“Dai lo dai lo,”Mwz Gojgoj dawz mbaw siengq daujdingq gwnz ciengz haenx mbaet roengzdaeuj, vut daengz gwnz dieg,“gou naeuz de dai lo couh dwg dai lo.”

“Mwngz mbouj siengj de la?”

“Mbouj siengj.”

“Mbouj ndaenq de?”

Mwz Gojgoj ngauzngauz gyaeuj, naeuz:“Danghnaeuz mehmbwk henz ndang de beij gou hauxseng beij gou sau, lauheiq gou lij ndaenq de……Mehmbwk couh dwg baenzneix, souh mbouj ndaej bouxwnq beij swhgeij ndei, bouxwnq yaez couh suenq lo.”

“Baez neix, mwngz dwg caen ndiu lo.” Sunh Cang yaengx cenj. Sam aen cenj coux laeujhoengz haenx doxbungq yiengjgogo.

12

Lauheiq dwg gwn mienhfuengbienh mbwq lo, Mwz Gojgoj hwnj dou caeuq Siujlingz hag cawj byaek. Siujlingz daj sauz haeux son daengz cawj haeux cug, gaenlaeng, youh son de ronq byaek、ceuj byaek. Mwz Gojgoj dawzyinx lo, ngoenz gvaq ngoenz couh gvaqdaeuj hag. Baeznaengz gvaqdaeuj, ndaw fwngz de miz seiz riuj nohgaeq miz seiz riuj nohvaiz, miz seiz riuj mak miz seiz riuj byaek. Haeux byaek cawj ndei le, de louz roengzma doengzcaez gwn, dingq daihgya gangj ndei mbouj ndei gwn. Gwn caeuz gvaq, de son Sunh Buzvangj danzgimz.

Aengimz dwg gaxgonq de soengq hawj haenx, lij baij youq henz conghcueng ranzninz. Siujlingz youq henz congz bu gaiq baengz he, Mwz Gojgoj caeuq Sunh Buzvangj couh naengh youq gwnz baengz, daj “dohleihmij”hag. Yienzbonj singgimz lij lumj cwzvaiz heuh nei, gvaq mbouj geij nanz menhmenh bienq lumj duzroeg heuh lo. Baeznaengz hwnj dangz sat le, Mwz Gojgoj cungj dingj mbouj ndaej danz 《Ronghndwen Hausagsag》roxnaeuz 《Seiq Duz Haqmbwn Iq》. Baeznaengz nyi singgo yiengj, Sunh Cang caeuq Siujlingz mboujguenj cingq guh gijmaz, cungj gag buet daengz bakdou ranzninz daeuj dingq. Seizneix Mwz Gojgoj lumj yahguen he nei, lwgfwngz youq gwnz gimz diuqfoux, yawj hwnjbae saulengj raixcaix. Bouxdingq fiz lo, bouxdanz hix fiz. Sunh Cang caeuq Siujlingz gingciengz daezgonq bekfwngz. Baez dingq couh rox, diuz go neix mbouj dwg danz hawj hagseng nyi, cix dwg docih bouxhung gouq diuz mingh swhgeij. Aenvih gizdieg de naengh danzgimz haenx, gaxgonq Sunh Cang couh dwg youq gizneix hemq de. Dingjlaeuz doiqmienh, dwg gizdieg de ca di he couh diuq roengzbae haenx.

Mwz Gojgoj dauq ranz le, gij singgimz lij bu youq gwnz congz nanatnat. Sunh Cang caeuq Siujlingz ninz roengzbae, lij roxnyinh gij singgimz daj ndaw mbinj ndonj okdaeuj, lumj faiq nei hoemq songde. Haemh lawz miz singgimz bu congz, songde haengjdingh doxndei baez he. Gvaqlaeng, Mwz Gojgoj danz baez gimz he, songde cij doxndei baez he. Hwnz he, Sunh Cang baenzlawz cungj ninz mbouj ndaek, de menhmenh diemheiq, dauqngeix aen daemzbya rog singz, naemj gij raemx saw faex loeg nywj rang haenx, siengj sawj aen sim swhgeij dingh roengzdaeuj, ninz ndaek gvaqbae. Hoeng, lij dwg singjsad dangqmaz.

Sunh Cang yoek Siujlingz, Siujlingz sikhaek fonj ndang gvaqdaeuj, laxlawz de hix ninz mbouj ndaek. Seizneix, songde cij singjsat gvaqdaeuj, Mwz Gojgoj gaenq haujlai nanz mbouj daeuj son danzgimz lo. Songde hix haujlai nanz mbouj guh gij saeh gvanbaz haenx lo. Siujlingz naeuz:“De dauqdaej ndaej lumz gyoengqraeuz lo.”

“De cingq caeuq gaxgonq doxbiek ne.”Sunh Cang naeuz.

13

Gvaq buenq bi le, Sunh Cang youq gyausiz hwnjdangz. Gangj daengz buenq, de raen mehmbwk he naengh youq mbiengj laeng ndaw gyausiz, sijsaeq baez yawj, dwg Mwz Gojgoj. Byoemgyaeuj de nyumx henj, gwnz ndaeng lij raek fouq nganxgingq dem. Sunh Cang cang yawj mbouj raen, hoeng gangj dwk gangj dwk gangj gvaq gizwnq bae lo, cij ndei daezgonq roengzdangz. Gyoengq hagseng okbae le, Sunh Cang byaij gvaqdaeuj, naeuz:“Gojgoj，gou ca di cungj mbouj rox mwngz lo.”

Mwz Gojgoj ngaem gyaeuj naeuz:“Mboengqneix nyapnyuk lai, siengj ra mwngz gangj geij coenz vah.”

“Bae ep bya liux mboujcaengz?”Sunh Cang naengh youq doiqnaj de.

“Gou vut ganjepbya daengz ndaw daemz bae lo.”

“Vihmaz?”

“Gou ep ndaej duz bya he, mbaet roengzdaeuj le youh cuengq roengz raemx bae, youh ep, lij ep daengz duz haenx. Gou youh mbaet roengzdaeuj cuengq roengzbae, vuenh gizdieg ep, siengj mbouj daengz youh ep ndaej duz bya haenx.”

“Duzbya haenx maij lwgsau.”

Raen Mwz Gojgoj mbouj riu, Sunh Cang sikhaek hix mbouj guhsing. Mwz Gojgoj naeuz:“Ndigah gou naemj, ciuhvunz caen mbwq, couh lumj ep bya nei, ep bae ep dauq cungj dwg ep duz haenx, swhgeij lij ngaiz cuengq dauqbae dem.”

Sunh Cang naeuz:“Miz vunz ep baenz ngoenz, duz ngaeuz bya cungj yawj mbouj raen, hoeng mwngz cix ep ndaej duz bya he geij baez, suenq dwg mingh ndei.”

“Gaej yaeuh gou.”

“Danghnaeuz mbouj dwg mingh ndei, couh dwg guh fangzhwnzloq.”

“Mwngz cij guh fangzhwnzloq. Mwngz gangj Cwng Sizyouz baujcwng caeuq gou gietvaen, mwngz gangj caenh’aeu gou mbouj dai couh caeuq gou gietvaen……Mwngz yienghyiengh cungj guh mbouj daengz.”

Baihlaeng miz vunz riuhaha. Sunh Cang ngeux gyaeuj, raen gyoengq hagseng youq rog conghcueng caeg dingq. De yaengx fwngz gyaep gyoengqde, hagseng sanq bae lo. Cigdaengz rog conghcueng mboujmiz vunz, de cij ngeux gyaeuj gvaqdaeuj, naeuz:“Miz mbangj vah dwg miz maqmuengh cij gangj, hoeng mbouj dwg aen maqmuengh lawz cungj saedyienh ndaej.”

“Couh dwg gangj mwngz yaeuh vunz lo.”

“Caeuq mwngz gangj cingcuj, ngoenz haenx mwngz yaek dai, gou dwg lawh Cwng Sizyouz hemq mwngz.”

“Hoeng gou mbouj dawz mwngz dangq Cwng Sizyouz. Gij vah mwngz gangj haenx, coenzcoenz cungj moeb daengz gwnz gyaeuj gou, gyaeuj cungj gawh liux. Gou dwg dingq daengz mwngz gangj caeuq gou gietvaen cij ndiu gvaqdaeuj. Danghnaeuz dwg Cwng Sizyouz baenzneix gangj gou caeux couh dai lo, byawz lij saenq de ha?”

“Baenzneix gangj gou hemq loek la?”Sunh Cang simgip lo.(10)

“死了死了，”麦可可把墙壁上倒挂的照片摘下来，砸到地板上，“我说他死了就是死了。”

“你真不在乎他了？”

“不在乎。”

“也不嫉恨？”

麦可可摇头，说：“如果他身边那个女的比我年轻、漂亮，也许我会嫉恨……女人都是这样，受不了别人比自己好，却能原谅别人比自己差。”

“这回，你算是真醒了。”

孙畅举杯。三只盛着红酒的杯子响响地碰在一起。

12

估计是方便面吃腻了，麦可可登门跟小玲学做饭菜。小玲从淘米开始一步步教她，直到把生米煮成熟饭，然后，又教她切菜、炒菜。麦可可很上瘾，三天两头就跑过来练厨艺。每次她都不会空着手来，有时提鸡肉有时提牛肉，有时提一大篮瓜果蔬菜。饭菜做好，她留下来一同品尝，听每个人对饭菜的评价。晚餐后，她教孙不网弹琴。

琴是她先前送来的，还摆在主卧室的窗前。小玲在床边铺一块布，麦可可和孙不网便坐到布上，从“哆来咪”开始学。随着时间推移，琴声从牛叫慢慢变成鸟鸣。每次授课完毕，麦可可会不自禁地演奏《月光奏鸣曲》或《四只小天鹅》。凡这样的曲子一起，孙畅和小玲不管在做什么，都会跑到卧室的门口，用崇敬的目光看，谦虚的耳朵听。此刻的麦可可上身像个贵族，手指像个舞蹈演员，神情专注，整体优雅。听的人陶醉了，弹的人也陶醉。孙畅和小玲经常提前鼓掌。显然，这样的曲子不是弹给学生听的，而是为了感谢家长的救命之恩。要知道她现在演奏的位置，就是当时孙畅对她喊话的地点。她的目光不可避免地会穿过窗户，落到对面的楼顶。那是她曾经差一点儿就跳下去的地方。

麦可可告辞，琴声仍厚厚地铺在床上。孙畅和小玲睡下时，能听见琴声从席子的气孔冒出来，像棉花一样把他们覆盖。有琴声铺床的夜晚，他们准会亲热一次，以至于他们亲热的次数，完全与麦可可演奏的次数相等。一天深夜，孙畅觉得脑袋里有点儿紧，就像在脑神经上铺了一层吸水纸之后、纸又干了的那种感觉。

孙畅深呼吸，回忆郊区的鱼塘，想象山水树木和草香，暗示自己平静。但是，他越暗示脑神经就越绷得紧，仿佛拔河，一拉它就过来，一松它就过去，反正就是不能原地不动。

孙畅碰了一下小玲，小玲翻过身来，速度飞快，眼睛是睁开的。原来她也没睡着。这时，他们才恍然大悟，麦可可已经好久没上门教琴了。他们也好久没过那种生活了。小玲说：“她总算把我们给忘了。”

“她在和过去告别呢。”孙畅说。

13

半年后，孙畅在教室上课。讲到一半，他现后排坐着一位成熟的女生，细看，原来是麦可可。她头染黄，发型改变，鼻梁上还多了一副黑框眼镜。孙畅假装没看见，但讲着讲着就跑题，只好提前宣布下课。学生们散去，孙畅走过来，说：“可可，我差点儿没把你认出来。”

麦可可低着头，说：“最近，有点儿，伤感，想找你说几句。”

“去钓鱼了吗？”孙畅坐到她对面。

“我把钓鱼竿砸水里了。”

“为什么？”

“我钓了一条鱼，把它摘下来放回去，然后又钓，钓到的还是那条。我又摘下来，把它放回去，还挪了钓鱼的位置，没想到钓起来的又是它。”

“只能说那条鱼喜欢美女。”

麦可可的脸上没有出现预期的笑容。孙畅赶紧把自己的笑容打住。麦可可说：“所以我想，人生很无聊。就像钓鱼，钓来钓去就钓那一条，还是自己放回去的。”

孙畅说：“有的人钓了一天，连个鱼影子都看不见，而你却能几次钓到同一条鱼，算是幸运。”

“别哄我了。”

“如果不是幸运，那就是幻觉。”

“你才幻觉。你说郑石油保证跟我结婚，你说你能找到郑石油，你说只要我不走就跟我结婚……你回车回车总回车，却没一条兑现。”

传来一阵哄笑。孙畅扭头，发现一群学生趴在窗外偷听。他挥手驱逐，学生们三三两两地走开。直到窗外没人，他才把头扭过来，说：“有的话是抱着希望说的，但不是每个希望都能实现。”

“那不就是说谎吗？”

“必须澄清，你奄奄一息那天，我是在替郑石油喊话。”

“可我没把你当郑石油。你的每句话都拍在我脑门，一句一个包。我是听到你说跟我结婚才醒的。要是郑石油这么说我早气死了，谁还信他呀？”

“这么说我喊错了？”孙畅有些着急。 （十）