Daj ndaw raemx hwnjdaeuj, de nyinhcaeuz gij saiz gwnz danhaij beij gaxgonq unq lai lo. Sawqmwh, de yawjraen baihlaeng bouxvunz he lumjbaenz raen gvaq nei, gyaep hwnjbae, cingq dwg Gvangh lauxsae. Song vunz cungj doeksaetyat. Gvangh lauxsae cam:“Mwngz baenzlawz youq gizneix?”

“Gou vihmaz mbouj ndaej youq gizneix?”

“Ngamj lai lo, ngamj lai lo.”

Lwgda Sunh Cang cienqlukluk, cam:“Gag daeuj?”

“Lij miz boux dem, cingq mbwn gwnz yangzdaiz yawjngonz gizneix.”

“A……”Sunh Cang riu naeuz:“Yienghneix gangj song boux sou baenz lobw.”

“Mwngz gangj de guhmaz cungj gyaez naemjngeix? Yienghyiengh cungj cam vih gijmaz.”

“Bingzseiz dou mbouj cam mwngz cungj ciengj dap, seizneix bungz daengz boux gyaez cam he, ngamq mwngz lo.”

“Gou miz di geizheih,”Gvangh lauxsae yawj coh daihhaij,“lauheiq, gou youz ndaej gvaqbae.”

“Bangbang gou, haij baenzlawz gvangq mwngz itdingh aeu youz gvaqbae.”

“Sawqsawq lo.”

Gvangh lauxsae mbaen roengz raemx, vad fwngz youz okbae. Sunh Cang itcig yawj de, caj de youq ndaw haij bienqbaenz diemj ndaem iq he le, cij cienq ndang gvaqdaeuj. Siujlingz sawqmwh ndwn youq baihlaeng de, cam:“Mwngz yawj byawz ha?”Sunh Cang naeuz:“Gvangh lauxsae.”

“De guhmaz daeuj la?”

“Mboujdan dwg de daeuj.”

Siujlingz beij Gvangh lauxsae aj bak lij gvangq. De naeuz:“Guhmaz de lumj ngaeuz nei? Byaij daengz gyawz riengz daengz gyawz, daegdaengq mbouj hawj dou cwxcaih.”

“Suenq lo, bouxwnq dawzrap baenz naek, hawj gyoengqde cuengq rap roengzdaeuj cij baenz.”

Ngoenz daihngeih, Sunh Cang couh doiq fuengz lo. Gyoengqde naengh banci dauqranz, nyiengh danhaij hawj Gvangh lauxsae caeuq Mwz Gojgoj. Gwnz loh, Sunh Cang cungj haenh Gvangh lauxsae, naeuz de dwg vunzndei, baezlaeng aeu bauqdap de. Hoeng, Sunh Cang youq ndaw hagdangz caenh dwg boux lauxsae he, mbouj banhfap bauqdap Gvangh lauxsae law. Haggeiz moq, baihgwnz baij vunz daengz hagdangz guh minzcuj cwzbingz, heuh daengxgyoengq lauxsae doigawj boux fuyaucangj ndeu. Sunh Cang naemj cungj mbouj naemj, couh doigawj Gvangh lauxsae lo. Doeklaeng, Gvangh lauxsae caenh ndaej mbaw biuq he, gyoengq lauxsae lij laihnaeuz dwg de gag doigawj swhgeij dem.

Banhaemh, Sunh Cang youq bangunghsiz gyaban. Gvangh lauxsae byaij gvaqdaeuj, bek daiz naeuz:“Laujsunh, guhyoux mbouj baenz lo.”Sunh Cang ngiengx gyaeuj, cam:“Guhmaz ne?”

“Mwngz yawjyawj,”Gvangh lauxsae biengj buh hwnjdaeuj,“lumj veh doz nei.”

Sunh Cang raen baihlaeng、najaek Gvangh lauxsae cungj dwg yaenqnyauj. De cam:“Mwngz ciengx doenghduz ha?”Gvangh lauxsae duet buh roengzdaeuj vut daengz gwnz daiz,“Ciengx doenghduz? Mehyak haenx guh.”

“Guhmaz nyauj baenzneix?”

“Denyingj yawj lo, raemxhaij youz lo, va soengq lo, vahvan vahdiemz hix gangj lo. Hoeng, de cungj mbouj hawj gou bungq saek baez, lij ndaq gou dwg vunzlanh.”

“Mwngz dwg mbouj dwg simgip lai?”

“Raennaj song ndwen lo!Mwngz gangj aen seizdaih neix, byawz gangjyoux song ndwen lijcaengz ndaej got gvaq? Laujsunh a Laujsunh, gij saeh neix bouxwnq song faen cung couh guh baenz, gou song ndwen hix guh mbouj baenz, suenq doiq ndaej gvaq mwngz ba?”

“Dwg doiq ndaej gvaq de, mbouj dwg gou.”

“Mwngz gaej laihnaeuz gou yawj mbouj ok, bouxvunz de gyaez haenx singq Sunh.”

“Mbouj dwg gyaez.”

“Mbouj dwg gyaez de guhmaz daengz henzhaij bae gyaep sou?”

“Youq henz haij, mbouj dwg dingjlingz bungz raen?”Sunh Cang siengj mbouj doeng.

“De itdingh aeu bae, hoeng daengz henz haij le, dou cungj mbouj ok, ngoenznaengz couh ndwn youq yangzdaiz, lumj bouxbing nei yungh vangyenjging yawj gizgyae. Ngamq hainduj gou laihnaeuz de cimh ndei gizdieg he yaek caeuq vunz doxmoeb, gvaqlaeng bungq daengz mwngz, gou cij rox de ra vunz.”

“Gvaiq mbouj ndaej ngoenz haenx mwngz beij duz byasahyiz aj bak lij gvangq.” Sunh Cang bwnda baez nyaeuq ,“vwndiz dwg, de baenzlawz rox gou daeuj henzhaij?”

“Mbouj dwg mwngz naeuz hawj de?”

“Gou naeuz hawj de guhmaz, gou cungj siengj ndoj daengz guek rog bae lo.”Sunh Cang hemq naeuz. Gvangh lauxsae cam:“Mwngz dwg mbouj dwg ndoj caiq?”

“Suenq dwg ba.”Vahgangj Sunh Cang daemq le haujlai.

“Ndigah, sou couh siengj banhfap dawz baet caiq neix cienq hawj gou, hix mboujguenj dwg mbouj dwg cingqciengz, dwg mbouj dwg fatbag?”Gvangh lauxsae doq cam doq dop aen daiz.

“Dou laihnaeuz……Mwngz yw ndaej de.”

“Meh mwngz. Laxlawz sou aeu gou daeuj dangj nyingzcungq ha?”Gvangh lauxsae yienzbonj dwg dop aen daiz, baez dauqcienq, moeb gvaq aen gyaeuj Sunh Cang bae.

Aennaj Sunh Cang baez ngeux, lwed daj gokbak lae okdaeuj. De baez uet, naeuz:“Mwngz baenzneix guh, baenzlawz bae son hagseng guh vunz guh saeh?”

“Seizneix, gou siengj son gyoengqde doxgaj.”

Gvangh lauxsae heiqndat fofo byaij lo. Sunh Cang sawqmwh doiq fajciengz rongx:“Gij vei gou ne, youh bae caeuq byawz gangj? Gou simndei gouq de, guhmaz ngaiz dem nyapnyuk baenzlai? Gou youh mbouj yiemq de, vihmaz heuh gou caeuq de gietvaen? Gij vah seiz gouqmingh gangj haenx suenqsoq lwi? Danghnaeuz suenq, gij vah ndaq vunz cungj baenz faplwd lo. Sou, cungj dawz labsab vut haeuj ndaw aen doengj gou daeuj, gou coux ndaej baenzlai ha? Naeuz hawj sou, gou hix siengj ra gizdieg he ndaq vunz……”

Ndaq dwk ndaq dwk, de biq goeng myaiz he.

(13)

从水里起来，他觉得海滩上的沙子也比过去来时柔软。忽然，他在人群中看见一个熟悉的背影，追过去，果然是匡老师。两人都不是一般地惊讶，张开的大嘴似乎能把对方吞掉。匡老师问：“你怎么会在这里？”

“我怎么就不能在这里？”孙畅说。

“太巧，太巧了。”

孙畅的目光在人群里搜索，问：“一个人？”

“还有一个，在阳台上观察敌情。”

“啊……”孙畅眉开眼笑，“这么说你们谈得还算顺利？”

“你说她怎么就那么爱思考？动不动就问为什么。”

“平时我们没问你都抢答，现在有个爱问的，那不是瞌睡遇到枕头了吗？你本来就是个解答疑问的专家。”

“有点儿奇怪，”匡老师放眼茫茫大海，“也许，我能游过去。”

“拜托，一定要游过去，不管遇到多大的阻力。”

“试试吧。”

匡老师扎进水里，挥臂游去。孙畅一直目送他，直到他在海里变成了一个小黑点，才转过身来。小玲突然出现在他身后，问：“你看谁呀？”孙畅说：“匡老师。”

“他怎么来了？”

“来的不光是他。”

小玲张开的嘴巴丝毫不比匡老师的小。她说：“怎么像个影子？走到哪跟到哪，成心不让我们放松。”

“算了吧，人家接了那么大一个包袱，真正需要放松的是他，他们。”

第二天，孙畅就退房了。他们坐长途汽车回家，把大海让给了匡老师和麦可可。一路上，孙畅都在夸姓匡的，说他是个好人，有机会一定要报答。但是，孙畅只是学校里的普通一员，基本上没报答匡老师的机会。新学期，上级派人到学校搞民主测评，让全体教职工推荐一位副校长。孙畅想都没想，就把匡老师给推荐了。结果，匡老师只得一票，部分同事还以为是他自己推荐自己。

傍晚，孙畅在办公室里加班。匡老师大步走进来，一拍桌子，说：“老孙，这恋爱没法谈了。”孙畅抬起头，问：“有情况？”

“你看看吧，”匡老师把上衣捞起来，“简直就像扒冬虫夏草。”

孙畅看见匡老师的背部、胸部全是纵横交错的爪印。他问：“你养宠物了？”匡老师把衣服砸下来，说：“什么狗屁宠物？这都是女恐怖分子的杰作。”

“怎么会抓成这样？”

“电影看了，海水泡了，鲜花送了，甜言蜜语也灌了。但是，她竟然不让我碰她，还骂我耍流氓。”

“你是不是太急？”

“都两个月了！你说这年代，还有谁谈了两个月没身体碰撞的？老孙呀老孙，人家两分钟干成的事，我两个月都没干成，算是对得起你了吧？”

“纠正一个字，你对得起的是她，不是我。”

“别以为我看不出来，她爱的人姓孙。”

“不是爱。”

“不是爱她干吗要到海边去追你们？”

“在海边，不是巧合吗？”孙畅真的糊涂了。

“她坚决要去，义不容辞，可到了海边，连门都不出，每天就站在阳台，像个军事专家那样举起望远镜。开始我以为她在看地形，准备跟对面打仗。后来碰到你，我才知道她在找人。”

“怪不得那天你嘴巴张得比鲨鱼的还大。”孙畅忽地皱起眉头，“问题是，她怎么知道我的行踪？”

“不是你告诉她的吗？”

“我没事找事呀？躲都躲不急，就差移民了。”孙畅提高嗓门。匡老师说：“你是不是在躲债？”

“算是吧。”孙畅忽然来了个低八度。

“所以，你们就想尽快把这笔债转到我的名下，也不管她正不正常，是不是神经病？”匡老师一边质问一边拍打桌子。

“我们以为……你能感化她。”

“丢你个老母。原来你们是拿我去堵枪眼？”匡老师拍打桌子的手立刻变成拳头，朝孙畅挥去。

孙畅的脸一歪，嘴角流出血来。他抹了一把嘴角，说：“你这么做，还怎么跟学生讲德育？”

“现在，我想跟他们讲决斗。”

匡老师气冲冲地走了。孙畅忽然对着墙壁咆哮：“那我的委屈呢，又该向谁发泄？我好心救命，凭什么还要添这么多烦恼？我又不欠谁，干吗跟我要婚姻？救命时说的话能算合同吗？如果这也算，那骂人的话就该当法律。你们，都把垃圾扔到我这只桶里，难道我就那么能装？告诉你们，我也想找个地方，把这口恶气吐出去……”

骂着骂着，他啐了一口唾沫。 （十三）