18

Sunh Cang youq gwnz muengx fat diep naeuz siengj caeuq vunz doxvuenh ranz. Singgeiz he gvaq le, de youq henznden Siujlingz hwnjban haenx ra daengz aen ranz he. Dwg doengh ranz gaeuq he, daj baihrog yawj hwnjbae yienznaeuz rwixvaih, aen lae hwnj laeuz cungj baij rim labsab roxnaeuz gij huq ranzcawj mbouj yungh haenx, hoeng gij lizsij aen laeuz haenx cix gig gyaeraez. Ranzcawj singq Meiz, ranz youq caengz daihsam, mbouj yungh benz laeuz baegfofo. Daengx dauq ranz beij aen de nyaeq song bingzfueng, Siujlingz hwnjban fuengbienh, gij doxca neix suenq dingj ndaej gvaqbae. Gij cien bu lajdieg haenx gizneix mbouj dek gizhaenx dek, hix suenq lo, lwgda yungh daeuj yawj saw, yawj lajdeih baenzlai guh gijmaz? Ndaw ranz gig amq, it dwg nditndat ciuq mbouj haeujdaeuj, ngeih dwg gwnz ciengz hix uqlah lo, mbouj youqgaenj law, vuenh aen daeng he caiq yungh hoi cat ciengz baez he couh moqsak lo. Sahfaz cungj bok naeng liux, hoeng naengh roengzdaeuj ietbaeg lij baenz. Song mbiengj dou aengvih ranzdajcawj cungj vaih liux, hoeng aen saeuq lij dawz ndaej feiz, aencaeurumz lij rox cienq. Yienghyiengh cungj beij mbouj ndaej aen ranz swhgeij, hoeng ndawsim Sunh Cang cix gag nyinhnaenz doxvuenh mbouj suenq siedbonj law.

Haemh haenx, Sunh Cang heuh Siujlingz youq gwnz dennauj yawj gij siengq de ingj aen ranzgaeuq haenx. Aenvih de cungj ra gizndei ingj, Siujlingz mbouj fatyienh gizyaez, dauqfanj yawjraen gij va yangzdaiz、aen daeng ndaw ranzding、conghcueng ranzninz caeuq aen buenz diegdajswiq. Yawj sat le, Siujlingz naeuz:“Ranz mbouj loek.”Sunh Cang yaengx song lwg fwngz, naeuz:“Menciz beij ranz dou lij lai song aen bingzfueng.”

Siujlingz naeuz:“Guhma aeu vuenh ranz? Gou mbouj siengj ciemq bienzngeih bouxwnq.”

Sunh Cang vix aen laeuz doiqnaj, naeuz:“Dou mbouj ndoj de, de couh bik dou baenz bag lo.”

“Lau gijmaz? Gou couh mbouj saenq boux habfap lau boux mbouj habfap. Gaxgonq nyiengh de, dwg lau de dai. Seizneix dauqfanj daeuj ciengj bouxgvan gou lo. Danghnaeuz gou mbouj yaengx fagmid soujsuzdauh hwnjdaeuj, de lij laihnaeuz gou dwg canghyw gyaj dem.”

“Caeuq bouxbag gangj gijneix mbouj baenz.”

“Gijmaz bouxbag? Gou yawj de dwg cang bag!”

Siujlingj mbouj siengj doxnyiengh. De daengx ranz cungj vuenh daengmoq liux. De baez youq ranz, cungj hai conghcueng hai dou, dawz singyaem densigih hai daengz ceiq sang, lumjbaenz naeuz hawj Mwz Gojgoj: Aen ranz neix dwg aen ranz gou, mbouj cinj mwngz daeuj ciengj. Sunh Cang ngoenznaengz dauq ranz, gienh saeh nduj couh dwg gven dou, gaendwk gven densi, yienzhaeuh gven gij daeng mbouj yungh haenx. Haemh he, Sunh Cang ngamq gven aen daeng ranzninz, Siujlingz sikhaek buet gvaqdaeuj hai daeng. Song vunz mwngz gven gou hai, daeng yaep rongh yaep ndaep, yaeb cib geij baez le caiq mbouj rongh lo. Caenhguenj ndaw ranzninz ndaemcupcup, hoeng aenhaigvan lij yiengj “bazdazbazdaz”. Song vunz doxlawh rag, mboujgoq aen daeng rox mbouj rox rongh.

Sunh Cang naeuz:“Mwngz nanzdauh mbouj nyinhnaeuz dou baenzneix guh lumj bouxbag lwi?”Gij fwngz Siujlingz sawqmwh lumj ngaiz byaj bag nei dingz roengzdaeuj lo. Sunh Cang laebdaeb gangj:“Mbouj rox seizlawz fatbag, couh lumj haemhneix dou doxdax haigvan, couh lumj ngoenz haenx, mwngz yaep he yoek laekez gou, yaep he vut aen gingq, yaep he daej, saekseiz angqyangz saekseih nyapnyuk.”

“Gou caenhdwg heiqndat, gou gig cingqciengz.”Siujlingz naeuz.

“Caiq cingqciengz hix dingj mboujndaej de ngoenznaengz daeuj ra mwngz rag mwngz, saenq gou, baenzbag hix rah vunz bw.”

“Eiqsei mwngz dwg gou aeu ndoj de lo?”

Sunh Cang ngaekngaek gyaeuj. Gaenlaeng aen singgeiz haenx, baez ndaej hoengq gyoengqde hainduj soucaeb doxgaiq, ndaw ding cungj dwg baenz loengx baenz loengx buhvaq caeuq baenz dab baenz dab saw cug ndei haenx. Byonghhwnz, songde lij maeuq youq ndaw ranz cug doxgaiq. Sawqmwh, lingzdou yiengj lo. Siujlingz duenhdingh:“Dwg de.”Sunh Cang naeuz:“Gaej gangjvah.”Song vunz youh ngaem gyaeuj yungh cag cug loengxceij. Cug vang cug soh, caj gij cag cug liux le, gyoengqde cij raen daengx aen loengx cungj ngaiz cag cug rim liux, song boux cungj riunyaen lo. Lingzdou youh yiengj baez he. Siujlingz ndwn hwnjdaeuj haidou. Mwz Gojgoj byaij haeujdaeuj, yawj ndaw dingranz luenhyauyau, cam:“Sou yaek buen ranz ha?”Sunh Cang naeuz:“Mbouj、mbouj dwg, dwg soucaeb gij doxgaiq mbouj aeu haenx.”

“Ranz sou yienghyiengh cungj mbouj aeu ha？”

Mwz Gojgoj naengh daengz gwnz loengx. Siujlingz lumj raen bouxcaeg nei yawj de. De lumjbaenz yawj ok Siujlingz yawj swhgeij lumj bouxyak nei, caeghaex caengz naengh ndei youh ndwn hwnjdaeuj. Sunh Cang cam:“Miz gijzmaz saeh lwi?” Gij vah de lumjbaenz gangj youq ndaw conghhoz nei:“Gou daeuj caeuq sou doxbiek.”

“Bae gyawz?”Sunh Cang doeksaetyat.

“Daxboh gou gaenq ciem cih lo, ciuhvunz de couh bang gou ciem cih baez he.”

“Ok guek rog bae youq ha?”Sunh Cang cam.

Mwz Gojgoj ngauzngauz gyaeuj, naeuz:“Dwg bae Ganghloz Yihyen.”

Sunh Cang caeuq Siujlingz cungj siengj mbouj daengz, ndaw sim songde hix soeng haujlai. Sunh Cang naeuz:“Mwngz baenzneix guh gig ndei ha.”Mwz Gojgoj naeuz:“Gou baenzneix guh, mbouj dwg aenvih gou caen dwg baenz binghcingsaenz. Gou siengj diuq laeuz, dwg Cwng Sizyouz itcig mbouj caeuq gou gietvaen; gou heh fwngz, dwg aenvih sou mbouj bang gou gaemhdawz boux yaeuh haenx; gou ra Sunh lauxsae, dwg aenvih de dapwngq gvaq yaek caeuq gou gietvaen. Sojmiz gij iugouz gou cungj miz baengzgawq.”

“Yienghneix mwngz guhmaz lij bae Ganghloz Yihyen?”Siujlingz cam.

“Aenvih gou mbouj siengj buqvaih aen ranz sou.”

Siujlingz naeuz:“Gij saeh mwngz mbouj gven ranz gou.”(15)

18

孙畅在网上发帖，寻找愿意换居的户主。一星期之后，他在小玲上班的医院附近找到了一家。那是一幢老楼，外表虽然斑驳，但也可以说它历史悠久。楼梯尽管破旧，还堆满了杂物，但它能催人回忆。户主姓梅，梅花的梅，太有诗意了！房子在第三层，不用爬得上气不接下气。整套房子的面积比他家约小两平米，这的确是个差距，但可以用“小玲上班方便”来弥补。每个房间都有瓷砖破裂的现象，但也可以忽略不计，眼睛是用来读书的，谁会持久地盯住瓷砖不放？室内灰暗，一是采光不好，二是墙壁偏脏，但可以用“更换灯泡和重新刮墙”来解决以上难题。沙发是仿皮的，虽然脱了一层壳，但不影响坐姿，更不影响休息。橱柜的两扇门虽已歪斜，幸运的是燃气灶还能点火，抽油烟机尚能转动。孙畅在看房的过程中，就已经把自己给说服了。

当晚，孙畅让小玲在电脑上翻看那套房子的照片。由于他拍的大都是局部，所以小玲没现房子的缺点，反而看到了阳台上的鲜花、客厅的吊灯、卧室的窗门和卫生间的瓷盆。把这些闪亮的镜头一综合，小玲得出结论：“房子不错。”孙畅立即举起两根手指，说：“面积比我们家还多两平。”

小玲说：“为什么要换居？我可不想占人家的便宜。”

孙畅指了指对面的楼房，说：“唯一的办法就是躲，否则她会把我俩也培养成疯子。”

“凭什么？我就不信合法的还怕非法的。过去让着她，那是怕她撞地板。现在她雄赳赳气昂昂，公开跟我抢老公了。我要是再不举起手术刀，她还以为我这个医生是假的。”

“不可能跟一个疯子讲逻辑。”

“什么疯子？我看她是装疯！”

小玲无意撤退。她给每个房间都换上了更亮的灯泡或灯管。只要在家，她就敞开屋门，把电视机的音量调到最大，既像宣示主权又是故意挑衅。孙畅每天回家的第一件事就是关门，接着是关电视，然后再关那些用不着的电灯。一天傍晚，孙畅刚把卧室的灯关掉，小玲立即跑过来把灯打开。两人一关一开，灯光忽亮忽熄，闪了几十下之后就再也不亮了。尽管卧室一片昏暗，但开关仍然“叭哒叭哒”地响着。两只手不断重复，只为按开关而按开关，完全忽略了天花板上的灯早已烧瞎。

孙畅说：“难道你不觉得我们的行为很像疯子吗？”小玲悬在开关上的手像遭电击，忽然停住。孙畅继续说：“发疯一定是在不知不觉中，就像今晚我们比赛按开关，就像那天，你一会儿挠我胳肢窝，一会儿砸镜子，一会儿哭，情绪一时数变。”

“我只是生气，我很正常。”小玲说。

“再正常也顶不住她的胡搅蛮缠，相信我，发疯也会传染。”

“那你的意思是我们还得当逃兵？”

孙畅在黑暗中点了点头。他们开始利用茶余饭后的时间打包，书柜和衣柜慢慢被腾空。一星期下来，客厅里到处都是纸箱，有好几摞已经码到了天花板。夜深了，他们还蹲在纸箱中间捆着绑着。忽然，门铃响了。小玲警觉地：“是她。”孙畅说：“别吭声。”两人又低头绑手里的纸箱。他们绑了一道又一道，直到把一卷绳子全部绑完。打结的时候，他们才现纸箱已被绳子覆盖，就像草绳覆盖螃蟹，于是都笑了。门铃又响了一下。小玲起身开门。麦可可走进来，看了看零乱的客厅，说：“你们要搬家呀？”

孙畅说：“不、不是，是清理废旧物品。”

“你们家的废品真不简单。”

麦可可坐到纸箱上。小玲像盯贼似的一直盯着她。她似乎也感觉到了不友好的气氛，屁股还未坐稳又站起来。孙畅问：“有事吗？”她弱弱地说：“我是来跟你们告别的。”

“去哪儿？”孙畅有些惊讶。

“我爸已经签字，这辈子他就为我签了这一次。”

“是移民吗？”孙畅问。

麦可可摇头，说：“是去康乐医院。”

孙畅和小玲都有些意外，同时也有了几分轻松。孙畅说：“也许这是个明智的选择。”麦可可说：“我这么做，并不是因为我真的患了精神病。我想跳楼，是因为郑石油一直不跟我结婚；我割手腕子，是因为你们没帮我找到那个骗子；我跟你们要婚姻，那是因为孙老师曾经斩钉截铁地向我保证。我的所有要求其实都有根据。”

“那你干吗还要去康乐医院？”小玲问。

“因为我不忍心破坏你们的家庭。”

小玲说：“这和我的家庭八竿子都打不着。”

（十五）