“Baenzlawz mboujmiz gvanhaeh?”Mwz Gojgoj sawqmwh gikdoengh lo, hoeng gij singyaem de sikhaek couh daemq roengzdaeuj,“couh suenq mbouj gven ranz sou ba,fanjcingq gou gaenq gietdingh bae yihyen lo. Gou baenzneix gietdingh, dwg mbouj siengj caiq mazfanz gyoengqsou. Cuengqsim la, gou itdingh ndei lumj gaxgonq nei. Sou, gizsaed mbouj buen ranz hix ndaej, baenz sinhoj guhmaz?”

Sunh Cang naeuz:“Raen mwngz ndei baenz- neix, gou sim’angq raixcaix.”

“Sunh lauxsae、Cejsiujlingz, cawzbae sou, gou mboujmiz byawz cigndaej doxbiek. Baibai!”Mwz Gojgoj cienq ndang byaij lo. Caj gij sing yamqdin de nyi mbouj daengz, Sunh Cang cij haep dou. Siujlingj naeuz:“Danghnaeuz de caeux di singjsat, dou couh mbouj yungh cug baenzlai loengxceij lo.”

19

Ngoenzceij caemdingh le song ndwen lai. Sunh Cang caeuq Siujlingz cungj yaek lumz Mwz Gojgoj liux. Ngoenz haenx, daengx ranz sam boux vunz naengh youq henz daiz gwn haeuxngaiz. Gwnz daiz miz nohgaeq、byaekbohcaiq、lwgmaenz, lij miz vanj raemxdang gyaeujbya aeuq daeuhfouh he. Gyoengqde cingq gwn ndaej yungzyubyub, youzdiyenz hawj Siujlingz soengq daeuj aen saenqfung he. De sikhaek hai saenqfung daeuj yawj, ndawde miz diuz yaekseiz he, lij miz fung saenq he. Saenq dwg Mwz Gojgoj sij, de heuh Siujlingz ndaej hoengq bae bang de hai conghcueng, hawj doenghgo rwed raemx, sawj aen ranz de lumjbaenz lij miz vunz youq nei. Raen Mwz Gojgoj baenzneix saenq ndaej gvaq swhgeij, raemxda Siujlingz couh yaek loenq roengzdaeuj lo.

Banringzgvaq, Siujlingz caeuq Sunh Cang bae ranz Mwz Gojgoj. Gyoengqde hai conghcueng hawj hoengqheiq caeuq nditndat haeujdaeuj. Gij doenghgo gwnz yangzdaiz cungj roz dai liux. Siujlingz naeuz:“Gouq mbouj ndaej, hojsik lai lo.”Sunh Cang aeu raemx rwed gij doenghgo ndaw buenzva roz dai haenx, baez rwed buenzva he, de couh yungh fwngz nyaenj gij namh ndaw buenz, raen cungj dumh liux le de cij bae rwed buenz wnq. Baeznaengz gvaqdaeuj, Sunh Cang cungj genhciz baenzneix guh. Siujlingz naeuz:“Boux vunz he cungj aeu raemx rwed gij doenghgo dairoz haenx, cingj cam boux haenx dwg gijmaz vunz?”

“Bouxbag.”Sunh Cang dap,“hoeng, lauheiq gij doenghgo neix ndaej dauq lix gvaqdaeuj ne.”

Sunh Cang rwed raemx song aen singgeiz, buenz gogut he daj henj bienq loeg, mbaw de hix menhmenh hailangh. De lix lo!

Sunh Cang yaengx buenzgut hwnjdaeuj, cam Siujlingz:“Dou dwg mbouj dwg wnggai bae yawjyawj de?”Siujlingz naeuz:“Gizsaed, gou ngoenzngoenz cungj siengj de, hoeng mbouj nyienh saenq swhgeij hix baenzneix siengj.”

Gyoengqde ciuq aen dieg gwnz saenq, ra daengz Ganghloz Yihyen. Canghyw lwnh hawj gyoengqde, Mwz Gojgoj mbouj lumj bouxvunz baenz bingh, yw cungj mbouj yungh gwn, ngoenznaengz dingzlai seizgan de cungj yawj saw. Canghyw heuh Sunh Cang caeuq Siujlingz youq ranzciepdaih caj. Mbouj geij nanz, Mwz Gojgoj hai dou haeujdaeuj. De angqyangz dwk coemj gvaqdaeuj, doengzcaez got dawz Sunh Cang caeuq Siujlingz, naeuz:“Cungj suenq miz vunz daeuj yawj gou lo.”Sam vunz doxbek aen mbaq le, cungj naengh roengzdaeuj. Aen naj Mwz Gojgoj hoengzmaeq raixcaix, lwgda hix ronghliklik. Sunh Cang daj ndaw daeh dawz buenzgut haenx okdaeuj. Mwz Gojgoj yungh song fwngz bae ciep. De mup gij mbawgut diem gaemz heiq he, mbawgut cungj saenqdaenh liux.

Siujlingz naeuz:“Dahnuengx, ndaej ok yihyen loba?”

Mwz Gojgoj naeuz:“Gou lijcaengz guenj ndaej swhgeij, miz mbangj saeh lijcaengz siengj cingcuj, lumjbaenz, gou guhmaz lij lix?”

Sunh Cang naeuz:“Yaek loengh cingcuj aen vwndiz neix, lau dwg mwngz lij ngaiz youq gizneix baenz ciuhvunz cij ndaej.”

Mwz Gojgoj naeuz:“Mbouj siengj cingcuj, gou couh mbouj gamj okbae. Gou itcig nyinhnaeuz, vunz lix couh vihliux ndaej vunz gyaez. Hoeng, gyoengq canghyw cungj nyinhnaeuz gou cungj baenzneix naemj mbouj deng. Gyoengqde naeuz caenh vih gienh saeh he bae lix, gig yungzheih siengj mbouj doeng, hix couh dwg gangj danghnaeuz gienh saeh neix mbouj guhbaenz, couh yungzheih nyapnyuk, couh siengj dai.”

“Canghyw bang mwngz siengj ok banhfap la?”Sunh Cang cam.

“Niuz canghyw naeuz, siengj lix couh gaej siengj saeh, baez siengj couh dai vunz.”

Sunh Cang naeuz:“Gou mbouj doengzeiq aen gvanhdenj neix.”

“Maj canghyw naeuz couh lumj douzswh, mbouj ndaej dan cawx gujbiuq, lij aeu faen di ngaenz he daeuj cawx laeuz cawx gim, lij aeu mbangj daeuj douzswh gamjcingz. Baenzneix, danghnaeuz miz aen he siedbonj, lij ndaej aeu aen canh daeuj bouj. De naeuz boux vunz he gvaq ngoenzceij aeu hawj swhgeij ra geij aen leixyouz, couh lumj ra geij faenh hong nei. Baenzneix ndawsim cij doxdaengh.”

Sunh Cang naeuz:“Gou doengzeiq. Gvaq ngoenzceij mboujaeu dan vih aen leixyouz he.”

“Gangj ndaej ndei!”Mwz Gojgoj haenh naeu,“hoeng, aeu saenq gijneix cix mbouj yungzheih. Danghnaeuz ngoenz lawz gou gangj ndaej gvaq swhgeij, caen saenq coenzvah neix le, sou couh daeuj ciep gou okbae.”

Siujlingz naeuz:“Daengzseiz dou co aen ci nyaeq bengz he, lumj ciep bawxmoq nei daeuj ciep mwngz.”

“Docih!”

Youh doxnai geij coenz le, Sunh Cang caeuq Siujlingz cij doxbiek dauqranz. Caeklaiq gyoengqde lij dap ndaej aen banci ceiq doeklaeng. Aenvih youq henz singz, mbouj miz geijlai vunz naengh ci, Siujlingz ing daengz aenmbaq Sunh Cang. Siujlingz Cam:“Sunh Cang, mwngz vihmaz lix?”

Sunh Cang naeuz:“Vihle mwngz caeuq Sunh Buzvangj ndaej gvaq ngoenzceij ndei.”

“Gizsaed gijneix couh dwg gyaez, mboujgvaq dwg lai daeglwg he. Aen siengjfap Mwz Gojgoj mboujmiz loek.”

Sunh Cang dauq cam:“Mwngz vihmaz cij lix?”

Siujlingz naeuz:“Vihle bang mwngz caeuq Sunh Buzvangj saeg buhvaq、cawj haeuxngaiz.”

“Gij leixyouz raeuz cungj mbouj sang’vid, beij gij siengjfap seiziq mbouj doxdoengz.”

“Hoeng saedyungh.”(16)

“有因果的，”麦可可忽然激动，但立刻压低嗓门，“就算没关系吧，反正我已经决定去医院了。我这么决定，是不想再打扰你们。放心吧，我会好起来。你们，其实没必要搬走，何必弄得那么辛苦？”

孙畅说：“看到你能控制情绪，我很高兴。”

“孙老师、小玲姐，除了你们，我没什么人值得告别。拜拜！”麦可可转身走了。直到她的脚步声彻底消失，孙畅才把门轻轻关上。小玲说：“她要是早点儿觉悟，我们就不用绑这么多纸箱了。”

19

生活平静了两个多月。孙畅和小玲基本不提麦可可。这天，一家三口坐在餐桌边共进午餐。他们的面前分别摆着：一盘每百克含蛋白质23.3克的鸡肉、一盘有生血功能的菠菜、一盘防癌的红薯，外加一碗解表散寒的香菜豆腐鱼头汤。正当他们吃得起劲儿的时候，邮递员给小玲送来了一封特快。她把特快打开，里面躺着一把钥匙，还有一封信。信是麦可可写的，她拜托小玲抽空帮她开开门窗，淋淋盆栽，让家里保持透气和生机。小玲被这份信任感动得鼻子酸。

下午，小玲和孙畅打开了麦可可的家门。他们推开所有的窗户，让光线和空气进来。阳台上，盆栽全部都枯死了，一片灾后景象。小玲惋惜地说：“没得救喽。”孙畅拿起花洒，往枯干的盆栽上淋水。他每淋完一壶，就会拈起盆里的泥土，放在手掌里搓搓，看看它们是否已经湿透。一盆淋透了，他又才淋下一盆。每次来给房间放风，孙畅都这么坚持着。小玲说：“一个人不断地往枯死的盆栽上洒水，请问这是什么人？”

“疯子。”孙畅回答，“但是，也许它们能活过来。”

孙畅淋了两个星期的水，一盆迷你蕨类盆栽由黄变绿，枝叶渐渐舒展，先后扬起。它竟然复活了！

孙畅举起这盆唯一复活的植物，请示小玲：“我们是不是应该去看看她？”小玲说：“其实，我天天都在想她，只是不愿意相信而已。”

他们按照信上的地址，找到了康乐医院。医生告诉他们，麦可可不像一个病人，甚至连药都不用吃，大部分时间都在散步看书。医生让孙畅和小玲在接待室等着。不一会儿，麦可可推门而入。她惊喜地扑过来，同时搂住孙畅和小玲，说：“总算有人来看我了。”三人相互拍了拍肩膀，然后分别落座。麦可可的脸红扑扑的，眼睛里没有乌云。孙畅从包里掏出那盆蕨。麦可可双手捧接。她把鼻尖凑到叶子上，深深地吸了一口气，吸得蕨的枝叶都抖动起来。

小玲说：“妹子，该出院了吧？”

麦可可说：“我还不能完全克制，有些想法还不能从脑子里清除，比如，我为什么要活着？”

孙畅说：“要弄清这个问题，恐怕你得在这里待一辈子。”

麦可可说：“不想清楚，我就不敢出去。我一直认为，活着就是为了得到爱。可是，医生们都给我的试卷打叉叉。他们说只为一件事而活，很容易走极端，也就是说假如这件事没办成，就会产生悲观情绪，甚至有轻生的念头。”

“那医生们有没有正确答案？”孙畅问。

“牛医生说，想活着就别想事，一想准得死。”

孙畅说：“我不同意这个观点。”

“马医生说就像投资，不能只投股票，还必须分一点钱来投资楼市、黄金，甚至投资感情。这样一来，即使某个投资亏损了，别的投资还可以弥补。他说一个人要为自己多找几份活着的理由，就像多找几份兼职。只有这样心理才会平衡。”

孙畅说：“我同意。活着的理由就是不为一个理由活着。”

“说得真好！”麦可可由衷地赞叹，“但是，要相信起来却不容易。如果哪天我能说服自己，真的相信这句话，那你们就可以来接我了。”

小玲说：“到时我们租一辆高档轿车，像别人接新娘那样来接你。”

“谢谢！”

彼此又说了一会儿相互鼓励的话，孙畅和小玲就起身告辞。幸好他们还能赶上末班车。由于这是郊区，坐车的不是太多，小玲尚能靠着孙畅的肩膀。小玲问：“孙畅，你为什么而活着？”

孙畅说：“为了你和孙不网能过上有尊严的生活。”

“其实这就是爱，只不过附加了一个结晶。也许，麦可可的想法没错。”

孙畅反问：“那你活着的理由是什么？”

小玲说：“为了给你和孙不网洗衣服、煮饭。”

“我们的理由都不崇高，和年少时的想法大不一样。”

“但是实用。” （十六）