牛的腿上挺立，重新坐好。她又端起酒碗，“来，我们继续。”

苏牛说：“你还得吗？”

沈能能斩钉截铁地说：“得！”

两人相邀又喝起了酒。你敬我一碗，我还你一碗，就像两个下棋的人，你吃掉我的子，我也要想方设法让你难受。喝酒就这样，看见对方难受，我就高兴。于是沈能能和苏牛就轮番着高兴。光人高兴不够，还要让狗高兴。他们亲切地呼唤着两条狗的名字，试验着给它们喂酒。狗还真喝了。两人都高兴坏了。

连夜赶回山上的韦运团，看到的情形是这样的——他首先闻到一股烧焦的味道。他找到味道的源头，发现是发动机因为没油爆缸燃烧，变成一堆烂铁。然后他朝屋子走去。走进屋子，在火把的照耀下，他看见屋子一片狼藉，十几只硕大的老鼠在啃食饭桌上的食物。满屋子的酒气。两条狗俯卧地上，踢都踢不醒。再往床上看，一男一女拥躺在那。虽然都穿着衣服，虽然是不省人事，但韦运团是血气方刚的男人，他是有想象力的，也是有判断力的。想象力和判断力综合交加，在他心里形成一个可怕的事实。这事实令他义愤填膺。他冲过去，把相拥的男女掰开，然后卡住男的脖子，像钳蛇的七寸一样断然夹起，拖到屋外去，再重重甩在地上。

苏牛依然人事不省。韦运团往表弟身上浇了一盆又一盆冷水，表弟最多也只是动了动，又迷晕过去。

东方欲晓。百鸟欢唱。整个世界毫不理会抱头痛哭的韦运团，太阳照常升起，禽兽我行我素。

6

松树下的坑挖到一半的时候，几只不知好歹的鸟降落在坑边的土堆上，争抢着吃掉松软的土里往外爬的蚯蚓，并且叽叽喳喳，像是抱怨分配不公一样。

贪得无厌的鸟们把目光投向在坑里挖坑的苏牛，希望他鼓足干劲，尽快地挖出更多的鲜活虫子，奉送给它们。

心力交瘁的苏牛看了看幸灾乐祸的鸟们，手里的铁锨突然拍打过去，斩死了迟钝的一只，其余自然飞跑了。他看着彩色的鸟的遗体，痛快地说：“好，终于拉得一个帮我垫背的！表哥你帮我看看，是不是一只母的？”

在附近监控的韦运团闻声走了过来，提起死鸟，看着坑里的表弟，说：“快点挖，挖完这个，还得再挖一个坑。”

苏牛瞪着表哥，愤慨地说：“韦运团，你能不能仁慈一点，就让这只鸟做我陪葬跟我合葬得不得？”

韦运团朝土堆吐了一口唾沫，“你以为你是谁？皇帝呀？还陪葬。你就一个土鳖，癞蛤蟆！”

苏牛被打击得立刻没了脾气，愤慨的神态转瞬消失，他乞怜的眼光向着韦运团，说：“表哥，我真的不记得我跟沈姐姐做没做过那个什么，我喝醉了，沈姐姐也喝醉了。我保证那个想法有，但肯定没做！对，你讲得对，我是癞蛤蟆，癞蛤蟆怎么能吃到天鹅肉呢？你讲是不是，表哥？我要真能吃上天鹅肉，死了也值。坑我接着挖。问题是天鹅肉我没吃上呀，表哥，我死得冤！”

“快点挖！”

“我晓得我有那种想法也是错的，有罪的，但是罪不该死呀！表哥，你的法律也太严了，比国法都严！”

“我叫你快点挖！”

“有那种想法很正常，是男人就有。你敢说你就没有那种想法吗？我就不信你没有。”苏牛嘀咕。

韦运团从坑边狠狠踩了苏牛一脚，“我还不让你挖了，立马踩死你！”

苏牛求饶不成，只好继续挖坑。锃亮的铁锨慢吞吞地戳松坚硬的土，又将土一撮一撮地抛上来，像吝啬的新厨子手里的勺子从盐罐里舀盐一样。苏牛似乎在用拖拉的方法，延长活着的时间。奇怪的是，表哥韦运团没有再催，他像是也打算让表弟多活一会一样，假装视而不见，闷头抽烟。 （11）