Cangh Dunghlinz baez caiq baez naeuz, de mbouj yiemq ngaenz de baenz nanz law, ngoenzlaeng gai dienzcaet baez ndaej ngaenz, couh boiz ngaenz hawj de gonq. Raen Cangh Dunghlinz yienghneix gangj, de mbouj rox baenzlawz dapvah lo.

Mboujguenj baenzlawz yiengh, ndaw gaj youh miz ngaenz lo. De sikhaek lingx fanh maenz ngaenz he coq roengz ndaw daeh bae, conz song dauq buh seuq, dap banci bae Bwzvah Si.

Bwzvah Si youq hamq Dahyougyangh, daj Mingzcauz Cinghcauz gvaqdaeuj gizneix couh baenz haw lo, canghbuenq Gveicouh、Yinznanz、Guengjsae cungj doxcomz youq gizneix guh gaicawx. Gaijfang gaxgonq, gizneix lij gai iennaez、cungqbauq caeuq huq guek rog dem, daengx bi gyau gvaeh yaek ciemq daengx Guengjsae dingz he. Cojlaux Ai Lujci miz bangmax gvaq bak duz, cienmonz bang vunz daeh huqyiengz daeh gyu daengz ndaw bya, caiq daj ndaw bya daeh huqdoj daengz maxdaeuz. Daengz daih Ai Lujci le, bangmax caeuq ciengzcugmax gaenq mboujmiz liux, caenh lw doengh laeuziq sam caengz youq diuzgai maxdaeuz haenx, hoeng cungj baenz gij ranz boh’au bohlungz daxboh lo, caeuq de gijmaz gvanhaeh cungj mboujmiz. Bihaenx, daxboh daiq daengx ranz riengz hamqdah doxhwnj, doeklaeng an ranz youq aen cin iq hamq Dahdozniengz neix.

Ai Lujci haeuj Yilungz Binhgvanj bae youq, de haujlai nanz mbouj daengz gizneix lo. Mwh de riuj daeh byaij daengz baihnaj gvihdaiz, mehlauxbanj Dahyen doeksaetyat, geizheih dwk yawj de, lumjbaenz mbouj roxnaj nei.

“Aeyo, Ai lauxbanj, daiq gijmaz huq ndei hawj gou gwn ha?”Lwgda Dahyen daj gwnz naj de yawj coh aen daeh bongzbedbed de.

Ai Lujci hai daeh mbon bau makhwzdauz doj he okdaeuj, ndenq haeuj dangqnaj de bae. Dahyen raen gij hwzdauz baenz noix, mbw bak naeuz:“Ged lai ne, cungj mbouj gaeuq gou saek conghheuj.”

Ai Lujci riunyaen naeuz:“Huq moq bw, bineix mbwnrengx, makhwzdauz baenz noix, song gaen neix lijdwg baengzyoux gou bae ra cijbaenz. Caj ngoenzlaeng sou ndaej lai le, caiq soengq geij gienh hawj mwngz.”

“Ndaej ha.”Dahyen riuhehe naeuz:“Baenzneix cij dwg aen beizheiq Ai daihlauxbanj ne.”

“Mehlauxbanj, mwngz youh biz lobw, beij gaxgonq lij bieg dem.”Ai Lujci riu naeuz:“Hawj gou hai aen fuengz he.”“Aeyo, Ai lauxbanj, gou laihnaeuz mwngz cungj lumz gizneix liux lo.”Dahyen guh’unj naeuz,“aen ci mwngz ne, dingz youq gizlawz la?”

“Gai lo.”

“Cojgvaq lai lo. Ai lauxbanj, mwngz guhmaz bienq baenzneix la?”

“Guh seng’eiq siedbonj lo. Gij ngaenz gou lij ngaiz vunz yaeuh dem.”

“Dwg Vangz Fuzgauh yaeuh ngaenz mwngz lwi?”

“Mwngz baenzlawz rox?”

“Gou guj hane.”

Dahyen dawz mbawfangzgaj vut daengz gwnz gvihdaiz, yaep mbat da he naeuz:“Gag ninz aen fuengz he ba, aenmbonq moqsak liux, mwngz baenzlawz ringx cungj ndaej.”

Gaxgonq de gingciengz youq gizneix, mizseiz youq saek cib ngoenz buenq ndwen. De maij youq gizneix, cujyau dwg liz ngeihgaep goengloh caeuq bakloh gauhsuz goengloh cungj mbouj gyae. De lij ndaej geiq, de baeznduj youq lijdwg Vangz Fuzgauh daiq gvaqdaeuj, baenzneix de cij roxnyinh diemq lauxbanj Iennaez, doengzseiz roxnaj fuzvuyenz Dahyen.

Mwhgonq de roxnaj Dahyen, de lijdwg dahniq he, yienznaeuz byom di hoeng baenzsau raixcaix, lij bakraeuz dem. Baeznaengz raen Dahyen, de cungj nien dahlwg swhgeij doeg gauhcungh haenx. Yienghneix baeznaengz de caeuq Dahyen gangjvah, cungj dwg lumj caeuq dahlwg gangjvah nei, mbouj cab saek coenz vah’uq. Cigdaengz banhaet ngoenz he, aen ci de sawqmwh banhaemh mboujmiz dienh, hai mbouj doengh, de bae bongx aen dou Vangz Fuzgauh siengj ciq aen ci de, de cij yawjraen Dahyen lohgangh daj ndaw veiswnghgenh okdaeuj. Mwhhaenx, de lumjbaenz gwn dawz duznengz he nei, siengj rueg youh rueg mbouj ok. Dahyen raen de haeujdaeuj, cang lumj mbouj roxnaj de nei ndonj haeuj ndaw denz bae. Dauq dwg Vangz Fuzgauh raurumz-ngabngab yungh sujbaq heuxdawz aen hwet, ndenq doengz ien he hawj de, suenq dwg saengq de lo.

Gvaqlaeng, miz baez he ndoet laeuj le, Vangz Fuzgauh naeuz hawj de, Dahyen ngamq muenx cibbet bi, ngamqngamq gauhcungh bizyez, gauhgauj gauj ndaej aen yozyau sambonj he, hoeng ndaw ranz hoj lai mbouj miz ngaenz soengq de bae doeg saw, baenzneix swhgeij couh okdaeuj dajgoeng lo.

Aen muzbyauh Dahyen dwg swhgeij gag hai aen diemq he, gai gijmaz cungj ndaej, canh ngaenz couh baenz, ndaej dang lauxbanj couh baenz. Vangz Fuzgauh lij naeuz hawj de, dwg Dahyen swhgeij gag ra de ninz. Haidaeuz de cungj mbouj saenq, gvaqlaeng miz baez he Dahyen lwnh de naeuz, Vangz lauxbanj gangj ngeihheiq raixcaix, de ciq hawj swhgeij song baez ngaenz, baez he sam cien, baez he song cien, de siengj boiz de cungj mbouj haengj aeu, bouxsai baenz ndei wnggai ndaej bauqwngq ndei cijbaenz. De dingq le siengj caeuq de gangj, dahnuengx, mwngz guhmaz baenz cienh, mwngz couh dij sam cien song cien lwi? Mboujgvaq de mbouj gangj.

Vangz Fuzgauh caeuq Dahyen doxninz, gvaqlaeng hix mbouj aeu de, mboujgvaq de yungh geiqmaeuz hawj Dahyen haq hawj diemq lauxbanj Iennaez lo, Dahyen baez cienq ndang couh daj fuzvuyenz bienqbaenz mehlauxbanj. Gij saeh Ai Lujci yawj ndaej raen neix, lumjbaenz cungj dwg Vangz Fuzgauh dingh ndei nei.(7)

张冬林再三说，他不会欠他太久，只要日后田七卖得钱，优先考虑的是先把欠债还给他。他听了便一时无语，不知说什么好。

不管怎么样，卡里头又有钱了。他立马取了一万现金装进包里，拣了两套干净衣服，搭上了开往百花市的班车。

百花城位于右江之滨，从明清至今，一直是滇黔桂三省边地的货物集散地。解放前，这里还是鸦片军火洋货的交易中心，一年的税收占到广西全省的五分之二强。艾鲁志的祖辈拥有上百匹的马帮，专事从百花城大码头驮运洋货盐巴进入山区，又从山区把土特产山货驮到码头。到了艾鲁志这一代，原先的马帮和马厩挷马场早已荡然无存，仅剩下码头街的一间三层小楼，但也已经归属于父亲的叔伯兄弟，与他没有任何关系了。当年，父亲带领他们全家溯江而上，最终落脚在这个驮娘河畔的小镇。

艾鲁志又住进了久违的裕隆宾馆。当他提着行包出现在柜台前时，老板娘阿燕的脸上现出了惊诧又诡异的表情，双眼也透出异样的神光。

“哎唷，艾老板，带什么好吃的给我啊？”阿燕的目光从他脸上转到他鼓鼓囊囊的行包上。

艾鲁志拉开拉练，从包里拿了一小塑料包山核桃，扔到她跟前。阿燕双眼先是瞟了台上的核桃一眼，嘴一撇：“小气鬼，才这么一点，还不够我塞牙缝呢。”

艾鲁志讪笑说：“新鲜的，今年小年又天旱，这两斤还是托朋友弄的呢。等我收多了，再发一两件给你。”

“这还差不多。”阿燕向他抛了个媚眼。“这才是艾大老板的风格呀！”

“老板娘，你又胖了啊，比原来白了。”艾鲁志笑说：“给我开个标间吧。”

“哎哟，艾老板，我还以为你忘记这个地方了呢。”阿燕撒娇说，“你的车呢，停哪里啊？”

“卖了。”

“好可怜喔。艾老板，你怎么变成这个样子呢？”

“我们的生意亏得一踏糊涂。我的钱还被别人骗了。”

“是黄福高吗？”

“你怎么晓得？”

“我猜的。”

阿燕把一张房卡丢到柜台上，眨巴一下眼睛说：“住单人房吧，床是新的，你随便滚。”

他以前是这里的常客，往往一住就是十天半月。他喜欢住这里，主要是离二级公路和高速路口都不远。他记得，他第一次住这里还是黄福高带来的，由此他认识了店老板洋烟，同时认识了服务员的阿燕。

他认识阿燕的时候，她还是一个小女孩，身板有些瘦弱，不过长得眉清目秀，还有一副伶牙俐齿。每次看见阿燕，他就会想起自己念高中的女儿。于是每次他跟阿燕说话，都是像跟女儿说话一样，没有混杂半点的污秽。直到有一天早上，他的车突然在夜里跑了电，打不着火，他去敲黄福高的门要他的车钥匙救急，他才看见浑身赤裸的阿燕正从卫生间里出来。当时，他只觉得自己像吃错了苍蝇，想吐又吐不出来。阿燕看见他进来，装着不认得他一般径自钻进被窝里。倒是黄福高边打哈欠边用毛巾围住了腰部，递给了他一支烟，算是给他一种安慰。

后来，一次喝酒之后，黄福高告诉他，阿燕刚满十八岁，刚刚高中毕业，高考考上了三本学校，但家里太穷没有能力送她读书，于是自己出来打工了。

阿燕的目标是自己开一个店，卖什么都行，只要能赚钱，只要能当老板。黄福高还告诉他，是阿燕自己来找他睡觉的。开始他根本不相信，后来在一个饭局上阿燕自己承认，黄老板很讲义气，她借了他两次钱，一次三千，一次两千，她想要还给他都不肯要，这样的男人就是应该得到好报应。他听了想跟她说，妹子，你咋这么贱呢，你才值三千两千吗？不过他没说。

黄福高睡了阿燕，但也没有娶了她，不过在他的策划之下，阿燕成功地嫁给了店老板洋烟，摇身一变从一个服务员变成了老板娘。这都是在艾鲁志眼皮底下发生的事情，一切都像是按照黄福高编的剧本导演的。

（七）