□ Biz Feihyij

□ 毕飞宇

(ciep geiz gonq)

Dou itloh byaij cungj mbouj gangj vah. Doeklaeng dou byaij daengz aen bouq heuh Anhgizwz gai mienhbau he. Aen bouq gai mienhbau neix dwg song gvanbaz Danhmwz hai, seizneix cingq deng daengngoenz dak dwk henjrwgrwg, mienhbau ngamq ring okdaeuj, gij saek de caeuq daengngoenz doxingj doxwenj, gig gyaeu, roxnyinh gig raeujrub. Gij mienhbau ngamq ring okdaeuj rang dangqmaz, mienhbau yienghneix rang, simcingz gou vihmaz baenzneix nyap? Gou mbon ok cienzbau, sikhaek cawx song aen bau hawj dahlwg, gou doiq dahlwg naeuz:“Gwn, neix dwg mienhbau Anhduzswngh daxgoeng gwn gvaq bw.”

Dahlwg haeb gaemz ndeu, cix mbouj geux, dan yawj gou. Gou naeuz: “Gwn ha, ndei gwn bw.” Dahlwg youh haeb gaemz ndeu, saek ndaej aenbak bongqbwdbwd, doiq gou mbouj dingz yaep aenda de, ndwnj mbouj roengz youh mbouj gamj haiz okdaeuj, lumj gwn ndaej imq gvaqbouh nei. Gou rox itloh daeuj dahlwg gwn lai lo. Gou mbouj rox gou vihmaz yienghneix guh, buekmingh cawx hawj dahlwg gwn, couh lumj cawz cawx gijgwn le couh ra mbouj ok gij saeh wnq guh lo. Gou rox gou caeuq dingzlai bouxsai Cungguek ityiengh, couhcinj youq mwh biujsi daxboh ndiepgyaez lwg swhgeij, hix mbouj rox baenzlawz biujdap gij gyaez de. Hoeng raeuz youq mwh biujsi haemz cix guh ok gak cungj gak yiengh hingzveiz yakrwix daeuj. Biujsi gyaez cix daiq bingzciengz lo

Hoeng, caiq mbouj rox baenzlawz biujdap ndiepgyaez, gou hix dwg daxboh dahlwg gou. Gou dwg daxboh dahlwg gou, neix dwg dahlwg gou seng okdaeuj haet haenx saenzsien couh lwnh gou lo. Yaek gangj bingzciengz, gwnz biengz neix ceiq bingzciengz couh dwg saenzsien, saenzsien cauh’ok bouxsai, youh cauh’ok mehmbwk, yienzhaeuh youh youz bouxsai caeuq mehmbwk cauh’ok daihlaeng bouxsai caeuq mehmbwk——mwngz gangjgangj yawj, youq gwnz biengz neix raeuz baenzlawz gvaq ndaej “cwxcaih”? Youh baenzlawz gvaq ndaej miz “yiyi”? Raeuz lij lw roengz gijmaz? Aenlaeh yienhmiz couh dwg gou, cawz le dahlwg gou, gou mbouj miz saek yiengh. Hoeng dahlwg couh ndwn youq baihnaj gou, gij yiengh lumj gwn bengq nei. Simcingz gou youh mbouj ndei lo, baenzlai bi gou caen caengz siengj gvaq baenzlawz bae ndiep dahlwg gou. Neix sawj gou gig duix. Neix hawj gou siengj gag fak swhgeij mbat he. Gou daj ndaw fwngz dahlwg aeu mienhbau gvaqdaeuj, oet haeuj ndaw bak gou bae. Gou oet ndaej daiq saed , vihliux geux ndaej, gou lumj duzma nei laep da hwnjdaeuj.

Gwn sat aen mienhbau neix, gou cuengq gaemz heiq raezrangrang he, daengngoenz vaiqhaemh lij dwg baenzneix ndei, gij rongh de henjgim youh miz di hoengzoiq. Gou mbouj siengj caiq daiq dahlwg bae gwn Gwnjdwzgih lo. Gou goemz gyaeuj roengzdaeuj, yawj dahlwg. Dahlwg cingq mwnhsaeng yawj gwnz loh. Gij loh seiq doeng bet dab，gou yawj mbouj ok gou wnggai byaij diuz loh lawz. Gou naeuz: “Soengq mwngz bae daxmeh mwngz baihde ba.” Dahlwg naeuz: “O.”

Caiq raen dahlwg, gou gietdingh daiq de bae gunghyenz youz. Gunghyenz mbouj miz maz ndei yawj, geij go faex, geij daemz raemx, geij benq diegnywj gap hwnjdaeuj. Ngoenz haenx gou dajcang swhgeij gig cingsaenz, daenj dauq buhyindung Lij Ningz baiz he, lij daeq aen gyaeuj bingzdaeuz, yawj hwnjbae cingsaenz dangqmaz, gou daj ndaw daeh dawz ok geij mbaw bauqceij, bu youq gwnz diegnywj, yienzhaeuh angqvauvau dawz ok doenghduz denswj daeuj. Gou yaek caeuq dahlwg doxcaez yawj duzmeuz denswj, yawj duzmeuz neix caeuq duzmeuz caen miz maz mbouj doxdoengz, raeuz yaek baenzlawz bae haifat gij siengjsiengliz raeuz, sawj duzmeuz denswj neix guh maz cungj baenz.

Dahlwg ciep gvaq doenghduz denswj le cix mbouj hai de. Dahlwg lumj boux vunzhung nei cimyawj haemq nanz seizgan, sawqmwh naeuz: “Mwngz dwg bouxsai gauq mbouj ndaej, dwg mbouj dwg?”

Coenz vah neix dwg daxmeh de doiq de naeuz. Cungj vahfangz neix itdingh dwg mehfangz haenx doiq dahlwg gou naeuz. “Gou dwg daxboh mwngz.”Gou naeuz, “Gaej dingq daxmeh mwngz luenh gangj.”Hoeng dahlwg yawj dwk gou, lwgda sawndik, youh yawj mbouj raen daej. Lwgda de sawndik sawj gou siengsaenq ndaw lwgbaed de lij miz aen lwgbaed he. Yienghneix dahlwg da yawj vunz yawj doxgaiq couh miz cungj simdingh mbouj cingqciengz he, cungj simdingh neix ndaej cw gij gag yawjsiuj caeuq mbeiiq de. Gou mbouj miz swhsiengj cunjbei, gou sawqmwh saenz mbat he.

Gou gvih youq baihnaj dahlwg, rag de gvaqdaeuj, gig haenq caem de: “Meh mwngz lij caeuq mwngz gangj gijmaz dem?”

Dahlwg hainduj raemxda roengzyagyag. Dahlwg raemxda roengzyagyag sawj gou guh daxboh neix gig in, cix mbouj rox gizlawz in. Gou sing’unq naeuz: “Gvai, lwnh daxboh, mehyak neix lij gangj daxboh gijmaz?”

Dahlwg couh daej lo. De daej mbouj ok sing, cij miz raemxda doek youq gwnz bauqceij, “daeg”doek ndik raemxda he, “daeg”youh doek ndik he.

Gou naeuz: “Daxboh soengq mwngz baema.”

Dahlwg mbouj hai bak han, de ngaekngaek gyaeuj, de baez ngaek gyaeuj youh doek song ndik raemxda. “daeg”ndik he, “daeg”youh ndik he.

Haemh haenx dienhvah bangunghsiz yiengj lo. Gou cingq cimq mienhgvaicanhmen, dienhvah sawqmwh yiengj. Gou siengj aiq dwg Dahlaiz, de baema baenzlai nanz , hix wnggai dwk aen dienhvah he daeuj nai gou lo. Gou gaem hwnj dienhvah, cix mbouj miz sing. Gou naeuz:“Vei, dwg boux- lawz?——Mwng dwg bouxlawz?”

Ndaw dienhvah naeuz: “Dwg mehyak.”

Gou nyeng aen’gyaeuj, aeu fwngz cab haeuj geh byoem bae. Gou mbouj dingz yaep aenda doiq aen dienhvah nyinhcaen naeuz:“Gou mbouj dwg gij eiqsei neix.”

“Gou gik ndaej caz gij eiqsei mwngz.”Ndaw dienhvah naeuz: “Gou naeuz mwngz nyi, gou noix hawj mwngz raen dahlwg baez ndeu. Guh loek couh ngaiz fad.” (Mungz Yenginz hoiz)（caengz sat）

一路上我们一直没有说话。后来我们步行到了安琪儿面包房。这由一对丹麦夫妇开设的面包铺子正被夕阳照得金黄，面包们刚刚出炉，它们的颜色与夕阳交相辉映，有一种世俗之美，又有一种脱俗的温馨。刚刚出炉的面包香极了，称得上热烈。我的心情在面包的面前出现了一些转机，夕阳是这样的美，面包是这样的香，我为什么这样闷闷不乐?我掏出钱包，立即给女儿买了两只，大声对女儿说：“吃，这是安徒生爷爷吃过的面包。”

女儿咬了一口，并不咀嚼，只是望着我。我说：“吃吧，好吃。”女儿又咬了一口，嘴里塞得鼓鼓的，对着我不停地眨巴眼睛，既咽不下去又不敢吐掉，一副撑坏了的样子。我知道女儿在这一路上吃坏了。我弄不懂自己为什么要这样，拼命给女儿买吃的，就好像除了买吃的就再也找不出别的什么事了。我知道自己和大部分中国男人一样，即使在表达父爱的时候，也是缺乏想像力的。我们在表达恨的时候是天才，而到了爱面前我们就如此平庸。

然而，再平庸我也是我女儿的父亲。我是我女儿的父亲，这是女儿出生的那个黎明上帝亲口告诉我的。要说平庸，这个世界上最平庸的就是上帝，捣鼓出了男人，又捣鼓出了女人，然后，又由男人与女人捣鼓出下一代的男人和女人——你说说看，在这个世界我们如何能“诗意”地生存?如何能“有意义”地生存?我们还剩下什么?最现成的例子就是我，除了女儿，我一无所有。而女儿就站在我的面前，一副吃坏了的样子。我的心情一下又坏下去了，这么多年来我还真是没有想过怎么去爱自己的孩子。这让我沮丧。这让我想抽自己的嘴巴。我从女儿的手上接过面包，胡乱地往自己的嘴里塞。我塞得太实在了，为了能够咀嚼，我甚至像狗那样闭起了眼睛。

吃完这个面包我长长地叹了一口气，夕阳还是那样好，金黄之中泛出了一点嫩红。我打发了去吃肯德基的念头。我低下脑袋，望着我的女儿。女儿正茫然地望着马路。马路四通八达，我一点都看不出应当走哪一条。我说：“送你到你妈那边去吧。”女儿说：“好。”

再一次见到女儿的时候我决定带她去公园。公园依然是一个缺乏想像力的地方，几棵树，几湾水，几块草地，煞有介事地组合在一起。这一天我把自己弄得很饱满，穿了一套李宁牌运动服，还理了一个小平头，看上去爽朗多了，我从包里取出几张报纸，摊在草地上，然后，我十分开心地拿出电子宠物。我要和我的女儿一起注视那只电子猫，看那只猫如何满足我们的好奇心，如何开导我们的想像力。

女儿接过电子宠物之后并没有打开它。女儿像一个成人一样长久地凝视着我，冷不丁地说：“你是个不可靠的男人，是不是?”

这话是她的妈妈对她说的。这种混账话一定是那个混账女人对我的女儿说的。“我是你爸爸。”我说，“不要听你妈胡说。”但是女儿望着我，目光清澈，又深不见底。她的清澈使我相信这样一件事：她的瞳孔深处还有一个瞳孔。这一来女儿的目光中便多了一种病态的沉着，这种沉着足以抵消她的自卑与胆怯。我没有准备，居然打了一个冷颤。

我跪在女儿的对面，拉过她，厉声说：“你妈还对你说什么了?”

女儿开始泪汪汪。女儿的泪汪汪让做父亲的感觉到疼，却又说不出疼的来处。我轻声说：“乖，告诉我，那个坏女人还说爸爸什么了?”

女儿便哭。她的哭没有声音，只有泪水掉在报纸上，“叭”地一颗，“叭”地又一颗。

我说：“爸送你回去。”

女儿没有开口，她点了点头，她一点头又是两颗泪。“叭”一下，“叭”又一下。

当天晚上办公室的电话铃便响了。我正在泡康师傅快餐面，电话响得很突然。我想可能是阿来，她南下这么久了，也该来一个电话慰问慰问了。我拿起了电话，却没有声音。我说：“喂，谁?——你是谁?”

电话里平静地说：“坏女人。”

我侧过头，把手叉到头发里去。我拼命地眨眼睛对着耳机认真地说：“我不是那个意思。”

“我不追究你的意思，我没兴趣。”电话里说，“我只是通知你，我取消你一次见女儿的机会。——做错了事就应当受到惩罚。” （未完待续）