Youq gwnz ci boh’au, boh’au dingj mbouj ndaej mbon ien daeuj cit, hix ndenq doengz he hawj Veiz Yindonz caemh baiz naengh haenx. Song doengz cungqien doengzcaez nyingz, ndaw ci cungj oenq liux. Hoeng boh’au lijdwg mbouj hai conghcueng ci, aenvih gaen roengzdaeuj gij vah songde lwnh haenx mbouj hawj bouxwnq dingqnyi, mbouj ndaej laeuh okbae.

“Mwngz caen mbouj iek?”Boh’au cam.

“Mbouj iek.”

“Siujniuz boux he guenj Dahsinj, mbouj miz saeh ba?”

“Gou daengq de gvaq lo.”

“Dwg lwi? Ndei.”

“Sinj——Simjnyaeq, seizneix mbouj gaeuq simdingh, nauh dauqma ra mwngz.”

“De mbouj rox mwngz miz hauhmax moq gou ba?”

“Aen soujgih gou soqlaiz mbouj hawj de yungh.”

“Yienghneix de hix mbouj rox mwngz dwg daeuj ra gou ba?”

“Gijneix de rox.”

“Mwngz baelawz hawj de rox mwngz daeuj ra gou ne? Baenzneix mbouj luenh la? Mwngz naemj saeh mbouj yungh ukgyaeuj!”

“Mbouj hawj de rox gou daeuj ra mwngz, de couh gag daeuj ra mwngz. Hoeng mwngz heuh gou daeuj ra mwngz, de mbouj rox.”

“Dan baenzneix gangj de mbouj saenq law.”

“Couh gangj gou haeujbae lo, haeuj genjcazyen lo.”

“Boh’au, baenzneix gangj mbouj gaetleih law.”

“Lij guenj gijmaz gaetleih mbouj gaetleih dem. Seizneix, caeuq mwngz gangj vahcaen, boh’au ngaiz caz lo. Aenvih, gij vunz henzndang boh’au, cungj ngaiz caz liux lo. Miz mbangj lij haeujbae dem. Boh’au seizneix gig yungyiemj.”

“Gou laihnaeuz simjnyaeq mbouj guhsing, mbouj oknaj, boh’au couh mbouj yungyiemj lo.”

“Yawj hwnjbae dwg yienghneix. Hoeng seiz- neix……Simjnyaeq mwngz, hix gig yungyiemj. De dwg aen cadan dinghseiz hung he, caemhcaiq aendinghseiz vaih lo, luenh lo, seizlawz bauq cungj mbouj rox.”

“Boh’au mbouj you law, dou gizhaenx goengq- bya sang ndoengfaex ndaet, bingzseiz hix mboujmiz vunz daeuj, simjnyaeq ndoj youq gizhaenx, mbouj- miz vunz ra raen de.”

“Daegdonz mwngz naemj genjdanh lai lo. Bwnj·Lahdwngh baenz ak, hix cimh ndaej raen. Simjnyaeq mwngz dwg boux mehmbwk mboujmiz ukgyaeuj he, gou hix mboujmiz banhfap wnq cij soengq de haeuj ndaw bya bae. Ndoj mbouj ndaej geijlai nanz law. Caiq gangj, simjnyaeq mwngz youqndwi mbouj baenz, ngoenz lawz ngaiz bouxwnq ra daengz hix mbouj rox.”

“Yienghneix baenzlawz guh ne?”

Boh’au mbouj guhsing lo. De caenh ngiengx gyaeuj danq heiq, ndaw bak youh gamz doengz ien he, ndoet geij gaemz couh bae baenz dingz.

Raen boh’au mbouj rox baenzlawz guh cij ndei, Veiz Yindonz naeuz:“Boh’au, mwngz gangj.”

Boh’au cim daeglwg lungzau, lumjbaenz bouxlingjdauj gaujcaz ganbu nei, youh saenq youh ngeiz.

“Gou dwg daeglwg lungzau mwngz ha, boh’au.”

Coenzvah neix hawj boh’au roengz gietsim lo.

De gaemdawz fwngzswix daeglwg lungzau dep swhgeij haenx, yungh fwngzyeix youq ndaw fwngz daeglwg lungzau sij cih saw he.

Fwngz bae saw uet, ndaw fwngz mboujmiz saek yiengh.

Veiz Yindonz lijdwg yawj rox cih saw haenx lo.

Cih saw haenx sawj najsaek Veiz Yindonz bienq liux. De lumjbaenz ngaiz byajbag roxnaeuz sawqmwh ngaiz vunz moeb nei, ngawh dwk yawj boh’au.

“Lau la?”Boh’au cam.

“Mbouj dwg lau,”Veiz Yindonz naeuz, “gij eiqsei gou dwg, boh’au, cawzbae baenzneix guh, mboujmiz gij banhfap wnq la?”

“Lij miz gijmaz banhfap wnq dem? Mwngz gangj.”

“Lumjbaenz ndaw sinhvwnz gangj, rox swhgeij yaek ok saeh, couh buet daengz rog guek bae.”

Boh’au naeuz:“Mwngz dingqnyi ndaw sinhvwnz gangj, buet daengz rog guek bae lij ngaiz gaemh doxdauq lwi? Aen banhfap neix mbouj baenz, caiqgangj hix ganj mbouj gib lo.”

Veiz Yindonz mbouj rox baenzlawz guh, lumjbaenz bouxvunz loemq roengz boengz bae nei.

Boh’au seizneix youh rag fwngz de, gaem fwngz de ndaetndaet bae.

Veiz Yindonz ngaiz boh’au gaem maenh fwngz haenx sawqmwh fatyienh, boh’au engq lumj bouxvunz loemq roengz boengz haenx. De gouz de daeuj gouq, lumjbaenz bouxvunz binghnaek yaek dai gouz canghyw nei, lumjbaenz duzyiengz duzcwz yaek ngaiz gaj yawj fagmid nei, lumj bouxhendou coemj mbouj deng aen giuz haeuj dou nei.

“Dwg, boh’au.”Veiz Yindonz naeuz.

Boh’au lij mbouj soeng fajfwngz daeglwg lungzau, cixdwg nyaenj fagfwngz daeglwg lungzau geij baez, lumjbaenz bouxdaeuz caeuq bouxbing yaek bae hoenxciengq doxbiek nei. De ciengzsaeq son daeglwg lungzau baenzlawz guh, couh lumj bouxguen son bouxbing baenzlawz hoenxciengq cij hingz nei.

Veiz Yindonz naengh cico ganj dauq ndaw bya. Aen banci ceiq satbyai yienznaeuz caengz hai, hoeng hix mbouj beij naengh cico vaiq. Cico ndaej cig daengz ndaw mbanj. Boh’au daengq Veiz Yindonz naengh ci daengz ndaw mbanj le, couh byaij roen haeuj ndaw bya bae. (8)

在叔叔的车上，叔叔迫不及待地掏烟抽烟，也给并排坐的韦运团递了一支。两杆烟枪共同喷射，将窄小的车厢熏得呛眼。但叔叔依然没有打开车窗，因为接下来叔侄俩的谈话绝密紧要，是丝毫不能泄露出去的。

“你真的不饿？”叔叔说。

“不饿。”

“小牛一个人管沈，不会有事吧？”

“我下了死命令了。”

“是吗？好。”

“沈——小婶，现在不够安定，闹着要回来找你。”

“她不知道你有我新号码吧？”

“我的手机从来不给她用。”

“那她也不知道你是来找我的吧？”

“这个她晓得。”

“你怎么能让她知道你来找我呢？那不乱套了吗？真是不动脑子！”

“不让她晓得我来找你，那她就来找你。但是你叫我来找你，她不晓得。”

“也得。你回去就说找不到我，见不到我。”

“光这样讲她不信的。”

“就说我进去了，进检察院了。”

“叔叔，这么讲不吉利。”

“哪还管什么吉不吉利。现在，跟你说实话，叔叔被查了，应该是。因为，叔叔身边的人，跟叔叔有关的人，都被查了。有的还进去了。叔叔现在很危险。”

“我以为小婶不出声，不露头，叔叔就不危险了呢。”

“表面上看是这样。但现在……你小婶，也变得十分的危险。她是个重磅的定时炸弹，而且定时器坏了，乱套了，随时都可能爆炸。”

“叔叔放心，我们那里山高林密，平时也没有人来。小婶藏在那里，没有人能找得到她。”

“阿团你想得简单了呀。本·拉登那么高智商的人，最后都被找到。你小婶是没脑子的女人，我也是黔驴技穷才使出这一招。藏不了多久的。更何况，你小婶还是耐不住孤独和寂寞的女人，迟早会暴露的。”

“那怎么办？”

叔叔停止不说话了。他只是仰脸长吁、垂头短叹，嘴里又续上了一支香烟，吸几口就去了一半。

看着一筹莫展的叔叔，韦运团说：“叔叔，请讲。”

叔叔盯着侄子，像是上级领导对干部提拔前最后的考察，既信任又审慎。

“我是你侄子，亲侄子，叔叔。”

这句话鼓励了叔叔，让他最终下定决心。

他把侄子靠近他身边的左手抓握过来，用自己的食指在侄子的掌心写了一个字。

手去字除，掌心了无痕迹。

韦运团仍然看懂了这个字。

这个字让韦运团脸色惊变。他像遭受突如其来或意想不到的袭击一样，愣怔地看着叔叔。

“怕了？”叔叔说。

“不是怕，”韦运团说，“我的意思是，叔叔，除了这样，不能有其他的办法吗？”

“还有什么别的办法？你说。”

“比如新闻里说，晓得要出事了，就跑到国外去。”

叔叔说：“那你有没有听新闻里说，跑到国外去也是要引渡回来的？这招行不通了，何况也来不及了。”

韦运团犯难，像人陷入沼泽里。

叔叔这个时候又抓过他的手，紧紧握住他的手。

被叔叔抓住不放的韦运团忽然发现，叔叔更像是深陷沼泽的人。他在向他求救。他求救的眼神像垂危的病人看着医生，像快要被宰杀的牛羊看着屠刀，像扑空的守门员看着入网的球。

“是，叔叔。”韦运团说。

叔叔仍然没有松开侄子的手，而是重重把侄子的手上下鼓捣了几回，像是首长握别即将上阵的士兵。他详细跟侄子面授机宜，同样像长官对部属下达战略和战法一样。

韦运团乘坐出租车往回赶。车站的末班车即使没开走，也没有出租车快。出租车可以直达乡里。叔叔吩咐韦运团乘车到乡里后，就步行进山。 （8）